MENU
:root { --competition-primary-color:#8a1538 ; --competition-secondary-color:#3f071d; --competition-solid-color:#3f071d; }
FIFA WORLD CUP 2022

Ο Λουίς Ενρίκε ήταν κάτωχρος. Έκπληκτος. Αποσβολωμένος. Σαστισμένος: «Θεέ μου! Από που ήρθε αυτός ο τύπος; Αυτό το νούμερο 8. Δεν σταμάτησε να τρέχει. Ήταν εντυπωσιακός». Ακόμα και μετά από μία τέτοια συναρπαστική εμφάνιση, ο Ισπανός εκλέκτορας δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα του Αζεντίν Ουναχί, ο οποίος ώρες-ώρες έπαιζε μόνος του, τους πολυδιαφημισμένους μέσους της «φούρια ρόχα».

Κι όμως, υπήρχε κάποιος που δεν ασχολείται επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο, ο οποίος μπορούσε να του εξηγήσει από που ήρθε αυτό το νούμερο 8.

Ο Βασιλιάς του Μαρόκου Μοχάμεντ ο 6ος, στο μακρινό 2009 προσπαθούσε να καταλάβει για ποιο λόγο το ποδόσφαιρο της χώρας είχε πέσει σε τέτοιο τέλμα. Η Εθνική ομάδα είχε συμπληρώσει μία δεκαετία μακριά από την τελική φάση των Μουντιάλ και δεν μπορούσε καν να περάσει τον πρώτο γύρο στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής.

Οι μικρές εθνικές ήταν σταθερά μακριά από τις επιτυχίες και οι μεγάλοι σύλλογοι της χώρας δεν μπορούσαν να σταυρώσουν επιτυχία στο αφρικανικό Champions League.

Ήταν μία παράταιρη εικόνα για έναν λαό που έχει το ποδόσφαιρο στο DNA, οι δρόμοι, οι αλάνες κάθε πόλης είναι γεμάτες από παιδιά που ξημεροβραδιάζονται παίζοντας μπάλα, που είναι το εθνικό σπορ, πολύ μακριά από οτιδήποτε άλλο.

Οι συμβουλάτορες του, προσπάθησαν να του εξηγήσουν ότι το πρόβλημα του οικοδομήματος βρίσκεται στην βάση. Του έφεραν ως παράδειγμα το αθλητικό κέντρο του Clairefontaine στην Γαλλία και του υπέδειξαν ότι μία ανάλογη ποδοσφαιρική σχολή θα μπορούσε να αναστήσει το ποδόσφαιρο της χώρας.

Ο Βασιλιάς «ψήθηκε» αμέσως και επένδυσε 13 εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για να φτιάξει μία πρότυπη ακαδημία σε μία έκταση 18 εκταρίων σε μία πόλη 40 χιλιόμετρα από το Ραμπάτ.

Προσέλαβε δύο Γάλλους ειδήμονες στο θέμα των ακαδημιών, τον Νασέρ Λαργκέ και τον Πασκάλ Τεό (είχε φτιάξει τις περίφημες ακαδημίες της ASEC Mimosas στην Ακτή Ελεφαντοστού) και τους άφησε ελεύθερους να φτιάξουν την αφρικανική έκδοση του Clairefontaine.

Η αρχή ήταν δύσκολη. Οι γονείς ήταν διστακτικοί να αφήσουν τα παιδιά τους σε μία ποδοσφαιρική ακαδημία που υποσχόταν ακαδημαϊκή εκπαίδευση, μα δεν μπορούσε να προσφέρει καμία εγγύηση πως θα δημιουργήσει επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Η πρώτη φουρνιά ήταν μόλις 45 παιδιά ηλικίας 12-13 ετών. Ένας εξ’ αυτών ήταν ο Ναγέφ Αγέρντ, ο οποίος το περασμένο καλοκαίρι έκανε μεταγραφή 35 εκατομμυρίων ευρώ στην Γουέστ Χαμ!

Σταδιακά, τα πρώτα ηλικιακά γκρουπ που άρχισαν να σχηματίζονται, άρχισαν να κερδίζουν εθνικά πρωταθλήματα και να «ενοχλούν» τις μεγάλες δυνάμεις της χώρας την Ράζα και την Βιντάντ Καζαμπλάνκας, που δεν μπορούσαν πια να πείσουν τα μεγάλα ταλέντα της χώρας να ενταχθούν στις δικές τους ακαδημίες.

Στις επόμενες φουρνιές εμφανίστηκαν ο Γιουσέφ Εν-Νεσιρί και εκείνος ο τύπος με το 8, ο Αζεντίν Ουναχί. Πλέον, η ακαδημία ποδοσφαίρου Μοχάμεντ ο 6ος κάθε χρονιά κάνει κάθε χρόνο κάστινγκ σε 15.000 παιδάκια από όλη την χώρα για να επιλέξει μόλις 37.

