Η χειρότερη βραδιά, τη χειρότερη στιγμή

Είναι από τις βραδιές εκείνες που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Από τις νύχτες που δεν μπορείς «εδώ και τώρα» να τις διαγράψεις απ’ τη μνήμη σου και να πας παρακάτω, περιορίζοντας τους συναισθηματισμούς και διατηρώντας τη λογική ως κορωνίδα της σκέψης.

Ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε τη χειρότερή του εμφάνιση επί των ημερών του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, τη χειρότερη στιγμή. Στο χειρότερο τάιμινγκ. 

Σ’ ένα ματς που έπρεπε να δείξει χαρακτήρα και μέταλλο, πελάγωσε. Λιγοψύχησε. Κατέρρευσε και απογοήτευσε, από έναν ανώτερο σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού και ψυχωμένο αντίπαλο, που τον ανάγκασε να χάσει τ’ αβγά και τα πασχάλια. 

Από το πρώτο δευτερόλεπτο φαινόταν ότι θα ήταν δύσκολη η βραδιά. Από τον τρόπο που μπήκε φουριόζος να πρεσάρει ψηλά ο ΠΑΟΚ, από την αδυναμία του τριφυλλιού να σπάσει ορθολογικά και με αυτοπεποίθηση το πρέσινγκ, την ανικανότητα απλώς να μεταφερθεί η μπάλα στο μεσαίο τρίτο. Από τις συνεχόμενες πάσες ανάμεσα στους αμυντικούς και τον τερματοφύλακα, από το φόβο του λάθους και την αδυναμία για συνδυαστικό ποδόσφαιρο προκειμένου να περάσει η μπάλα ανάμεσα στις γραμμές. 
Από την έλλειψη πρωτοβουλιών και από το γεγονός ότι οι μεγάλες μπάλες του Μπρινιόλι προς τα άκρα αποτέλεσαν τη μοναδική διέξοδο «σπασίματος».

Κι ας έφερε αυτός ο τρόπος χτισίματος κάποια ρήγματα στην αριστερή πλευρά του ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο, με τη χαμένη ευκαιρία στο 4’ από τον Παλάσιος και την ακόμα μεγαλύτερη με το πλασέ του Τσέριν στο 9’ πάνω στον Κοτάρσκι. Διότι με αυτόν τον τρόπο ανάπτυξης ο Παναθηναϊκός είχε ήδη βγει έξω από τα νερά του, από τον τρόπο που έχει μάθει να λειτουργεί όταν έχει τη μπάλα, από τον έλεγχο μέσω της κατοχής, την καλή οργάνωση και τη ψυχραιμία που τον διακρίνει επί των ημερών του Σέρβου προπονητή.

Αναγκάστηκε από τον αντίπαλό του, αλλά και από την ατολμία και το ντεφορμάρισμα κομβικών του παικτών, να παίξει με έναν τρόπο που του είναι ξένος. Βγήκε από τις ποδοσφαιρικές του συνήθειες και εκτροχιάστηκε. 
Φαινόταν εξ αρχής ότι υπήρχε εγκλωβισμός. Αντιθέτως, η ομάδα της Θεσσαλονίκης έσπαγε μάλλον εύκολα το πρέσινγκ του Παναθηναϊκού ψηλά και έφτανε με άνεση στο επιθετικό της τρίτο. Την ίδια στιγμή είχε «εγκλωβίσει» τον Πέρεθ με τον Αουγκούστο στη μεσαία γραμμή και είχε, εν πολλοίς, επικρατήσει στη νευραλγική μάχη του κέντρου. Με ξεκάθαρο πλάνο, πάθος και τρεξίματα στο μάξιμουμ. 

Ηταν ολοφάνερο. Μπορεί ο ΠΑΟΚ να άνοιξε το σκορ με αναπάντεχο τρόπο στο χειρότερο δυνατό σημείο για το τριφύλλι, ένα λεπτό πριν την ανάπαυλα των ημιχρόνων, αλλά το ματς το είχε φέρει από το ξεκίνημα στα δικά του μέτρα με αυτοπεποίθηση και αυταπάρνηση. 

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι ο Παναθηναϊκός είχε τρεις σημαντικές ευκαιρίες για να προηγηθεί αυτός (οι δύο παραπάνω, συν αυτή του Ιωαννίδη στο 40’) και να αλλάξει το μομέντουμ, οι Θεσσαλονικείς είχαν ήδη προειδοποιήσει με το σουτ του Ζίβκοβιτς, με το (πρώτο) δοκάρι του Ολιβέιρα, με την ανενόχλητη κεφαλιά που (δεν του) έπιασε ο Πορτογάλος λίγο αργότερα και με τον εντυπωσιακό Κωνσταντέλια να οργιάζει και να πιστοποιεί το σπάνιο ταλέντο του. 

