Η Χρονοπούλου είναι η μοναδική αρτιμελής παίκτρια στο μπάσκετ αμαξίδιο του Παναθηναϊκού, όπως επιτρέπει ο κανονισμός, με την ίδια να εξιστορεί στο SDNA μία από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωή της.
Υπάρχουν πολλές φορές μικρές ιστορίες στον αθλητισμό που τις κουβαλάς για ολόκληρη τη ζωή σου και η Ιωάννα Χρονοπούλου έγραψε τη δική της, που την ανέδειξε στην πρώτη παίκτρια που καταφέρνει να πάρει πρωτάθλημα με την ίδια ομάδα σε δύο διαφορετικά αθλήματα.
Η μοίρα της επεφύλαξε ένα περίεργο παιχνίδι σε νεαρή ηλικία, αφού στα 24 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το μπάσκετ μετά από τρίτο σοβαρό τραυματισμό. Χιαστός, έσω και έξω μηνίσκος. «Δεν πρέπει να ξαναπαίξεις, αν θέλεις να περπατάς κανονικά στην ηλικία των 30 ετών», ήταν το λόγια του γιατρού, με την Χρονοπούλου όμως όχι απλά να μην το βάζει κάτω, αλλά να γνωρίζει το μπάσκετ με αμαξίδιο και να φτάνει και πάλι μέχρι την κορυφή.
Τον πρώτο της τίτλο τον κατέκτησε τη σεζόν 2012-13 με τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού, στην παρθενική της χρονιά στην Α1 και μάλιστα με την ομάδα που αγαπά. Η μοίρα όμως της επεφύλαξε ένα περίεργο παιχνίδι, που όμως την οδήγησε σε μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της ζωής της.
Η Χρονοπούλου μίλησε στο SDNA για την ενασχόληση της με το μπάσκετ με αμαξίδιο, την προσαρμογή της στην νέα πραγματικότητα, το σπουδαίο κατόρθωμα που πέτυχε και τη μεγάλη προσπάθειά της μαζί με τον Χρήστο Μαρτσάκη που είναι στα σκαριά...
«Ήταν να μην πάω στο μπάσκετ με αμαξίδιο, μετά πάει τελείωσε...»
- Πως προέκυψε η ενασχόληση με το μπάσκετ με αμαξίδιο;
«Η απόφαση δεν ήρθε καθαρά από εμένα. Στην ουσία η Δήμητρα η Καλέντζου μου είπε ξέρεις θα γίνει μπάσκετ με αμαξίδιο στον Παναθηναϊκό και μπορείς να πας και να παίξεις. Το συζητήσαμε στην αρχή και μετά ήρθε και ο Δημήτρης ο Πετρούνιας και λέω άντε ας πάω να δοκιμάσω. Και ήταν να μην πάω... Εκεί τελείωσαν όλα. Έκατσα, είδα πως είναι, ένιωσα απλά ότι ξαναπαίζω μπάσκετ, δεν ένιωσα μέσα μου κάποια διαφορά, ότι τώρα έχω το αμαξίδιο άρα δεν είναι μπάσκετ. Ένιωσα απλά ότι έχω την ευκαιρία να ξαναπαίξω μπάσκετ».
- Όταν πλέον έμαθες πως δεν μπορείς να συνεχίσεις στο γυναικείο μπάσκετ είχε κάτι στο μυαλό σου;
«Όταν έκανα και το τρίτο χειρουργείο και ο γιατρός μου είπε ότι δεν μπορώ να ξαναπαίξω, είχα πει ότι θα αποχωρήσω τελείως. Δεν είχα καν το κουράγιο να πάω να δω παιχνίδια γυναικείου μπάσκετ. Γιατί ήθελα να παίζω και αφού δεν μπορούσα δεν ήθελα να βλέπω κιόλας. Για ένα διάστημα σκέφτηκα την προπονητική, αλλά είπα άστο και αυτό. Και μετά έγινε το τμήμα, οπότε ήρθε σε μένα. Και μετά πήρα την απόφαση και το συνέχισα, γιατί μπορεί να έλεγα ότι δεν θέλω, δεν είναι για μένα. Αλλά τελικά είμαι δικαιωμένη που πήρα αυτή την απόφαση. Και ένα μερίδιο το χρωστάω στην Καλέντζου και την ευχαριστώ».
