Το ματς θρίλερ στο Αγρίνιο, είχε μόλις τελειώσει. Ο Ρουί Βιτόρια, με τους παλμούς του στο Θεό, αν και σίγουρα πεσμένους σε σχέση με τα ξέφρενα πανηγύρια στο γκολ λύτρωσης του Αράο, μαζεύει τους παίκτες του Παναθηναϊκού σ’ ένα σημείο του γηπέδου.
Ο ένας αγκαλιάζει τον άλλον κι όλοι μαζί φτιάχνουν έναν κύκλο για να ακούσουν τον προπονητή τους.
«Απόψε νικήσαμε γιατί παλέψατε για τη νίκη. Παλέψατε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μπράβο σας, αυτή είναι η σωστή νοοτροπία που πρέπει να έχουμε ως ομάδα» τους είπε ο Πορτογάλος και αμέσως μετά τους «έδειξε» τον Σπόραρ.
«Δείτε τον Σπόραρ! Ηταν η τελευταία μας αλλαγή, έχει πετύχει τόσα πράγματα, έπαιξε ελάχιστα και τα έδωσε όλα. Σ’ ένα λεπτό μέσα, πάλεψε για δύο χαμένες μπάλες. Ετσι θέλω να συνεχίσουμε. Αυτό είναι ομάδα!».
Σοφά λόγια κι αλήθειες, από έναν πανέξυπνο άνθρωπο και προπονητή.
Ο Ζέκα, που από το πουθενά εμπιστεύτηκε στα τελευταία λεπτά, έδειξε τον ουρανό και το αφιέρωσε στον Τζορτζ Μπάλντοκ. Στη γειτονιά των αγγέλων. Respect.
Δείξε μου τα αποδυτήριά σου, να σου πω τι ομάδα φτιάχνεις. Ενας από τους άγραφους νόμους του ποδοσφαίρου που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Τα αποδυτήρια δεν είναι ένα άυλο πράγμα. Δεν υπάρχουν θέσφατα και δεδομένα. Πλάθονται. Και πρωτίστως χρειάζονται δύο πράγματα. Εμπνευση. Μεταδοτικότητα.
Και ναι η εικόνα του λεγόμενου «πάγκου» σε μία ομάδα, δείχνει πολλά. Εάν είναι, πράγματι, ομάδα ή όχι, αλλά και τι εύρος συσπείρωσης υπάρχει σε ένα γκρουπ παικτών.
Μοιάζει με μαγνητική τομογραφία και με καρδιογράφημα μαζί, διότι αποτυπώνει σχέσεις και συναισθήματα. Κατά πόσο υπάρχει (ομαδική/κοινή) συνείδηση και, πρωτίστως, εάν όλα τα μέλη μίας ομάδας μάχονται για τον ίδιο σκοπό/στόχο.
Μέχρι τώρα δεν το βλέπαμε στον Παναθηναϊκό, αλλά πλέον το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: Στο Αγρίνιο ο Παναθηναϊκός εμφάνισε, επιτέλους, εικόνα ΟΜΑΔΑΣ. Επί παντός επιστητού.
Τόσο μέσα στο χορτάρι, με τον τρόπο που είχε προετοιμαστεί από τον Ρουί Βιτόρια και αγωνίστηκε απέναντι σε έναν άξιο αντίπαλο, όπως ο Παναιτωλικός του Γιάννη Πετράκη.
Οσο και στις εκδηλώσεις του Πορτογάλου προπονητή και των ποδοσφαιριστών του μετά το γκολ από «χρυσάφι» του Αράο στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων.
Στο γκολ του Βραζιλιάνου άπαντες έγιναν ένα κουβάρι. Βασικοί και αναπληρωματικοί, στελέχη της διοίκησης, συνεργάτες του προπονητή. Εχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα στους πανηγυρισμούς, παρότι το όνομα του αντιπάλου δεν το δικαιολογούσε στο ουδέτερο μάτι.
Η τεράστια σημασία της (τρίτης συνεχόμενης) νίκης, ωστόσο, το διακύβευμα για το συγκεκριμένο ματς που έβαζε τον Παναθηναϊκό ξανά σε τροχιά διεκδίκησης του πρωταθλήματος, είχε περάσει στα αποδυτήρια. Δεν ήταν γιόλο η κατάσταση, υπήρχε ενσυναίσθηση. Κι αυτό μόνο ως θετικό μπορεί να εκληφθεί για τον Ρουί Βιτόρια και το επιτελείο του.
Από αμιγώς ποδοσφαιρικής πλευράς, ο Παναθηναϊκός του πρώτου ημίχρονου στο Αγρίνιο ήταν ομάδα πρωταθλητισμού. Ο προπονητής δούλεψε στη διακοπή του πρωταθλήματος με όσους παίκτες έμειναν στο Κορωπί και βελτίωσε αισθητά κάποια πράγματα όπου υπήρχε πρόβλημα.
Σε τρεις τομείς ειδικότερα υπήρξε ειδοποιός διαφορά συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν.
Πρώτον, οι αποστάσεις των παικτών και η αυτοπεποίθησή τους όταν η ομάδα είχε τη μπάλα κι έχτιζε το παιχνίδι από την άμυνά της. Ο Παναθηναϊκός έσπαγε πολύ εύκολα κάθε απόπειρα του Παναιτωλικού να τον πρεσάρει ψηλά και αντί για… πανικός, το χτίσιμο γινόταν με ορθολογικό τρόπο και η μπάλα έφτανε με άνεση στο επιθετικό τρίτο.
Δεύτερον, το επιθετικό τρανζίσιον μετά από κλέψιμο γινόταν με άμεσο τρόπο, με πολλές κάθετες μεταβιβάσεις κι ενώ οι αυτοματισμοί και οι συνεργασίες (κυριότερο παράδειγμα ο Βαγιαννίδης με τον Τετέ στη δεξιά πλευρά που οργίασαν) ήταν σαφώς περισσότερες σε σχέση με προηγούμενα ματς, μια και οι παίκτες ήταν τακτοποιημένοι/απλωμένοι ιδανικά στο χορτάρι.
Τρίτον, απέναντι σε έναν αντίπαλο που εφαρμόζει εξαιρετικά τις αντεπιθέσεις και είναι δουλεμένος πάνω σ’ αυτό το μοντέλο από τον Γιάννη Πετράκη, ο Παναθηναϊκός είχε γρήγορες/άμεσες και οργανωμένες επιστροφές. Κι αυτό επειδή ήταν καλύτερα οργανωμένος/τοποθετημένος στο γήπεδο.
Η βελτίωση στο αμυντικό τρανζίσιον ήταν εμφανής, παρότι ακόμη δεν έχει φτάσει στο επίπεδο που απαιτούν οι περιστάσεις.
Το μεγαλύτερο όμως όφελος από τη νίκη του Παναθηναϊκού στο Αγρίνιο αφορά τα περιθώρια βελτίωσης που έχει η ομάδα, μία στροφή πριν το φινάλε του πρώτου γύρου και με τη διαφορά από την κορυφή στον ένα βαθμό.
Με νέο προπονητή που τώρα αρχίζει και περνάει τη φιλοσοφία του ποδοσφαίρου που επιθυμεί να εφαρμόσει στην ομάδα και δίχως να έχει απολαύσει ακόμα σε πλήρες εύρος τα πλεονεκτήματα παικτών-ατού που διαθέτει όπως ο Ιωαννίδης, ο Πελίστρι, ο Μαξίμοβιτς, ακόμα και ο Ουναϊ που τώρα ξεκινάει και δίνει πράγματα στην ομάδα.
