MENU

Ατιμο πράγμα ο χρόνος. Πότε ήταν το 2003 και εκείνο το ματς με τον Αρη, όπου οι φλόγες έκαιγαν τις εξέδρες του τότε «Νίκος Γκούμας», πότε φτάσαμε στην παραμονή της εισόδου της ΑΕΚ στο νέο της «σπίτι», φάνηκε σαν μια ολόκληρη αιωνιότητα. Μπορεί να είναι 20 χρόνια, αλλά για κάθε ΑΕΚτζή συνιστά μια ολόκληρη ζωή. Αλλαξαν πολλά σε αυτά τα χρόνια. Γεράσαμε, κάποιοι έχασαν μαλλιά, κάποιοι άλλαξαν ζωές, κάποιοι έφυγαν από κοντά μας. Περιμένοντας εκείνο που κάποιες φορές, έμοιαζε ανέφικτο.

Εχοντας υπερκεράσει πλέον και το τελευταίο εμπόδιο που αφορούσε την αδειοδότηση του γηπέδου – έστω και με προσωρινό χαρακτήρα, έστω και δίχως την παρουσία φιλοξενούμενων οπαδών – η ΑΕΚ ετοιμάζεται να ζήσει τη μεγάλη στιγμή της. Ο Μελισσανίδης νίκησε το αδύνατο. Κατάφερε να πετύχει το αδύνατο, να νικήσει το ανίκητο. Αναμφίβολα, είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνει στην ΑΕΚ, η πιο μεγάλη νίκη αυτού του συλλόγου.

Αν αναλογιστεί κάποιος όσα συνέβησαν από το 2003 μέχρι και τώρα, θα βρει μόνο εμπόδια και προβλήματα. Η ΑΕΚ πήρε την άδεια με σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία από την ελληνική Βουλή, έδειχνε πως μπορούσε να προχωρήσει με βάση ένα σχέδιο που έμοιαζε ιδανικό – δεδομένου πως συγκέντρωνε όλη την «κοινωνία» της ΑΕΚ στον ίδιο χώρο – αλλά αποδείχθηκε ανέφικτο. Δεν προλάβαμε να κρίνουμε εάν οι Φιλίππου, Γρανίτσας είχαν εξασφαλίσει πόρους, εάν θα ήταν πρακτικό να υπάρχουν υπόγεια γήπεδα, εάν όλο αυτό ήταν φαραωνικό. 

Το σκάνδαλο με το «Καραϊσκάκης»

Αυτό που είδαμε εξ αρχής, ήταν ένας «πόλεμος». Με πλήρως αδιαφανείς διαδικασίες, που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να κατανοήσει, μέσα στη μαυρίλα που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία συνολικά εκείνη την εποχή, η Νέα Φιλαδέλφεια τέθηκε ουσιαστικά εκτός φακέλου Ολυμπιακών αγώνων και αντικαταστάθηκε από το «Καραϊσκάκης» για την τέλεση του τελικού στο ποδοσφαιρικό τουρνουά. Οσοι έζησαν εκείνες τις μέρες, δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβουν τι συνέβη. Αλλά εδώ κρίθηκαν όλοι αθώοι για τη Siemens, οπότε δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα.

Η ΑΕΚ έχασε τα προνόμια ενός έργου που θα είχε τη λογική του κατεπείγοντος εν όψει των Ολυμπιακών του 2004, έχασε την ευκαιρία. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, το γήπεδο πέρασε από διάφορα παραγοντικά Μίκυ Μάους που σπεκουλάριζαν στην πλάτη του λαού της ΑΕΚ. Είχε φτάσει να αποτελεί σημείο τριβής, να γίνεται εστία έντασης και να διχάζει. Κυρίως, επειδή κανείς δεν έδινε πια όραμα για να μπει η ΑΕΚ στην πατρογονική της εστία.