Ακόμα χειρότερο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου αντί να δούμε έναν Παναθηναϊκό να… τρώει σίδερα από το πρώτο δευτερόλεπτο και να βγάζει αντίδραση, δέχτηκε το δεύτερο γκολ με τη σέντρα. Στα πρώτα δεκατρία δευτερόλεπτα. 

Απαράδεκτο και σοκαριστικό μαζί, διότι στα αμέσως επόμενα λεπτά τα ψυχολογικά δεδομένα είχαν διαμορφωθεί έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός παρέπαιε και ο ΠΑΟΚ έδινε την εντύπωση ότι παίζει μόνος του, έχοντας μέσα σε οκτώ λεπτά ένα ακόμη γκολ κι ένα δοκάρι. Η σεμνή τελετή είχε λάβει τέλος πριν ακόμη συμπληρωθεί μία ώρα αγώνα. Η χειρότερη βραδιά όλων, τη χειρότερη χρονική στιγμή για τον Παναθηναϊκό. 

Είναι πασιφανές ότι όλα τα ατού της ομάδας διανύουν περίοδο ντεφορμαρίσματος. Ο Χουάνκαρ, από την καταραμένη μέρα που τραυματίστηκε ο Αϊτόρ, είναι φάντασμα του εαυτού του. Ο Πέρεθ παρουσιάζεται με θολωμένο μυαλό, πελαγωμένος. Ο Τσέριν ψάχνει τη φούρια και την αυτοπεποίθηση του πρώτου γύρου. Ο Παλάσιος έπαψε να είναι ομαδικός και δίνει την εντύπωση ότι παίζει πρώτα για τον εαυτό του. Ο Βέρμπιτς ακόμα περιμένουμε να προσαρμοστεί και να επιβεβαιώσει το βιογραφικό του. Ο Μάγκνουσον τραυματίστηκε πάνω στο... θόλωμα του Σένκεφελντ και δεν υπάρχει πόλος δημιουργίας από τα μετόπισθεν.

Κι όλα αυτά ενώ λύσεις από τον πάγκο για να καθαρίσει το μυαλό τους, δεν υφίστανται. Ακόμα περιμένουμε για την ακρίβεια τον περίφημο εμπλουτισμό του ρόστερ, ενώ έχουμε φτάσει αισίως μία εβδομάδα πριν από το τέλος του Γενάρη. Εξοργιστικό. 

Η εφαρμογή του τακτικού πλάνου της ομάδας είναι προφανές ότι βαραίνει πρωτίστως τον προπονητή. Ο Γιοβάνοβιτς δεν είναι θεός, ούτε έχει το παπικό αλάθητο. Οχι όμως και να απαξιώνεται, αυτό λέγεται τουλάχιστον αχαριστία. Λάθη δεν κάνουν μόνο αυτοί που δεν κάνουν τίποτα. 

Είναι αυτονόητο ότι φέρει ευθύνη για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας κι αυτή (για το συγκεκριμένο ματς) δεν σχετίζεται με την εξοργιστική καθυστέρηση στη μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας και την εξόφθαλμη γύμνια στις λύσεις από τον πάγκο. Η συγκεκριμένη παράμετρος σχετίζεται με το μαραθώνιο του πρωταθλήματος, με τις απώλειες βαθμών στο ξεκίνημα του δευτέρου γύρου και με το βαθμολογικό πλεονέκτημα που εξανεμίστηκε μέσα σε έξι αγωνιστικές. Ενα πλεονέκτημα που η ίδια η ομάδα και ο προπονητής απέκτησαν με το σπαθί τους, με τον εκπληκτικό πρώτο γύρο που πραγματοποίησαν. 

Αλλά για να βρίσκεται η ομάδα στην κορυφή στο τέλος της διαδρομής θα πρέπει να γίνουν, έστω και καθυστερημένα, οι μεταγραφικές κινήσεις που απαιτούνται και, πρωτίστως, να το πιστέψει η ίδια η ομάδα, να επανέλθει η φλόγα και η αυτοπεποίθηση. Οπως συνέβη με τον κόσμο του Παναθηναϊκού που βρέθηκε στη Λεωφόρο και παρά τη βαριά ήττα έδειξε υποδειγματική συμπεριφορά, αναγνώριση, στήριξη και πίστη. 

Ο γαμπρός ξυρίζεται στο τέλος (πλέι οφ). Το υποστηρίζαμε όταν η διαφορά ήταν στο +8 και θα εξακολουθήσουμε να το υποστηρίζουμε ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός πέσει από την κορυφή. Προς το παρόν παραμένει πρώτος.