«Μου χρωστάς έναν Αύγουστο», λοιπόν. Το ακούμε, το διαβάζουμε, το βλέπουμε παντού. Και επειδή κοντεύουμε να το τραγουδάμε ακόμη και στον ύπνο μας, ας το φέρουμε λίγο στα δικά μας. Εμάς ο Αύγουστος μάς χρωστάει τρεις προκρίσεις.
Ούτε έρωτες, ούτε ηλιοβασιλέματα, ούτε καρδούλες στα social. Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ στην επόμενη ευρωπαϊκή τους πίστα θέλουμε. Κι αφού κάναμε την πλάκα μας, πάμε στα σοβαρά...
Ας το πούμε από την αρχή, για να μην ψάχνουμε μετά αστερίσκους και δικαιολογίες. Θέλουμε τρεις προκρίσεις. Τρεις στις τρεις. Ούτε δύο είναι αρκετές, ούτε φυσικά μία.
Ο Ολυμπιακός στην Ολλανδία απέναντι στη Nαιμεγκεν, ο Παναθηναϊκός στη Σόφια απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948 και ο ΠΑΟΚ στις Βρυξέλλες κόντρα στην Άντερλεχτ έχουν διαφορετικές αποστολές, διαφορετικό βαθμό δυσκολίας και διαφορετικές συνέπειες σε περίπτωση αποκλεισμού.
Έχουν όμως ένα κοινό: κανένας τους δεν κέρδισε το πρώτο παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός έμεινε στο 0-0, στο Καραϊσκάκης, ο Παναθηναϊκός στο 1-1 με την ΤΣΣΚΑ 1948 στην Αθήνα και ο ΠΑΟΚ βρίσκεται στη δυσκολότερη θέση από τους τρεις, μετά το 0-1 από την Άντερλεχτ στην Τούμπα. Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα των απαντήσεων.
Ο Ολυμπιακός δεν δικαιούται να μείνει εκτός
Ας ξεκινήσουμε από τον Ολυμπιακό. Η ολλανδική ομάδα ασφαλώς δεν είναι ομάδα της σειράς. Τερμάτισε τρίτη στο πρωτάθλημα πέρυσι με τη δεύτερη καλύτερη επίθεση (77 γκολ), έφτασε μέχρι τα προκριματικά του Champions League και αξίζει τον σεβασμό που κέρδισε μέσα στο γήπεδο. Μέχρι εκεί όμως, άσχετα που στην πρεμιέρα της Eredivisie υπέστη εντός έδρας σοκ (1-2 από την Τελσταρ).
Ο Ολυμπιακός έχει μεγαλύτερο ευρωπαϊκό βάρος, γεμάτο ρόστερ, ποιότητα, λύσεις και κυρίως έναν προπονητή που βρίσκεται στην ομάδα αρκετό καιρό ώστε να μη χρειάζεται περίοδο προσαρμογής.
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ξέρει τον Ολυμπιακό και ο Ολυμπιακός ξέρει τον Μεντιλίμπαρ. Εδώ δεν υπάρχει το άλλοθι του νέου προπονητή, μιας ομάδας που τώρα γνωρίζεται ή μιας αγωνιστικής φιλοσοφίας που βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή.
Γι' αυτό και ο αποκλεισμός από τη Nαιμεγκεν (αν έρθει) θα αποτελέσει κανονική και πολύ μεγάλη αποτυχία. Ναι, ακόμη κι αν ο Ολυμπιακός έχει εξασφαλισμένο ότι σε περίπτωση αποκλεισμού θα συνεχίσει στη League Phase του Europa League. Αυτό μπορεί να αποτελεί δίχτυ ασφαλείας, αλλά το ξαναλέω ξεκάθαρα ότι δεν μετατρέπει έναν αποκλεισμό σε μικρότερη αποτυχία.
Ο στόχος, άλλωστε, του Ολυμπιακού είναι να φτάσει στα playoffs του Champions League και να διεκδικήσει τη συνέχεια του στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση που ανήκει τόσα χρόνια.