- Πως είναι για έναν αρτιμελή άνθρωπο η εμπειρία με το αμαξίδιο και πως προσαρμόστηκες;
«Σίγουρα είναι δύσκολο να χειριστείς το αμαξίδιο. Για μένα ήταν ήδη ένα κλικ πιο εύκολο, αφού ήδη ξέρω μπάσκετ, ας πούμε υπάρχουν παιδιά με αναπηρίες που δεν είχαν παίξει ποτέ μπάσκετ στη ζωή τους. Οπότε εγώ είχα το μισό και το άλλο μισό ήταν το αμαξίδιο, που μπορεί να είναι και παραπάνω το ποσοστό βέβαια. Είναι μην το φοβηθείς. Να μην πεις θα πέσω και θα χτυπήσω. Ναι, πέφτουμε, αλλά σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, δεν έγινε και κάτι. Θέλει να έχεις δύναμη στα χέρια σου και στον κορμό σου. Εγώ δεν το πήρα κάπως. Έχει να κάνει μάλλον και με τον κάθε άνθρωπο-αθλητή πως θα το αντιμετωπίσει. Εννοώ όταν δεν έχει κάποια αναπηρία».
«Είναι μία μικρή δική μου ιστορία αυτή την στιγμή που έχει γραφτεί»
- Έγινες η πρώτη παίκτρια που κατακτά πρωτάθλημα τόσο με τη γυναικεία ομάδα, όσο και με αυτή με το αμαξίδιο. Πως νιώθεις;
«Είναι μία μικρή δική μου ιστορία αυτή την στιγμή που έχει γραφτεί. Δεν ξέρω. Χαρούμενη είμαι. Δεν έχω κάποιο άλλο συναίσθημα. Θα σου μιλήσω ειλικρινά, επειδή αυτή την ομάδα την έχω ζήσει από την αρχή της, ήμουν σίγουρη πως θα πάρουμε πρωτάθλημα. Θα είχαμε πάρει πρωτάθλημα εδώ και δύο χρόνια βασικά, αλλά λόγω κορωνοϊού αργήσαμε δύο χρόνια. Πάντα υπάρχει πιθανότητα κάτι να γίνει, γιατί οι τελικοί δεν είναι και εύκολα παιχνίδια, αλλά είχα εμπιστοσύνη στην ομάδα μου. Οπότε δεν ήταν και έκπληξη για μένα. Για μένα προϋπήρχε και όταν θα γινόταν απλά θα έμπαινε κι αυτό στην ιστορία του Παναθηναϊκού κι εγώ μαζί».
- Είναι πάντως πολλοί τα τελευταία χρόνια που έρχονται να δουν για πρώτη φορά το άθλημα και «κολλάνε». Πως το εξηγείς;
«Όπως κόλλησα κι εγώ. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα ούτε κι εγώ. Αν υπάρχει μπάσκετ με αμαξίδιο, πόσες ομάδες υπάρχουν, πόσες γυναίκες παίζουν, δεν ήξερα πολλά πράγματα, γιατί η ενημέρωση και το άθλημα ανέβηκε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, γιατί δεν συγκρίνεται με το εξωτερικό. Αλλά με το που το δεις ή το δοκιμάσεις δεν γίνεται να μην σε εντυπωσιάσει ή να πεις "αυτοί είναι 5 και 5 και πάνε πάνω-κάτω χαλαρά". Δεν είναι έτσι. Επειδή δεν είναι καθόλου έτσι και πολλοί που έρχονται να το δουν βλέπουν ότι δεν είναι αυτό που έχουν στο μυαλό τους, ξαναέρχονται. Του εντυπωσιάζει αυτό που κάνουμε γιατί είναι πραγματικό μπάσκετ και είναι από τα πιο εντυπωσιακά αθλήματα των ατόμων με αναπηρία».
- Όταν κάποιος σας βλέπει δεν διακρίνει μόνο μία ομάδα, αλλά μία οικογένεια.
«Έτσι είναι. Προσπαθούμε να πετύχουμε και να είμαστε καλύτεροι κάθε χρονιά. Νομίζω ότι απλά βγήκε έντονο το συναίσθημά μας γιατί περιμέναμε δύο χρόνια. Μας είχαν κόψει αυτό που αγαπάμε και αυτό που κάνουμε για δύο χρόνια. Ήταν πολύ δύσκολη αυτή η διακοπή για εμάς, για όλους τους αθλητές, πόσο μάλλον των αθλητών με αναπηρία. Για αυτό είχαμε δίψα και πάθος για να πάρουμε το πρωτάθλημα και για αυτό βγήκε τόσο έντονο. Το θέλαμε για αυτό και αντιδράσαμε έτσι».