Η σχολή αυτή, άλλαξε το ποδοσφαιρικό DNA των παικτών της χώρας. Όπως εξηγεί ο Τεό: «Το Μαρόκο ήταν μία χώρα γεμάτη από ποδοσφαιριστές του δρόμου, που ήξεραν να παίζουν μόνο σε μικρούς χώρους. Αυτός ήταν ο λόγος που όλοι είχαν ανεπτυγμένη τεχνική, αλλά ανύπαρκτη τακτική και σωματική υποδομή. Μία χώρα γεμάτη από αυτοδίδακτους αρτίστες, που όμως δεν μπορούσαν να κερδίσουν ούτε μία προσωπική μάχη στο γήπεδο».

Κάθε της απόφοιτος μπορούσε στα 18 να πάρει μεταγραφή σε ομάδα της αρεσκείας του και τα έσοδα, υποχρεωτικά (αφού πρόκειται για μη κερδοσκοπική οργάνωση) πέφτουν ξανά στην εξέλιξη της ακαδημίας, που σήμερα έχει και ένα νέο σχολείο για παιδιά από 6 έως 12 ετών.

Ο Γιουσέφ Εν-Νεσιρί έφερε στα ταμεία της 125.000 ευρώ από την μεταγραφή του στην Μάλαγα το καλοκαίρι του 2015, όμως η πρόοδος, η εξέλιξη και η καθιέρωση του στην ισπανική La Liga (τον Ιανουάριο έκανε μεταγραφή 20 εκατομμυρίων ευρώ στην Σεβίλλη) ήταν η καλύτερη διαφήμιση για την ακαδημία που μετά από 13 χρόνια λειτουργίας, έχει γεμίσει παίκτες τους εγχώριους και τους ευρωπαϊκούς συλλόγους, «καλουπώνοντας» το ατόφιο ταλέντο που υπάρχει άφθονο στους δρόμους της χώρας.

Αίφνης, το Μαρόκο δημιούργησε μία νέα ποδοσφαιρική εθνική ταυτότητα, που αναμεμειγμένη με την ποδοσφαιρική παιδεία που έλαβαν στην Ευρώπη, τα 14 από τα 26 παιδιά της διασποράς έφτιαξε την πρώτη αφρικανική εθνική ομάδα που προκρίνεται στα ημιτελικά Μουντιάλ.

Όχι με την παραδοσιακή αλήτικη τεχνική των Μαγκρεμπιέν, αλλά με κάτι άλλο: «Τα χρήματα δεν μπορούν να νικήσουν το πάθος. Δεν είναι τύχη, αλλά δουλειά. Είμαστε ο Ρόκι Μπαλμπόα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχουμε το πνεύμα του», είπε ο αρχιτέκτονας της επιτυχίας Ουαλίντ Ρεγκραγκί.

Ο επόμενος «κακός» που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο Ρόκι Μπαλμπόα του Μουντιάλ θα είναι η χώρα που προσπαθεί να κοπιάρει. Από το 1988 που άνοιξε τις πύλες της, η αχανής έκταση του Clairefontaine, διαπαιδαγώγησε ήδη δύο γενιές Παγκόσμιων Πρωταθλητών (1998, 2018).

Μία επιβλητική, μυθιστορηματική έκταση 560 στρεμμάτων, με πύργους, κάστρα, δάσος που αποτελεί το σπίτι όλων των εθνικών ομάδων, αλλά και την πρότυπη ακαδημία για παιδιά ηλικίας 13-15 ετών, που επιλέγονται σχολαστικά από τις 13 περιφερειακές ακαδημίες, που δεν αφήνουν ούτε ψίχουλο ταλέντου να πέσει χάμω ανεκμετάλλευτο.

Σε ένα περιβάλλον που αποτελεί ένα κράμα κολλέγιου-στρατού, οι Γάλλοι πιτσιρικάδες παίρνουν τις βάσεις: τον σεβασμό, την εργατικότητα, την σημασία της ρουτίνας, την αλληλεγγύη, το ομαδικό πνεύμα, την ταπεινότητα, την σημασία της ιεραρχίας. 

Τα 2/3 εξ’ αυτών δεν γίνονται ποτέ επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, αλλά αυτοί που θα γίνουν είναι έτοιμοι. Εκεί πήραν την πρώτη ύλη, την βασική γνώση για το άθλημα ο Βαράν, ο Ζιρού, ο Μπαπέ, αυτοί που θα επιχειρήσουν να κάνουν την Γαλλία την πρώτη Εθνική ομάδα μετά από 60 χρόνια (τελευταία το έκανε η Βραζιλία το 1962) που θα πάρει back-to-back Παγκόσμια Κύπελλα.

Ναι, το ποδόσφαιρο είναι στιγμές, τα πάντα μπορεί να αλλάξουν σε μία φάση. Μία φάση, όμως, που έχει δουλευτεί εκατομμύρια φορές, σε χώρες που αφήνουν πια ελάχιστα πράγματα στην τύχη…

Η συνταγή της επιτυχίας…
EVENTS