Το Μουντιάλ είναι σε πλήρη δράση και πλέον έχοντας ολοκληρώσει τις τρεις πρώτες μέρες της διοργάνωσης μπήκαν στο παιχνίδι τόσο το Μεξικό όσο και οι ΗΠΑ αλλά και ο Καναδάς και μαζί και τα γήπεδά τους και το κοινό τους. Αν κάτι κρατήσαμε ως μια πρώτη γεύση είναι πως ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα του Μεξικό είναι κάτι ξεχωριστό.
Καλώς ή κακώς βρισκόμαστε στο 2026, στην εποχή της τεχνολογίας, του μάρκετινγκ και της εμπορευματοποίησης. Ταυτόχρονα, όμως, η πρεμιέρα του Μουντιάλ στο Αζντέκα ήταν μια σταγόνα ρετρό που έδωσε το κάτι διαφορετικό. Την τελευταία 25ετία έχουμε δει διοργανώσεις σε χώρες που αγαπάνε το άθλημα και έχουν παράδοση σε αυτό, όπως η Βραζιλία το 2014 και η Γερμανία το 2006 ακόμα και η Γαλλία το 1998. Αυτό κρατούσε στη διοργάνωση κάτι αυθεντικό, με διαφορετικές αποχρώσεις κάθε φορά καθώς κάθε χώρα έχει τα δικά της στοιχεία και τον δικό της τρόπο να απολαμβάνει αυτή τη διοργάνωση, αλλά στην προσπάθεια για νέες αγορές και όλα τα σχετικά είδαμε Παγκόσμιο Κύπελλο σε Κορέα και Ιαπωνία, σε Ν. Αφρική, σε Ρωσία και το αποκορύφωμα ήταν το Κατάρ.
Και αν βγάλουμε από τη συζήτηση το Κατάρ γιατί όλοι ξέρουμε πολύ καλά το τι συνέβη και που στόχευε η ανάθεση της διοργάνωσης εκεί κατά τα άλλα ενδεχομένως να μην είναι κακό ότι η Άπω Ανατολή ή η Αφρική έζησαν αυτή τη γιορτή και έβαλαν το δικό τους σημάδι στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Πάντα χρειάζεται και το κάτι διαφορετικό ακόμα και αν δε συνοδεύεται με τα παραδοσιακά δεδομένα που αγαπάμε και πάντα χρειάζεται και μία ευκαιρία σε διάφορες χώρες ώστε να ζήσουν τη στιγμή και ενδεχομένως να κάνουν το step up όχι μόνο για μία διοργάνωση αλλά σε βάθος χρόνου. Όπως για παράδειγμα η Ν. Κορέα που σαφώς και είχε έντονη ώθηση στο δικό της Μουντιάλ για να φτάσει στην τετράδα αλλά τα επόμενα χρόνια έχτισε κάτι καλύτερο και μαζί με την Ιαπωνία έγιναν χώρες που πρωταγωνιστούν στην Ασία αλλά και γενικότερα έχουν κάνει αξιοπρεπέστατες παρουσίες στα Παγκόσμια Κύπελλα των επόμενων χρόνων.
Το Μεξικό, λοιπόν, δεν είναι ούτε Βραζιλία ούτε Αργεντινή αλλά έχει ένα στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα στις φετινές συνδιοργανώτριες. Είναι λατίνοι και αυτό βάζει μια μοναδική πινελιά στον καμβά του Μουντιάλ. Είναι μια χώρα που λατρεύει το άθλημα, ζει για την εθνική της ομάδα και τη στηρίζει με περηφάνεια και όχι με τρόπο που θυμίζει τον εθνικισμό των Αμερικανών με τη δική τους εθνική υπερηφάνεια που κρύβει και κάποια αλαζονεία και παράλληλα οι Μεξικανοί έχουν παρακαταθήκη των δύο σπουδαιότερων διοργανώσεων, του 1970 και του 1986. Μπορεί στις ΗΠΑ και τον Καναδά να είδαμε υπέροχα γήπεδα και οργάνωση αλλά όλα αυτά ήταν τυλιγμένα με έναν μανδύα τυποποιημένο. Αντίθετα, στο Αζντέκα της Πόλης του Μεξικού όπως και στη Γουαδαλαχάρα αλλά και το Μόντερεϊ νοιώθει κανείς ότι το γήπεδο, το κοινό και οι πόλεις ολόκληρες έχουν έναν κοινό χτύπο στην καρδιά που ζει και αναπνέει για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δε νοιώθει κανείς ότι μπορεί στον αγωνιστικό χώρο να βρεθεί κάποιο ρόπαλο του μπέιζμπολ ή κάποια μπάλα του American Football αλλά άντρες, γυναίκες και παιδιά μετράνε κάθε δευτερόλεπτο για τη σέντρα.
Από την τελετή έναρξης μέχρι και τις στιγμές των γκολ όπως τα παραδοσιακά πνευστά των Μεξικανών έκαναν αίσθηση έγινε ξεκάθαρο πως εκεί θα χτυπάει η καρδιά του Μουντιάλ ακόμα και αν φιλοξενήσουν τα λιγότερα από τα παιχνίδια της διοργάνωσης. Παρότι η FIFA αλλά και η UEFA τα τελευταία χρόνια δίνουν τεράστια έμφαση στο πως θα συνδυάσουν τις διοργανώσεις αυτές με νέες μπίζνες και νέες αγορές είναι προφανές πως το αυθεντικό θα είναι πάντα πιο όμορφο και απολαυστικό. Το Μεξικό μπορεί να επωφελήθηκε κατά κάποιον τρόπο και να μπήκε στη διοργάνωση πλάι στις ΗΠΑ και τον Καναδά αλλά κλέβει την παράσταση. Δεν ήταν μια νέα αγορά όπως το Κατάρ ή ενδεχομένως η Σαουδική Αραβία, δεν ήταν η υπερδύναμη ΗΠΑ που μπορεί να παρέχει γήπεδα υπερπαραγωγές και τεχνολογία υψηλού επιπέδου αλλά θύμισε πως η ομορφιά δεν κρύβεται στις υπερβολές αλλά στην ουσία, στο πάθος και στην αγάπη για το ποδόσφαιρο.