Αναβαθμίζει όλη την πόλη

Όλα αυτά ήταν πραγματικότητες που αντιμετώπισε η ΑΕΚ στα πρώτα δέκα δύσκολα χρόνια. Το τρομερό είναι πως και στα επόμενα δέκα χρόνια, από τη μέρα δηλαδή που επέστρεψε ο Μελισσανίδης στην ΑΕΚ και έθεσε ως προτεραιότητα την επιστροφή στη Νέα Φιλαδέλφεια, η πολεμική γύρω από αυτό εντάθηκε. Συνέβησαν πράγματα, μέχρι και λίγες ώρες πριν την έκδοση της άδειας χρήσης, που τρελαίνουν οποιονδήποτε μπορεί καλοπροαίρετα να είναι υπέρ της κατασκευής γηπέδου για κάθε μεγάλη ομάδα.

Ακόμα και τώρα, που η ΑΕΚ επιστρέφει με αυτό ακριβώς που είχε, ειπώθηκαν τέρατα εις βάρος της. Θυμίζω, πως η Νέα Φιλαδέλφεια είχε μετεξελιχθεί σε ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό γήπεδο και είχε ελάχιστες εμπορικές χρήσεις. Αυτό ακριβώς επιστρέφει και τώρα. Ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό γήπεδο, με τις ελάχιστες εμπορικές χρήσεις που δεν επιβαρύνουν την πόλη. Αντίθετα, με τις κινήσεις που έγιναν για την οδική «ανάσα» της υπογειοποίησης και την αναμόρφωση του άλσους, οι πολίτες της περιοχής θα απολαμβάνουν τους καρπούς της παρουσίας της ΑΕΚ εκεί.

Το όραμα του Μελισσανίδη

Αλλωστε, επειδή ακούω και συχνά πως δεν γίνονται γήπεδα στον αστικό ιστό, την ΑΕΚ τη βρήκαν εκεί οι περισσότεροι. Δεν έχει νόημα να συζητάμε για κάτι που ήταν αυτονόητο, έστω και εάν ακόμα και οι ίδιοι οι Ενωσίτες κόντεψαν να πάψουν να το θυμούνται. Τουλάχιστον δεν εγκατέλειψε ποτέ το όραμα και την πίστη πως θα πετύχει ο Μελισσανίδης. Οσες διαφωνίες και εάν έχει κάποιος για τη διοίκηση του, δεν μπορεί να μη βλέπει πως υπήρξαν τεράστιες επιτυχίες.

Επί των ημερών του, η ΑΕΚ κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν που βλέπει καθαρά τα πράγματα. Πήρε κύπελλο, έπαιξε ξανά στα ευρωπαϊκά σαλόνια, επέστρεψε στο Champions League. Κέρδισε κατά κράτος το παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έφερε την κανονικότητα που βιώνουμε σήμερα. Αλλά αναμφίβολα, το μεγαλύτερο παράσημο για εκείνον, το πιο σπουδαίο στολίδι της ΑΕΚ, είναι το γήπεδο της.

Τώρα, αλλάζουν πλήρως οι ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί σε αγωνιστικό επίπεδο. Γιατί πολλοί καλόμαθαν με την ΑΕΚ να παίζει όλα τα παιχνίδια στο «ουδέτερο» και άψυχο ΟΑΚΑ. Το «Νταχάου», ένα πράγμα κρύο και απρόσωπο. Και όσα πέτυχε η ΑΕΚ, ειδικά το πρωτάθλημα του ’18 και το κύπελλο του ’16, συνιστούν τεράστιες υπερβάσεις. Τώρα, στα Φιλαδέλφεια το παιχνίδι θα παίζεται αλλιώς και εκεί θα δούμε μια άλλη ΑΕΚ. Περιμένετε, το παιχνίδι τώρα αρχίζει…

Ο Μελισσανίδης νίκησε το ανίκητο, η ΑΕΚ φωνάζει ερχόμαστε!
EVENTS