Η FIFA ανοίγει τη συζήτηση για ένα Μουντιάλ με 64 ομάδες. Για κάποιους είναι η φυσική εξέλιξη του ποδοσφαίρου έως και... επανάσταση. Για άλλους, μια κίνηση με έντονο πολιτικό και οικονομικό άρωμα. Κάπου στη... μέση βρίσκεται η Ελλάδα, που βλέπει το όνειρο της επιστροφής να γίνεται πιο εύκολο. Ή μήπως όχι;
Πριν αρχίσετε να γράφετε στα σχόλια «64 και χθες», μια μικρή διευκρίνιση: ούτε με 64 ομάδες είναι βέβαιο ότι θα πάει η Ελλάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Κι εδώ που τα λέμε, αν δεν τα καταφέρουμε ούτε τότε (στην περίπτωση που το σενάριο γίνει πρραγματικότητα), ας κάνουμε ό,τι κάνουν κάποιες χώρες στη Eurovision όταν δεν βλέπουν τελικό ούτε με κιάλια. Ας αποχωρήσουμε με αξιοπρέπεια και ας ασχοληθούμε με το Nations League, τα δυνατά φιλικά κλπ.
Πέρα όμως από την πλάκα, η κουβέντα που άνοιξε ο Ινφαντίνο είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο δείχνει και ίσως το πραγματικό θέμα να μην είναι καν οι 64 ομάδες.
Η FIFA λέει ότι το ποδόσφαιρο μεγάλωσε
Για να είμαστε δίκαιοι, τα επιχειρήματα της παγκόσμιας ομοσπονδίας, δεν είναι καθόλου παράλογα. Πριν από το Μουντιάλ, πολλοί προέβλεπαν ότι οι 48 ομάδες θα υποβάθμιζαν τη διοργάνωση και ότι θα βλέπαμε παιχνίδια χωρίς ενδιαφέρον, τεράστιες διαφορές δυναμικότητας κι ένα τουρνουά που θα έχανε την αίγλη του.
Τελικά συνέβη σχεδόν το αντίθετο. Το Πράσινο Ακρωτήρι έφτασε μια ανάσα από το να αποκλείσει την Αργεντινή, το Μαρόκο απέδειξε ότι η πορεία του στο Κατάρ δεν ήταν πυροτέχνημα και αρκετές μικρότερες ποδοσφαιρικά χώρες απέδειξαν ότι η απόσταση από τις παραδοσιακές υπερδυνάμεις μικραίνει χρόνο με τον χρόνο.
Η ίδια η FIFA θεωρεί ότι αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση της επιλογής της, με ένα απλό επιχείρημα: περισσότερες θέσεις σημαίνουν περισσότερες χώρες που επενδύουν στις ακαδημίες, περισσότερα παιδιά που πιστεύουν ότι μπορούν να φτάσουν να παίξουν στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή και περισσότερη ανάπτυξη του αθλήματος σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Υπάρχει φυσικά και η οικονομική διάσταση. Περισσότεροι αγώνες σημαίνουν περισσότερα τηλεοπτικά δικαιώματα, περισσότερους χορηγούς, περισσότερα εισιτήρια και ακόμη μεγαλύτερα έσοδα. Μέχρι εδώ, η συζήτηση είναι απολύτως λογική.
Οι αντίθετες φωνές είναι εξίσου δυνατές
Υπάρχουν, όμως, και αντιδράσεις. Η UEFA δεν έκρυψε ποτέ τον προβληματισμό της, με τον Αλεξάντερ Τσέφεριν να χαρακτηρίζει την ιδέα λανθασμένη, ενώ αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι όσο μεγαλώνει το Μουντιάλ, τόσο μικραίνει η αξία της πρόκρισης.
Και δεν έχουν άδικο όταν θέτουν αυτό το ερώτημα, με δεδομένο πως ένα από τα μεγαλύτερα παράσημα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν πάντα ότι... δεν χωρούσαν όλοι. Η συμμετοχή αποτελούσε προνόμιο και... γαλόνι στο μπράτσο.
