Έχει βασικό σέντερ φορ τον κορυφαίο στην Ελλάδα, τον άνθρωπο-γκολ Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Πίσω από αυτόν ήταν 2ος ο Ρόμαν Γιάρεμτσουκ ο οποίος όποτε κλήθηκε από τον Μεντιλίμπαρ είτε να αντικαταστήσει τον Μαροκινό είτε να παίξει δίπλα του μια χαρά ανταποκρίθηκε. Ένα πολύτιμο "θωρηκτό" ο Ουκρανός.
Και τι έκανε ο Ολυμπιακός; Πρόσθεσε ένα (ακόμα) "πυρηνικό όπλο" στην επίθεσή του, τον Ιρανό Μεχντί Ταρεμί, η σχέση του οποίου με το γκολ είναι "λατρείας".
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να αμφισβητήσει με λογικό επιχείρημα ότι η επιθετική γραμμή των ερυθρόλευκων είναι (ξεκάθαρα) μπροστά από κάθε άλλη σήμερα στην Ελλάδα; Και ως βασικό πρόσωπο (Ελ Κααμπί) και στο σύνολο της ποιότητας που αναφέραμε.
Ο Ολυμπιακός είχε αποκτήσει, για τα άκρα της επίθεσής του, τον Ιταλό Στρεφέτσα, ενώ ταυτόχρονα ο Μεντιλίμπαρ ανέδειξε και αξιοποιεί τον νεαρό με το σπάνιο ταλέντο, τον Σταύρο Πνευμονίδη.
Σε αυτούς να προσθέσουμε τον κλασάτο και με εμπειρία Ρεμί Καμπελά που μπορεί να παίξει και ως "10άρι" και φυσικά τον εξαιρετικό την περσινή σεζόν Ζέλσον Μάρτινς. Θεωρητικά ήταν καλυμμένος. Αμ, δε...
Τον αγαπημένο της ερυθρόλευκης εξέδρας και ταυτόχρονα τον κορυφαίο εξτρέμ που είχε τα τελευταία χρόνια έφερε "ξανά στο σπίτι" ο πρωταθλητής Ελλάδος: τον Ντάνιελ Ποντένσε!
Καλές είναι οι πλακίτσες στα social -του στυλ "Ο Ποντένσε είναι ο Πορτογάλος Λεμονής" εξαιτίας των συνεχών "φεύγω - επιστρέφω", όμως όποιος επιχειρήσει να αμφισβητήσει την ποιότητά του μάλλον θα χρειαστεί... ιατρική βοήθεια.
Μιλάμε για ποδοσφαιριστή 30 ετών, ο οποίος δεν θα χρειαστεί ούτε ώρα προσαρμογής, έχει αποδείξει ότι κάνει τη διαφορά, λατρεύεται από το κοινό και ο ίδιος (με το μυαλό του πλέον μόνο στο λιμάνι και λόγω ηλικίας) μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα έχοντας μπροστά την πρόκληση του Τσάμπιονς Λιγκ.
Όλα τούτα κι ενώ ακόμη οι μεταγραφές τρέχουν και ουδείς γνωρίζει τι άλλο μπορεί να επιφυλάξουν οι ερυθρόλευκοι, καθώς... παραδοσιακά αρέσκονται σε ισχυρά "χτυπήματα" της τελευταίας στιγμής.
Εκείνο που επισημαίνω είναι το προφανές: Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη όχι μόνο δεν κάθεται απολαμβάνοντας την κορυφή, όχι μόνο δεν επαναπαύεται, αλλά στέλνει διαρκώς "μηνύματα" στον εγχώριο ανταγωνισμό. Οι κινήσεις ενίσχυσης που κάνει, θα έπρεπε να γίνονται από ομάδα η οποία θέλει να ρίξει τον Ολυμπιακό από την κορυφή. Να τον αγχώσει, να τον απειλήσει ουσιαστικά.
Ο Ολυμπιακός όμως βάζει πρωτίστως... ανταγωνισμό στον εαυτό του! Ανεβάζοντας την εσωτερική ποιότητα όχι μόνο ανοίγει (όπως πρέπει) το ρόστερ λόγω των διευρυμένων υποχρεώσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά "φωνάζει" πως όποιος θέλει να τον ρίξει από τον θρόνο πρέπει να κάνει αντίστοιχες και καλύτερες κινήσεις. Βλέπετε εσείς κάτι ανάλογο να συμβαίνει στους άλλους διεκδικητές του τίτλου;