Για τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει αύριο
Στον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι ακόμη πιο σκληρά. Εδώ δεν συζητάμε για μετάπτωση από το Champions League στο Europa. Εδώ παίζεται η ευρωπαϊκή χρονιά.
Το 1-1 της Αθήνας εστειλε τον Παναθηναϊκό στη Σόφια για ένα παιχνίδι στο οποίο η πρόκριση δεν είναι στόχος, είναι υποχρέωση.
Η ΤΣΣΚΑ 1948 μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, όπως απέδειξε στο πρώτο παιχνίδι, αλλά ένας Παναθηναϊκός με τις φιλοδοξίες, το μέγεθος και την επένδυση του καλοκαιριού δεν μπορεί να ολοκληρώνει την ευρωπαϊκή του παρουσία στις αρχές Αυγούστου απέναντι σε αυτόν τον αντίπαλο, που προέρχεται ωστόσο από εκτός έδρας τριάρα (1-3) επί της Λοκομοτίβ. Αν μη τι άλλο, έχουν ρυθμό οι Βούλγαροι.
Ο Τζέικομπ Νιιστρουπ είναι νέος στον πράσινο πάγκο. Αυτό είναι δεδομένο και πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όταν κρίνουμε συνολικά τη δουλειά ενός προπονητή. Όχι όμως για να δικαιολογηθεί ένας τέτοιος αποκλεισμός, αν έρθει (που μακάρι να μην έρθει).
Κι αν ο Παναθηναϊκός δεν περάσει την ΤΣΣΚΑ, δεν χρειάζεται να ψάξουμε ωραίες λέξεις. Θα είναι τεράστια αποτυχία και θα είναι η πρώτη πολύ μεγάλη αποτυχία της νέας σεζόν πριν καλά καλά αρχίσει η αγωνιστική χρονιά, ένα τεραστίων διαστάσεων κάζο.
Ο ΠΑΟΚ έχει το δυσκολότερο έργο
Η περίπτωση του ΠΑΟΚ είναι διαφορετική. Το 0-1 της Τούμπας τον αναγκάζει να πάει στις Βρυξέλλες και να ανατρέψει την κατάσταση απέναντι στην Άντερλεχτ.
Και εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι. Η Άντερλεχτ (νίκησε στις καθυστερήσεις 2-1 τη Λα Λουβιέρ και με κόκκινη οι ηττημένοι) είναι πιο βαρύ και πιο υπολογίσιμο ευρωπαϊκό μέγεθος από τους αντιπάλους του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Ο Δικέφαλος έχει επίσης νέο προπονητή και βρίσκεται σε διαφορετικό στάδιο χτισίματος.
Άρα ένας αποκλεισμός του δεν μπορεί να αξιολογηθεί με ακριβώς το ίδιο μέτρο που θα αξιολογηθεί ένας αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από την ΤΣΣΚΑ 1948. Αποτυχία όμως θα είναι, διότι πολύ απλά, για μια μεγάλη ομάδα ένας αποκλεισμός είναι πάντα αποτυχία.
Εξυπακούεται πως ο στόχος του ΠΑΟΚ πρέπει να είναι η συνέχεια στο Europa League και όχι η υποχώρηση στο Conference League που είναι η τρίτη ευρωπαϊκή διοργάνωση. Για έναν ΠΑΟΚ με τη σημερινή εμπειρία και τις παραστάσεις του στην Ευρώπη, η φιλοδοξία πρέπει να βρίσκεται ένα επίπεδο ψηλότερα, κακά τα ψέματα.
Δεν αγοράζουν οι μεταγραφές τις προκρίσεις
Θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να αθροίζουμε εκατομμύρια. Πόσα ξόδεψε ο ένας, πόσα ο άλλος, πόσο κοστίζει κάθε ρόστερ. Δεν είναι εκεί η ουσία. Τα χρήματα δημιουργούν απαιτήσεις, αλλά δεν κερδίζουν μόνα τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Μια έξυπνη μεταγραφή των δύο εκατομμυρίων μπορεί να αποδειχθεί καλύτερη από μία των δέκα.
