Ο Ολυμπιακός δεν έχει ευθύνη για το χθεσινό γενικά κι αόριστα. Έχει ευθύνη για το ότι δεν φόρτωσε γκολ την Κηφισιά. Εκεί είναι όλο το έργο. Γιατί όταν μια μεγάλη ομάδα βρίσκει φάσεις και δεν τελειώνει τον αντίπαλο, του δίνει το πιο επικίνδυνο δώρο, το δικαίωμα να ελπίζει. Και η Κηφισιά, μόλις κατάλαβε ότι δεν τρώει δεύτερο, άρχισε να παίζει αυτό που ξέρει κάθε μικρός όταν τον κρατάς ζωντανό. Ρυθμό κάτω, νεύρα πάνω, διακοπές, καθυστερήσεις, παραστάσεις για θέατρο της νυχτερινής Αθήνας.
Ναι, έλειψε ο Ελ Κααμπί. Και ναι, πάντα αυτός που λείπει γίνεται ο... καλύτερος, διότι έτσι βολεύει η κουβέντα την επόμενη μέρα. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: θα μιλούσε κανείς για τον Μαροκινό αν ο Ολυμπιακός ήταν λίγο πιο εύστοχος; Οι στιγμές για δεύτερο γκολ υπήρχαν. Και με Ταρέμι, και με Τσικίνιο, και με τελικές που δεν είχαν καθαρό κεφάλι στο τελευταίο άγγιγμα. Εκεί χάθηκε το ματς, όχι σε συστήματα και εμμονές.
Οι καθυστερήσεις ήταν σωστές -και παραπάνω χωρούσαν- με αυτά που είδαμε. Η ομάδα του Λέτο έκανε το παιχνίδι «κομμάτια». Και μέσα σε όλο αυτό, είδες δύο εικόνες που δεν μπαίνουν στο ίδιο κάδρο. Από τη μία ο Ανδρέας Τετέι να κλαίει όταν βγαίνει αλλαγή, στο τελευταίο του ματς με την Κηφισιά πριν πάει στον Παναθηναϊκό. Αυτό είναι ανθρώπινο, όποιος έχει παίξει μπάλα το καταλαβαίνει χωρίς μετάφραση. Από την άλλη, όσοι τον αποδοκίμασαν… δεν ακολούθησαν το ένστικτο, είναι ανεγκέφαλοι. Είναι άμυαλοι. Είναι από αυτούς που μπερδεύουν την εξέδρα με το ξεσάλωμα και τη φανέλα με την κακία. Τόσο απλά.
Και πάμε στον πρωταγωνιστή του θεάτρου: Ραμίρεζ. Όχι παιχνίδι σκοπιμότητας, ούτε διαχείριση. Χθες είδαμε εξοργιστική συμπεριφορά με στόχο να σπάσει ο ρυθμός, να εκνευριστεί το γήπεδο, να γίνει το ματς νεύρο και όχι ποδόσφαιρο. Αυτά δεν είναι πονηριά, είναι φτήνια. Και όταν η φτήνια περνάει χωρίς κόστος, γίνεται τακτική και την αντιγράφουν κι άλλοι και αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα.
Η ισοφάριση στο 23’ από τον Παντελίδη έδωσε χρόνο στους πρωταθλητές. Πολύ χρόνο. Ο Ολυμπιακός είχε σχεδόν όλο το ματς μπροστά του και δεν το γύρισε, επειδή δεν έβαλε τη μπάλα μέσα. Κάπου εκεί πετάχτηκαν πάλι τα social με τα γνωστά γραφικά. «Να φύγει ο Μεντιλίμπαρ με τις εμμονές και τα κολλήματά του». Εδώ γελάμε πικρά. Ο Βάσκος δεν μπορεί να μπει μέσα να σπρώξει την μπάλα, ούτε είναι δική του εμμονή όταν κάποιοι δεν σταυρώνουν γκολ ούτε σε κενό τέρμα. Λάθη γίνονται, ναι. Μόνο που άλλο λάθος στο γήπεδο κι άλλο παραλήρημα στο πληκτρολόγιο και στο κινητό. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν είναι μεταγραφές Μεντιλίμπαρ ο Καμπελά και ο Στρεφέτσα...
Για τα πέναλτι: στον Ταρέμι είναι κλάδεμα κανονικό μέσα στην περιοχή, πέναλτι με τα όλα του. Σωστά δόθηκε. Αυτό που δεν χωνεύεται είναι η τελευταία φάση με τον Μπιανκόν. Ο Ραμίρεζ στην έξοδο δεν βρίσκει μπάλα, αυτή έχει φύγει από συμπαίκτη του. Βρίσκει κάτι... στρογγυλό αλλά αυτό είναι το κεφάλι του Μπιανκόν. Διαιτητής και VAR δεν είδαν τίποτα. Σε ματς που είχε γίνει μαραθώνιος, αυτό είναι η σπίθα που ανάβει ό,τι είχε μείνει. Αν έβλεπαν το σωστό, ίσως ο Ολυμπιακός να κέρδιζε. Ίσως. Το «ίσως» όμως δεν σβήνει την ουσία. Αν είχες τελειώσει το ματς νωρίτερα, δεν θα περίμενες το VAR να σε σώσει.
Κι εκεί κλείνει η ιστορία. Ο Ολυμπιακός δεν κόλλησε, αστόχησε. Και όταν δεν σκοτώνεις τέτοια παιχνίδια, ανοίγεις πόρτα στο θέατρο, στα νεύρα, στις φτηνές καθυστερήσεις και στο τσίρκο των σχολίων μετά. Το πρωτάθλημα δεν το χάνεις στα ντέρμπι. Το χάνεις όταν αφήνεις ένα τέτοιο Σάββατο να φεύγει...
