Ξενέρωμα, εκνευρισμός, οργή, αδικία που σε πνίγει. Διαλέγεις και παίρνεις από συναισθήματα. Μιας σάπιας κατάστασης απ’ την κορυφή ως τα νύχια, που δε χαμπαριάζει μπροστά σε τίποτα. Δεν γινόταν να μην την πληρώσει ο Παναθηναϊκός με κάποιο τρόπο. Ο Ολυμπιακός πήρε το τέταρτο σερί πρωτάθλημά του. Σε λογική, πρακτικές, νοοτροπία. Κατά τα άλλα, αν θεωρείτε πως το κατακτά άλλη ομάδα, μπορείτε να συνεχίσετε να διαβάζετε για διαφορετικότητες, για ηθικές και αξίες, που τις τσαλάκωσαν και τις τσαλαπάτησαν στο βωμό ενός τίτλου. Όπως κι αν έρθει αυτός.
Για αρχή, μην το ξεχάσουμε: ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ και ΕΥΘΥΝΗ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, να κυνηγήσει κάθε συκοφάντη, κάθε ψεύτη, κάθε έναν που αλήτικα και απάνθρωπα ειρωνευόταν θέματα υγείας. Μέχρι να πατήσουν μαύρο χιόνι. Εκείνους που πανηγυρίζουν το «χέρι-χέρι» με τον Ολυμπιακό, εκείνων που έβλεπαν συμμαχίες αιωνίων και το φωνάζαμε: Ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν αντίπαλο, δεν ξέρουν πως είναι γι’ αυτό λένε σαχλαμάρες.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, επιστρατεύτηκαν όσα υποτίθεται δεν πρέσβευαν αξίες και ηθικές. Όσα υποτίθεται είχαν… πονέσει συγκεκριμένες καταστάσεις και ομάδες. Σχέσεις, ρητορική, λογική με ΕΠΟ, καραγκιοζιλίκια με αλλαγές διαιτητών, Νταμπάνοβιτς κτλ, μέχρι και απίστευτα κείμενα για… εσκεμμένα επεισόδια του Ολυμπιακού για να παίξει χωρίς κόσμο με τον Παναθηναϊκό. Δε συζητάμε καν για τις υπόνοιες αναφορικά με τον κορονοϊό που φυσικά και σε μια μέρα δεν επηρεάζει 17 ανθρώπους, όλα καλά. Πίεσε η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός να γίνει το ματς σε μια μέρα.
Αποκορύφωμα το… δώρο του Ολυμπιακού που έδωσε το ματς στον Παναθηναϊκό. Όπως η κυβέρνηση του έδωσε το πρωτάθλημα. Λάσπη, ξεφτίλα, ανηθικότητα, για να πανηγυρίσουν έναν τίτλο που κατέκτησαν έτσι. Κάνοντας ανατροπή στην έδρα του Άρη για να νικήσουν. Σε ματς που κανείς στην Ελλάδα δεν ασχολήθηκε για να σκεφτεί «ρε μπας και;» όταν έγινε 1-0.
Κάθε εκατοστό, κάθε ενέργεια, copy paste. Δε θα σας πούμε δεν πειράζει, δεν μας ενοχλεί, εμείς το κεφάλι ψηλά. Αυτό είναι αυτονόητο. Ας το χάναμε, ας το έπαιρναν, όχι έτσι. Όχι βουτηγμένο σε ανηθικότητα και βαμμένο με ερυθρόλευκο χρώμα.
Μην πει κάποιος βλάκας πως όλα αυτά τα λέμε επειδή ο Ολυμπιακός πάλεψε το παιχνίδι. Προφανώς καλά έκανε. Προφανώς ξέραμε πως θα το κάνει. Μα είναι κωμικό να το συζητάμε κιόλας, απ’ τη στιγμή που ο πρόεδρός του και πρόεδρος της λίγκας, όρισε την αγωνιστική μία μέρα μετά απ’ το προγραμματισμένο ενώ υπάρξει τέτοια έξαρση κορονοϊού. Γιατί το έκανε; Για να… ευνοήσει τον Παναθηναϊκό;
Σου έρχονται στο μυαλό τα… δώρα του Αλμέιδα που «δικαιώθηκαν», το ξενέρωμα του πόσο ίδιοι είναι όλοι. Δεν έχουν έστω τα κότσια να αφήσουν να κριθεί στο χορτάρι, ένας τίτλος που φωνάζουν πως είναι καλύτεροι, έχουν υπερομάδες κι άλλες τέτοιες αρλούμπες. Τώρα τί κάνουμε κι εμείς θα μας πείτε; Πανηγυρίζουν έχοντας πετύχει το στόχο τους. Να πάρουν το πρωτάθλημα ανεξάρτητα απ’ το πώς, αρκεί να το πάρουν. Τέταρτο σερί για τον Ολυμπιακό, πρώτο μετά από πέντε χρόνια για την ΑΕΚ, καμία διαφορά.
