Η είδηση της ανανέωσης του Γιάννη Κωνσταντέλια στον ΠΑΟΚ ως το 2029 προκάλεσε πολλά χαμόγελα. Κάποια εκ των οποίων απρόσμενα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, το βουλιαγμένο χρόνια τώρα στην τοξικότητα και τον άκρατο οπαδισμό. Λογικά απολύτως χαμόγελα για τους φίλους του ΠΑΟΚ, που εξασφάλισαν ότι ένα από τα πιο χαρισματικά ταλέντα στην σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου μας θα συνεχίσει να υπηρετεί την ομάδα τους και θα χαίρονται να τον βλέπουν με τα χρώματά της.
Τα απρόσμενα χαμόγελα ήλθαν από τους «ουδέτερους». Ναι, υπάρχουν κι αυτοί, κι είναι πολλοί, αλλά δεν φαίνονται, δεν κάνουν τόση φασαρία. Αυτοί οι ουδέτεροι χαμογέλασαν, επειδή θα’ χουν «κοντά τους» και θα έχουν τη δυνατότητα να δουν ζωντανά τον Ντέλια σε κάποιο ματς, ακόμα και εναντίον της ομάδας που υποστηρίζουν. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάνε σαν απλοί ποδοσφαιρόφιλοι να τον χαζέψουν σ’ ένα «ουδέτερο» ματς, όταν η ομάδα τους παίζει εκτός έδρας.
Από τις εποχές του Βασίλη Χατζηπαναγή έχει να συμβεί αυτό. Ένας παίκτης με ταλέντο να αποσπά χειροκροτήματα και επαίνους σε «ουδέτερα» και «αντίπαλα» γήπεδα. Ένας συνδυασμός ποδοσφαιρικής κλάσης, αλλά και ακέραιου χαρακτήρα, χωρίς σνομπισμό, χωρίς τουπέ, χωρίς… τσογλανισμό (ταιριαστή λέξη, αν και ολωσδιόλου αδόκιμη).
Χαμόγελα πηγαία, από καρδιάς. Σα να έρχεται μια ειδοποίηση ότι δόθηκε παράταση στην προθεσμία πληρωμής ενός δυσβάσταχτου λογαριασμού. Μια ανάσα.
Ο «λογαριασμός», στην περίπτωση αυτή, κάποια στιγμή θα «πληρωθεί». Αν αυτό το παιδί φτάσει εκεί που όλοι περιμένουμε να φτάσει, η ελληνική Σούπερ Λίγκα θα είναι πολύ μικρή για να τον χωρέσει. Ενδεχομένως αυτό να γίνει και πριν το 2029, οπότε και λήγει το νέο του συμβόλαιο. Είναι όχι μόνο αναπόφευκτο, αλλά και… ευκταίο. Όλοι οι αγνοί φίλοι του ποδοσφαίρου θέλουν να τον δουν να εκμεταλλεύεται στο 100% το ταλέντο του.
Ας τον χαρούμε, λοιπόν, όσο βρίσκεται κοντά μας. Οι εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο έρχονται σαν μια υπενθύμιση του τι έχουμε δει, αλλά και σαν μια υπόσχεση του τι αναμένεται να δούμε.