Αν φτάσουμε, λοιπόν, στις 64 ομάδες, σχεδόν μία στις τρεις ομοσπονδίες της FIFA θα βρίσκεται στην τελική φάση. Είναι αυτό εξέλιξη ή αλλοίωση του θεσμού; Είναι πραγματική ανάπτυξη του ποδοσφαίρου ή μεγαλύτερο προϊόν προς πώληση; Δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση.
Αρχίζουν οι... κακές σκέψεις
Ο Τζιάνι Ινφαντίνο ξέρει πολύ καλά ότι κάθε νέα θέση στο Μουντιάλ σημαίνει μία ακόμη χαμογελαστή ομοσπονδία. Και στη FIFA κάθε ομοσπονδία έχει μία ψήφο. Που σημαίνει ότι όποιος πιστεύει πως αυτά τα δύο δεν συνδέονται ποτέ, μάλλον πιστεύει και στον Άγιο Βασίλη.
Τον Μάρτιο του 2027 ο Ιταλοελβετός θα διεκδικήσει νέα θητεία στην προεδρία της FIFA και είναι απολύτως λογικό να αναρωτηθεί κανείς αν μια πρόταση που κάνει δεκάδες χώρες να ονειρεύονται συμμετοχή σε Μουντιάλ έχει μόνο ποδοσφαιρική διάσταση. Η FIFA λέει ότι θέλει να μεγαλώσει το όνειρο, οι κακές γλώσσες, όμως, λένε ότι θέλει να μεγαλώσει και το... εκλογικό της ακροατήριο.
Και ξέρετε κάτι; Δεν χρειάζεται καν να συμφωνήσει κάποιος με αυτή την άποψη. Αρκεί να παραδεχτεί ότι η χρονική συγκυρία προκαλεί τουλάχιστον απορίες. Προσωπικά, αρχίζω να δυσκολεύομαι να ακολουθήσω τη λογική της FIFA.
Ωστόσο, κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο Ινφαντίνο ξέρει να μεγαλώνει τις διοργανώσεις. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να μεγαλώσει και την αξιοπιστία του ίδιου του οργανισμού. Γιατί αυτό το Μουντιάλ, όσο καλό κι αν είναι ποδοσφαιρικά, άφησε πίσω του ερωτήματα που δεν απαντώνται με άλλες 16 ομάδες.
Υπήρξε η υπόθεση Μπάλογκαν, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, με τη FIFA να κατηγορείται ότι δημιούργησε ένα επικίνδυνο προηγούμενο στην εφαρμογή των πειθαρχικών κανονισμών. Υπήρξε η σφοδρή αντίδραση της UEFA. Υπήρξε η δημόσια συζήτηση για το κατά πόσο όλοι αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κανόνες.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδαμε ακόμη και «παγκόσμιους» διαιτητές να αντιμετωπίζουν προβλήματα εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες, αδυνατώντας να εξασφαλίσουν εγκαίρως βίζα για να συμμετάσχουν στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη.
Ειλικρινά τώρα, αν η FIFA δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι οι δικοί της διαιτητές θα βρίσκονται εγκαίρως στη χώρα που φιλοξενεί το Μουντιάλ, μήπως έχει πιο σοβαρά ζητήματα να λύσει; Κι όμως, αντί η κουβέντα να περιστρέφεται γύρω από αυτά, μεταφέρεται στις... 64 ομάδες.
Σύμπτωση; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Και η Ελλάδα; Επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε. Θέλω να ξαναδώ την Ελλάδα σε Μουντιάλ; Χθες.
Θέλω να γίνει ακόμη και με 64 ομάδες, αν αυτός είναι ο μόνος δρόμος; Πιθανότατα ναι. Δεν πρόκειται να κάνω τον δύσκολο. Αν η Ελλάδα προκριθεί, θα πανηγυρίσω όπως κάθε Έλληνας. Θα έχω όμως πάντα μια απορία. Προκριθήκαμε επειδή ξαναγίναμε ποδοσφαιρική δύναμη ή επειδή η FIFA αποφάσισε ότι χωράνε άλλοι 16;
Ισως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό δίλημμα.
