Ο Ολυμπιακός έχει μία δική του τακτική που πάντα πρέπει να κοιτάς πίσω από τις λέξεις. Κίνησε γη και ουρανό πέρυσι με άξονα μία χορηγία για να περάσει τον Κλάτενμπεργκ στην Σούπερ Λίγκα. Προφανώς είχε τους σκοπούς του και σίγουρα αυτοί δεν αφορούσαν την επαγγελματική διαιτησία.
Έναν χρόνο μετά, κάποιες ομάδες θυμήθηκαν πως πληρώνουν μεικτά τον Άγγλο κοκκινομάγουλο, 500 χιλιαρικάκια, τα οποία προφανώς και δεν μπορούσαν να δοθούν αλλού. Δεν ξέρω και πόσο κάνει το goal line technology να σας πω και την αμαρτία μου, αλλά από τις παραγοντάρες της χώρας μας κρίθηκε σοφότερο να πληρωθεί αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα για να κάνει το παιχνίδι του ο Ολυμπιακός.
Και αφού τα παιδιά μας έκαναν αυτή τη σούπερ επένδυση, κομμάτι του Τύπου της ΑΕΚ παρουσίασε το θέμα ως μεγάλη παραγοντική νίκη της Ένωσης που ανάγκασε πολλούς άλλους, μεταξύ αυτών και τον ΠΑΟΚ, να γυρίσουν το μπιφτέκι. Πραγματικά το συγκεκριμένο κομμάτι Τύπου της ΑΕΚ έχει μείνει στην εποχή που ο ανταγωνισμός αφορούσε τη Ραφήνα και την Άνδρο, κόντρα στην εξέλιξη που έχει η ΠΑΕ τους.
Κάποτε θα πρέπει να καταγραφεί η ιστορία ως έχει. Η μοναδική μεγάλη ομάδα που έχει δουλέψει έμπρακτα για το 50-50, είναι ο ΠΑΟΚ. Με ξένους διαιτητές, με VAR, με αιτήματα προς την σωστή κατεύθυνση πάντα. Και εννοείται πως από την πρώτη στιγμή ήταν κόντρα σε αυτό που ήθελε να κάνει ο Ολυμπιακός.
Τώρα γιατί πρέπει να παίξει ο καθένας με τις εντυπώσεις, περισσότερο ενοχές μου φαίνεται πως έχει, θέλοντας να κρύψει τα κοινά χαρακτηριστικά που έχει με αυτόν που κράζει.
Εντυπώσεις και ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Την ώρα που ο Κλάτενμπεργκ έπαιρνε 500 μεικτά, η Σούπερ Λιγκ 2, δεν έχει εξασφαλίσει έσοδα από τηλεοπτικά δικαιώματα. Επαγγελματίες ποδοσφαιριστές δεν έχουν να φάνε, οι πληρωμές προβλέπονται δύσκολες από εδώ και στο εξής και οι ομάδες με 500 και πλας χιλιάρικα μπάτζετ, δεν έχουν χορηγίες που ξεπερνάνε τις 100 χιλιάδες. Και αναρωτιέσαι αν η συγκεκριμένη κατηγορία είναι κομμένη και ραμμένη για να εξαναγκάζει τον αθλητή στη παρανομία, αναζητώντας την εξασφάλιση της καθημερινότητάς του.
Ενώ λοιπόν ασχολούμαστε με τον Κλάτενμπεργκ, η Σούπερ Λιγκ 2 δεν έχει στον ήλιο μοίρα και ουδείς έχει μπει στη διαδικασία να ξεκινήσει μία κουβέντα για το πως μπορεί αυτή να γίνει βιώσιμη. Μήπως – λέω μήπως – ήρθε η ώρα να συνδεθούν οι επαγγελματικές κατηγορίες με κάποιον τρόπο, να βγούνε κάποιες μελέτες για το πως μπορούν να γίνουν όλες βιώσιμες και να ξεκινήσει και μία κουβέντα για τις υποδομές γιατί δεν υπάρχει γήπεδο που να μην είναι ετοιμόρροπο στη χώρα;
Συνεχίζοντας με τις εντυπώσεις, από εχθές ξεκίνησα να διαβάζω πως ο Φώτης Ιωαννίδης κοστίζει 8 εκατ και μέχρι το απόγευμα είχαμε φτάσει στα 20. Καλές οι εντυπώσεις παιδιά, αλλά τα νούμερα τα ορίζει η αγορά και όχι εμείς.