Το ματς στο Φάληρο δεν έχει και μεγάλη κουβέντα να γίνει, όπως το περιμέναμε. Μηδέν ενέργεια, αυτό οδηγούσε στο να φαίνεται η ομάδα πως δεν έχει καθόλου νεύρο και… δε θέλει να νικήσει. Γιατί απλά τόσο μπορούσε. Απροπόνητη χωρίς τον παραμικρό ρυθμό, ας αναλύσουν τα συστήματα και τις τακτικές οι παλαίμαχοι που-κατά διαολεμένη σύμπτωση-σχετίζονται με την ΑΕΚ. Κανένα κουράγιο για κάτι που έτσι κι αλλιώς ξέραμε πως θα πάει, απλά μέσω συσπείρωσης και ψυχισμού, λέγαμε πως ίσως υπάρξει μια μικρή ελπίδα. Δυστυχώς δεν προέκυψε αυτή. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να χάσει τον τίτλο και τον έχασε.
Είχαμε γράψει προ εβδομάδων, πως σε αυτά τα πλέι οφ όλες οι ομάδες θέλουν να το πάρει η ΑΕΚ. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του απ’ αυτά που είδε στο χορτάρι.
Καλά πανηγύρια εκεί στις λάσπες σας. Λασπωμένοι δε φαίνεστε και ποια φανέλα φοράτε ενώ πανηγυρίζετε με ένα τόσο λερωμένο τίτλο. Μικρή η διαφορά, ο Παναθηναϊκός παραμένει αυτό που διαχρονικά είναι, συνεχίζει να έχει πραγματικό κι αιώνιο αντίπαλο τον Ολυμπιακό και περιμένει να τελειώσουν τα πέτρινα χρόνια του. 13 πλέον, καθόλου λίγα. Θα γίνει. Προφανώς και ενοχλεί όσο καθυστερεί, στεναχωρεί, κυρίως για τα παιδιά που δεν θυμούνται τις πολύ καλές εποχές ή δεν τις πρόλαβαν. Καλύτερα να περιμένουν, παρά να διαλέγουν εύκολους δρόμους προδίδοντας αρχές, ηθικές, αξίες, τα πάντα.
Στα του Παναθηναϊκού τώρα, μπορούμε να συζητάμε για ώρα τα λάθη του με τον Βόλο ή τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο. Εκεί που θα έπρεπε να έχει πάρει τα αποτελέσματα. Τώρα τι να πεις; Κακώς που έπαιξαν αυτοί που ταλαιπωρήθηκαν και δεν είχαν καθόλου ενέργεια. Λεπτομέρειες που στην Ελλάδα δε μετρούν, θα ξεχαστούν και ουδείς θα δώσει σημασία. Και μετά τη Ριζούπολη με την ομάδα τα βάλαμε όλοι. Μετά το 2005 και τις αλλαγές ποινών, με την ομάδα τα βάλαμε που δε νίκησε την ΑΕΚ στη Λεωφόρο. Αφήνουμε πρώτα το μυαλό να… παγώσει και μετά η όποια κριτική. Το αυτομαστίγωμα ειδικά όταν οι πάντες έχουν δει τι συμβαίνει, δεν έχει κανένα νόημα.
Όπως δεν έχει τώρα νόημα να συζητήσουμε για την ενίσχυση που θα μπορούσε να έχει γίνει. Έχουμε καιρό μπροστά μας. Αυτή η ομάδα δεν αξίζει τη δεδομένη στιγμή υπέρμετρη κριτική και κράξιμο. Είναι η ίδια που έφτασε μέχρι εδώ, όταν και την ανάγκασαν να στερηθεί τις πιθανότητές της για τίτλο. Είναι η ομάδα που τους συνάσπισε και έβγαλε τους μεν στο δρόμο, για τη νίκη των δε. Είναι η ομάδα που ενεργοποίησε κάθε επικοινωνιακή καφρίλα και ξεφτίλα. Είναι η ομάδα με το τέταρτο μπάτζετ που την έτρεμαν μέχρι το 90’ της σεζόν.
Σεβασμός σε αυτή την ομάδα. Σεβασμός στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Με πίκρα, στεναχώρια, δεδομένη αϋπνία για μέρες. Επειδή το άξιζαν και το στερήθηκαν. Η δεύτερη θέση ποτέ δε θα πανηγυριστεί, ακόμη κι αν είναι η καλύτερη των τελευταίων ετών. Το μόνο που πανηγυρίζεται είναι η διαφορετικότητα του να είσαι Παναθηναϊκός. Η αξία, το φούσκωμα στο στήθος και η περηφάνια. Να είστε χαρούμενοι γι’ αυτό και στεναχωρημένοι φυσικά για τον τίτλο που χάθηκε. Ποιος τον πήρε; Δε μας ενδιαφέρει. Την ίδια φάτσα έχουν όλοι…
Απλά ο ένας την έχει δείξει τόσες και τόσες φορές, ενώ οι άλλοι την έκρυβαν και την εμφάνισαν για λίγες εβδομάδες στο 100%.