Το πραγματικό κριτήριο είναι άλλο. Τι ομάδα θέλεις να είσαι;
Αν ο Ολυμπιακός θέλει να ανήκει στο επίπεδο του Champions League, πρέπει να περνά τέτοιες προκριματικές σειρές και μάλιστα με μεγάλη άνεση.
Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να ξαναχτίσει σοβαρή ευρωπαϊκή παρουσία, δεν γίνεται να σταματήσει τον Αύγουστο από την... ΤΣΣΚΑ 1948.
Αν ο ΠΑΟΚ θέλει να κάνει το επόμενο ευρωπαϊκό βήμα, πρέπει να μάθει να περνά και αντιπάλους του επιπέδου της Άντερλεχτ.
Οι απαιτήσεις δεν προκύπτουν μόνο από το πορτοφόλι. Προκύπτουν από το μέγεθος.
Και στη μέση βρίσκεται η Ελλάδα
Υπάρχει, τέλος, κάτι που ξεπερνά τους τρεις συλλόγους. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει δώσει μεγάλη μάχη τα τελευταία χρόνια για να ξανακερδίσει χαμένο έδαφος στην κατάταξη της UEFA. Αυτό το χτίσιμο γίνεται πόντο-πόντο και σεζόν-σεζόν.
Και, όπως κάθε επιτυχία ή διαδρομή, γκρεμίζεται πολύ ευκολότερα απ' όσο χτίζεται. Κάθε ομάδα που αποκλείεται νωρίς σημαίνει λιγότερα παιχνίδια, λιγότερες ευκαιρίες για βαθμούς και μεγαλύτερο βάρος σε όσους συνεχίζουν. Γι' αυτό οι τρεις ρεβάνς δεν είναι μόνο υπόθεση Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ. Είναι πρωτίστως (και) ελληνική υπόθεση.
Η προσπάθεια για επιστροφή και, κάποια στιγμή, εδραίωση της Ελλάδας στην πρώτη δεκάδα της UEFA χρειάζεται ομάδες στις League Phases. Χρειάζεται νίκες, χρειάζεται βαθμούς.
3/3 λοιπόν. Δεν ζητάμε από τις τρεις ελληνικές ομάδες να αποκλείσουν Ρεάλ, Λίβερπουλ και Μπάγερν. Ζητάμε από τον Ολυμπιακό να περάσει τη Nαιμεγκεν, από τον Παναθηναϊκό να περάσει την ΤΣΣΚΑ 1948 και από τον ΠΑΟΚ να ανατρέψει το 0-1 απέναντι στην Άντερλεχτ. Το τρίτο είναι σαφώς το δυσκολότερο, αλλά αν κάνουμε rewind στο ματς της Τούμπας, τότε λες ότι "η πρόκριση είναι στο χέρι του".
Οτιδήποτε λιγότερο, με διαφορετικό ασφαλώς βαθμό ευθύνης για τον καθένα, θα αφήσει την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας.
Πριν από τα παιχνίδια, αρχής γενομένης από απόψε, ο πήχης πρέπει να μπει εκεί που αρμόζει στο μέγεθος των τριών ομάδων. Ψηλά.
ΥΓ: Και επειδή το «μου χρωστάς έναν Αύγουστο» έχει κάνει κατάληψη στα social media, εγώ θα πάω λίγο... αλλιώς. Θα βάλω την τραγουδάρα του Μητροπάνου, «Τον Αύγουστο που μου χρωστάς», έτσι για να θυμόμαστε και τα αυθεντικά. Και πού ξέρεις; Μπορεί να αποδειχθεί και γουρικο. Τρεις ομάδες, τρεις ρεβάνς, τρεις προκρίσεις. Αύγουστε, ξέρεις τι μας χρωστάς...