Μπορεί να βρεθεί ένας καλός άνθρωπος να δώσει 20 εκατ για τον Ιωαννίδη, μπορεί να βρεθεί ένας καλύτερος να δώσει 40 για τον Κωνσταντέλια και αφού το πιάσαμε με βάση τις αγαθοεργίες, θέλουμε άλλα 50 για Κουλιεράκη – Κοτάρσκι.
Η τιμή όμως ορίζεται από άλλα πράγματα. Ηλικία, διάρκεια, νούμερα, αθλητικά χαρακτηριστικά, διεθνείς συμμετοχές, ευρωπαϊκή εμπειρία, χώρα προέλευσης, τραυματισμούς, πνευματική κατάσταση και μετά πάμε στα εξειδικευμένα χαρακτηριστικά, πχ συμμετοχή στο παιχνίδι σε φάση επίθεσης, σε φάση άμυνας, χρόνος μεταβάσεων, τακτική συνέπεια κτλ. Τα βάζουμε αυτά σε ένα μίξερ, προσθέτουμε και την συγκυρία που παίζει ένα ρόλο και καταλήγουμε στο νούμερο.
Θα μπορούσα να αναλύσω όλα τα δεδομένα της περίπτωσης του Ιωαννίδη, αλλά μη πάρουμε και την δουλειά των σκάουτ. Η ουσία είναι πως αν ο Παναθηναϊκός θέλει να τον πουλήσει – κάτι λογικό – αν ξεκινήσει από τα 20, θα πάρει όσα και η ΑΕΚ από τον Λιβάι.
Ο ΠΑΟΚ στις περιπτώσεις των τριών μεγάλων πρότζεκτ που έχει, ουδέποτε άνοιξε κουβέντα πώλησης γνωρίζοντας πως πρέπει πρώτα να καλυφθούν οι αδυναμίες τους και μετά να βγούνε στη βιτρίνα. Αν δούμε τους περυσινούς Κωνσταντέλια, Κουλιεράκη και Κοτάρσκι και τους συγκρίνουμε με τους φετινούς, η διαφορά μεταξύ νεαρού πρότζεκτ και φτασμένου ποδοσφαιριστή, έχει καλυφθεί σε αρκετά σημαντικό βαθμό.
Και επειδή πάντα αντιμετωπίζομαι με καχυποψία, η βάση των όσων γράφω, δεν έχουν σε καμία των περιπτώσεων διάθεση μείωσης της προσπάθειας του Ιωαννίδη. Η εξέλιξή του είναι παραπάνω από εντυπωσιακή, κάνει πράγματα που κανένας δεν περίμενε, όμως η όλη κουβέντα θεωρώ πως γίνεται σε λάθος βάση για ένα παιδί που δεν έχει φτάσει ακόμα το ταβάνι του.
Μου την δίνουν γενικά οι άγαρμπες προσπάθειες δημιουργίας εντυπώσεων. Και το κακό είναι πως ο Τύπος έχει εθιστεί σε αυτές, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά με έμμεσο τρόπο πως το κοινό που παρακολουθεί αθλητικά είναι περιορισμένης ευθύνης. Κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει με αποτέλεσμα απλά να απομακρύνει όσους στροφάρουν και έχουν την ικανότητα της αντίληψης και την διάθεση της εκπαίδευσης.
