Σίγουρα όχι ένας από τους σταρ αυτής της εθνικής ομάδας της Κροατίας, αλλά σίγουρα ένας από τους παίκτες που θα μείνουν ως ήρωες στην ιστορία της. Έχοντας ήδη κάνει κάποιες σωτήριες αποκρούσεις στα 120 λεπτά της αναμέτρησης με τους Ιάπωνες, έγινε ο πρωταγωνιστής στην διαδικασία των πέναλτι με τις αποκρούσεις του, βάζοντας το όνομά του σαν σφραγίδα στην πρόκριση των Κροατών στα προημιτελικά της διοργάνωσης του Κατάρ.
O Λούκα Μόντριτς, ο Ματέο Κόβασιτς, ο Αντρέι Κράμαριτς είχαν γίνει αλλαγή από τον Ζλάτκο Ντάλιτς. Εμπειρία και ποιότητα στον πάγκο, οι φιναλίστ του 2018 ήθελαν έναν νέο ήρωα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σοβαρός, ψύχραιμος, «παγωμένος». Έτσι έπρεπε να είναι.
Οι στατιστικές «λένε» πως το 60% των ομάδων που εκτελούν πρώτες στην ψυχοφθόρο διαδικασία, είναι αυτές που τελικά επικρατούν. Είναι το ψυχολογικό βάρος του να βλέπεις ότι προηγείσαι. Έκανε και κάτι άλλο. Άφηνε το ένα πόδι πίσω από τη γραμμή την ώρα της απόκρουσης για να φύγει από το τέρμα όσο το δυνατόν περισσότερο και να αυξήσει τις πιθανότητές να πιάσει την μπάλα.
Η Ιαπωνία άρχισε πρώτη. Ο Τακούμι Μιναμίνο στάθηκε απέναντι στον Λιβάκοβιτς. Χαμένο πέναλτι. Ο Κροάτης τερματοφύλακας σηκώθηκε με ηρεμία από το έδαφος. Ήξερε ότι η δουλειά του δεν είχε τελειώσει, γνώριζε όμως επίσης πως είχε κερδίσει ήδη το ψυχολογικό παιχνίδι. Ίσως διότι είχε ζήσει ξανά το ίδιο, έστω κι αν δεν ήταν εκείνος ο πρωταγωνιστής.
Τέσσερα χρόνια πριν ήταν ξανά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ήταν ο τρίτος τερματοφύλακας, είχε μπροστά του τα... θηρία Ντάνιελ Σούμπασιτς και Νίκολα Κάλινιτς. Ωστόσο, ο Ζλάτκο Ντάλιτς είχε ένα «κόλλημα». Ζητούσε και από τους τρεις τερματοφύλακες να είναι παρόντες στην ειδική ανάλυση που γινόταν με τις εκτελέσεις πέναλτι των αντιπάλων. Έπρεπε να γνωρίζουν και οι τρεις. Για παν ενδεχόμενο... Ο Λιβάκοβιτς δεν έπαιξε ούτε δευτερόλεπτο στην πορεία ως τον τελικό. Ήταν ο μοναδικός.
Το βράδυ της Δευτέρας, στα 27 του, έγινε ο τρίτος τερματοφύλακας που απέκρουσε τρία πέναλτι στη σχετική διαδικασία, όπως είχε κάνει το 2006 ο Πορτογάλος Ρικάρντο κόντρα στην Αγγλία, όπως είχε κάνει και ο Σούμπασιτς το 2018 με αντίπαλο τη Δανία. Στη Ρωσία ο τερματοφύλακας της Ντιναμό Ζάγκρεμπ ήταν αυτόπτης μάρτυρας, έζησε από τον πάγκο την αγωνία. Και τώρα έγινε ο πρώτος που έπιασε τα δύο πρώτα πέναλτι, κάτι που δεν είχαν κάνει ούτε ο Μπουφόν, ΄ούτε ο Καν, ούτε ο Κασίγιας.
«Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα, με τη βοήθεια του Θεού όλα πήγαν καλά» είπε ο Λιβάκοβιτς παραλαμβάνοντας, μετά το τέλος του αγώνα, το βραβείο για τον καλύτερο παίκτη. «Ήταν 120 πολύ δύσκολα λεπτά και πήραμε τη νίκη σε μια διαδικασία τόσο περίπλοκη. Είναι η πιο χαρούμενη στιγμή της καριέρας μου» συμπλήρωσε λίγο πριν αφήσει το «Αλ Τζανούμπ» της Ντόχα για να γυρίσει στο ξενοδοχείο με τους συμπαίκτες του.
«Έχω μάθει από τον Σούμπασιτς. Δεν νομίζω ότι ήταν εύκολο να αποκρουστούν οι εκτελέσεις των Ιαπώνων. Ναι μεν δεν ήταν τέλειες, αλλά ήταν δυνατές, εκτός από την πρώτη. Είναι σίγουρα περισσότερο ένστικτο και λιγότερο προπόνηση και ανάλυση» ήταν η εξήγησή του γι' αυτό που συνέβη.
Γεννημένος τον Ιανουάριο του 1995 στο Ζαντάρ, άρχισε την καριέρα του το 2012 στην ομάδα της πόλης του, «έγραψε» περισσότερες από 100 συμμετοεχές σε τέσσερα χρόνια και κατόπιν μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ για την Ντιναμό, με τη φανέλα της οποίας έχει πανηγυρίσει εννέα τίτλους, πρωταθλήματα και κύπελλα. Έχει κάνει και ένα εντυπωσιακό σερί 413 λεπτών χωρίς να δεχθεί γκολ στο πρωτάθλημα.
Με τα πέναλτι δεν το... είχε πάντα, βέβαια. Το 2017 είχε ταξιδέψει με την εθνική ομάδα στην Κίνα για ένα τουρνουά και εκεί, στο δικό του ντεμπούτο με το εθνόσημο, οι Κροάτες αποκλείστηκαν από τη Χιλή στη σχετική διαδικασία. Αν τον έβλεπε, πάντως, στο παιχνίδι με τους Ιάπωνες ο Χάρι Κέιν θα θυμήθηκε σίγουρα την δική του εμπειρία μετονΛιβάκοβιτς: όταν πριν από δύο χρόνια σε αναμέτρηση της Τότεναμ με την Ντιναμό στο Γιουρόπα Λιγκ ο Κροάτης «έσωσε» ένα σίγουρο γκολ σε σουτ του Άγγλου επιθετικού. Ήταν μια απόκρουση που χάρισε στην ομάδα του Ζάγκρεμπ την πρόκριση στα προημιτελικά της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Με τα πέναλτι, πάντως, υπάρχει... οικογενειακή σχέση, θα μπορούσε κάποιος να πει. Θείος του, από την πλευρά της μητέρας του, είναι ο παλαίμαχος επιθετικός Γιόζιπ Σκόμπλαρ, μέλος της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας που πήρε την τέταρτη θέση στο Μουντιάλ του 1962. Είχε σκοράρει, μάλιστα, και μια φορά από την άσπρη βούλα!
Ήταν, βέβαια, ο παππούς του αυτός που τον... έσπρωξε στο ποδόσφαιρο, αυτός που του χάρισε μια από τις πρώτες μπαλές του όταν ήταν παιδί, μαζί έφευγαν από το σπίτι και πήγαιναν να παίξουν. Και μόλις στα έξι του χρόνια είχε αποφασίσει πως δεν θα είναι αυτός που θα κλωτσάει την μπάλα, αλλά αυτός που θα προσπαθεί να την πιάνει.
Τώρα ο Λιβάκοβιτς βλέπει άλλη μια μεγάλη πρόκληση... Αν οι Ιάπωνες ήταν το «ορεκτικό», τώρα του έχει ανοίξει η όρεξη για να προσπαθήσει να σταματήσει τον Νεϊμάρ, τον Βινίσιους, τον Ριτσάρλισον... Ακόμη ένα νοκ άουτ για την Κροατία. Τώρα όλοι ξέρουν πως ο Λιβάκοβιτς μπορεί...
