«Ω, Θεέ μου! Οι ντομάτες!». Τα μάτια του γούρλωσαν. Το πρόσωπο του άρχισε να λάμπει. Οι σιελογόνοι αδένες άρχισαν να εκκρίνουν μανιωδώς. Οι γευστικοί του κάλυκες άρχισαν να πλημμυρίζουν γεύση. Ένωσε τα δάχτυλα του και άρχισε να κουνάει το δεξί του χέρι σαν βέρος Ιταλός: «Bellissimo!».
Αρκούσε η γεύση από μερικές αυθεντικές ντομάτες για να καταλάβει ότι μέχρι το καλοκαίρι πίστευε ότι ζούσε. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν ζούσε: «Δεν τις έτρωγα ποτέ πίσω στην πατρίδα. Τι να φας; Είναι σαν κόκκινο… νερό. Εδώ, έχουν τη αληθινή γεύση της ντομάτας. Τώρα τις τρώω σαν σνακ. Εδώ τρώω όλα τα λαχανικά, όλα τα φρούτα. Είναι όλα τόσο φρέσκα. Είναι πραγματικά απίστευτο», ομολόγησε σε μία υπέροχη συνέντευξη στο Athletic.
Κι όμως, ο Μάσιμο Κιαιέζε και ο Φραντσέσκο Μαρότα, ιδιοκτήτες του σαντουιτσάδικου McFratm στο Σεκοντιλιάνο στο μπέργκερ που έφτιαξαν και το βάφτισαν με το όνομα του Χαιλάντερ από το Λάνκαστερ δεν έχουν ντομάτα: τετραπλό μπιφτέκι, μπέικον, μοτσαρέλα σκαμόρτσα, πατάτες, τσένταρ, κέτσαπ, μαγιονέζα. Ένα υπέρ-χορταστικό μπέργκερ, όπως και ο ίδιος.
Ο πιτσαιόλο Αντόνιο Τρονκόνε από την πιτσαρία Καράσκο είχε μία διαφορετική έμπνευση, βλέποντας τον να παίζει στο χορτάρι. Η πίτσα που έχει πλέον το όνομα του Σκωτσέζου άσου ήθελε να είναι γενναιόδωρη, γευστική, αλλά με ισορροπία. Σκληρή, χωρίς να βγάζει υπεροψία. Χωρίς πολλές φανφάρες, αλλά με ουσία.
Μία πίτσα που θα μπορείς να την φας με τους φίλους σου και θα μπορείς να συζητάς πάνω της: Fior di latte, ένα κρεμώδες τυρί από αγελαδινό γάλα από την Αγκρέολα, πικάντικο λουκάνικο, μαγειρεμένες πατάτες, flakes από τσένταρ και μερικές σταγόνες από παρθένο ελαιόλαδο για το φινίρισμα.
Όποιο καλό φαγάδικο στην Νάπολη (μπορεί και σε όλη την Καμπανία) σέβεται τον εαυτό του δεν νοείται πια να μην έχει ένα πιάτο με την παράξενη ονομασία McFratm. Ναι, αλλά τι μπορεί να σημαίνει αυτή η παράξενη λέξη;
- «Πρέπει τώρα να διαλέξεις ένα παρατσούκλι», του ξεκαθάρισε ο ρεπόρτερ του τηλεοπτικού δικτύου DAZN σε μία από τις πρώτες post-match interviews της σεζόν: «Οι επιλογές σου είναι: MacGyver, McTerminator, McFratm ή apribottiglie (ας το πούμε τιρμπουσόν για την ικανότητα του να ανοίγει τις αντίπαλες άμυνες, σαν να βγάζει έναν φελλό)».
Ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ σάστισε. Δεν περίμενε μία τέτοια ερώτηση. Πίσω στην πατρίδα το παρατσούκλι του ήταν McSauce, από την ικανότητα του να βάζει σως μέσα στο γήπεδο και να νοστιμεύει το παιχνίδι της ομάδας του. Τώρα;
Αφού το σκέφτηκε μερικά δευτερόλεπτα, βρήκε την λύση: «Ο συμπαίκτης μου ο Ματσόκι θα επέλεγε το McFratm, επομένως αυτό θα διαλέξω», είπε με χαμόγελο.
Στην ντοπιολαλιά της Νάπολη, το Fratm είναι η αργκό λέξη για να αποκαλέσεις τον άλλο bro. Μέσα σε μία στιγμή, ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ έγινε ο bro για μία ολόκληρη πόλη. Το αδέρφι. Ο man.
Έφυγε από το Μάντσεστερ σκέτο… κούτσουρο. Δεν είχε ζήσει σε άλλη πόλη, δεν είχε δει κάτι άλλο. Δεν ήξερε άλλη λέξη εκτός από τα αγγλικά και μέσα σε έξι μήνες κατάφερε να συνεννοείται με αξιοπρέπεια στα ιταλικά.
«Δεν ήρθα για να βγάλω φωτογραφίες. Ήρθα για να κερδίσω», ήταν η ξερή του δήλωση, όταν πάτησε για πρώτη φορά στην πόλη. Αυτή του η ωμότητα, γοήτευσε αμέσως τους Ναπολιτάνους, που εκτιμούν όσο τίποτα την ειλικρίνεια.
Δεν είχε δοκιμάσει άλλες γεύσεις, πλέον μέσω του προσωπικού του μάγειρα του Μάριο, ο ουρανίσκος του απολαμβάνει πράγματα που δεν ήξερε ότι υπάρχουν.
Μα, το σημαντικότερο. Έφυγε ως ένα καταπιεσμένο οκτάρι που στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έπαιζε όπου υπήρχε θέση (στο έξι, στόπερ, οτιδήποτε περίσσευε) και έγινε ένα μοντέρνο ψευτοδεκάρι, ο πολυτιμότερος παίκτης της Serie A.
Όταν ο Αντόνιο Κόντε έδινε την έγκριση για την καλοκαιρινή επένδυση ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ για έναν υποτιμημένο και πιθανώς αδικημένο χαφ, έβλεπε κάτι που δεν έβλεπε κανείς.
Την τέλεια κόλλα ανάμεσα στην μεσαία γραμμή και τον Ρομέλου Λουκάκου. Ένα θεριό 1,93 που με το ανάστημα, το εκτόπισμα και τα μούσκουλα θα έρχεται από τις πίσω ζώνες και θα τους παίρνει όλους παραμάζωμα.
Κι όπως λατρεύει να λέει ο Ιταλός κόουτς: «την ιστορία δεν την διαβάζεις. Την γράφεις».
Ο Σκωτσέζος, όταν ανέπνευσε καθαρό οξυγόνο μακριά από την τοξικότητα που έχει νοτίσει κάθε τετραγωνικό του «Ολντ Τράφορντ» ξανάνιωσε ποδοσφαιρικά.
Για πρώτη φορά αισθάνθηκε ηγετικός, σημαντικός, πολύτιμος, τα 12 γκολ και οι 6 ασίστ του ήταν καθοριστικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος από τους παρτονοπέι, ένα δικό του βολ-πλανέ απέναντι στην Κάλιαρι στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής, έκανε τον Βεζούβιο να εκραγεί ξανά και να κάψει τα πάντα με την λάβα του.
Σε μία πόλη που λατρεύει σαν Θεό τον Ντιέγκο Μαραντόνα και έχει για πολιούχο τον Σαν Τζενάρο, ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ είναι πια ο όσιος της διπλανής πόρτας. Ο McFratm. Ένας γήινος θαυματοποιός ο οποίος απέκτησε υπερφυσικές δυνάμεις τρώγοντας απλώς μερικές νόστιμες, ζουμερές ντομάτες από την Νότια Ιταλία…