«Ήθελα να κλάψω και δεν μπορούσα, ο κόσμος φώναζε από την προθέρμανση μέχρι το λιμάνι»!
- Τελειώνει το παιχνίδι, ποια ήταν τα συναισθήματα που ένιωσες;
«Η αλήθεια είναι ότι την ώρα της προθέρμανσης ήμουν πολύ φορτισμένη συναισθηματικά, αλλά μετά είδαμε τα παιδιά που ήρθαν να μας στηρίξουν, που φώναζαν από το ζέσταμα μέχρι πριν φύγουμε από το λιμάνι και όλο αυτό άρχισε να ανεβάζει παλμούς. Και ενώ ήθελα να κλάψω, δεν μπορούσα με τίποτα. Έκλαψα προχθές όμως που ηρέμησα με όλο αυτό. Για μένα ήρθαν παλιές στιγμές στο μυαλό μου, αλλά μπορώ να σου πως ότι το χάρηκα πολύ περισσότερο το συγκεκριμένο. Όχι ότι ακυρώνω το πρωτάθλημα του 2013 στο γυναικείο μπάσκετ, σε καμία περίπτωση, γιατί και αυτό έχει τη δική του θέση. Πρώτο μου πρωτάθλημα, στην πρώτη μου χρονιά στην Α1, με την ομάδα που αγαπά τον Παναθηναϊκό και έχουν τη δική τους σημασία. Αλλά αυτό δεν ξέρω, ήταν ο κόσμος, που ήταν τρομερός. Πρώτη φορά είδα την ομάδα μου και τους συμπαίκτες μου να είναι "ένα" τόσο πολύ. Από τον πάγκο, τα κορίτσια τις φυσικοθεραπεύτριες μέχρι τον προπονητή και τον πρόεδρο, όλοι τους. Ήμασταν πάρα πολύ δεμένοι. Υπήρχε χημεία σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού και για αυτό βγήκε και τόσο καλό το παιχνίδι».
- Είναι όλο αυτό μία δικαίωση για σένα, που μπορεί να μπει στις καλύτερες στιγμές της ζωής σου γενικότερα; Ίσως κάτι που σου χρωστούσε η τύχη;
«Ναι, θεωρώ, δεν ξέρω αν θες να το πεις τύχη ή κάρμα, γιατί πιστεύω στο κάρμα, όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Κάτi που λες εκείνη την στιγμή γιατί έγινε, έρχεται μετά από λίγο καιρό και σου δίνει κάτι άλλο. Και είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό που μου δόθηκε. Τα συναισθήματα είναι απίστευτα. Είναι όλα τρομερά παιδιά και μόνο που έχουν μπει στη ζωή μου είναι δώρο για μένα. Οπότε το βάζω στις πολύ ξεχωριστές στιγμές μου».
- Και από δω και πέρα;
«Από δω και πέρα ραντεβού στον τελικό του Κυπέλλου στις 7 Μαΐου! Είναι ένας ακόμα στόχος που θέλουμε. Και νομίζω ότι θα υπάρχει συνέχεια. Όταν είσαι αθλητής του Παναθηναϊκού είσαι υποχρεωμένος να κερδίζεις. Έτσι είναι ο Παναθηναϊκός».
«Υπάρχει σαν σκέψη η δημιουργία μπάσκετ με αμαξίδιο για μικρότερες ηλικίες»
- Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θες να στείλεις;
«Θα ήθελα από όλες τις ομάδες να έρθει περισσότερο κόσμο στα γήπεδα. Να έρθουν παιδιά, να γνωρίσουν το άθλημα, να γνωρίσουν τι σημαίνει να είσαι ένα άτομο με αναπηρία. Να έρθουν άτομα που έχουν αναπηρίες, να δοκιμάσουν. Και μακάρι να υπήρχε προβολή στην τηλεόραση, αλλά τι συζητάμε, εδώ δεν δείχνουν γυναικείο αθλητισμό στην τηλεόραση, θα δείξουν αθλήματα με άτομα με αναπηρία; Είμαστε πολύ πίσω σε αυτό. Χαίρομαι τον κόσμο του Παναθηναϊκού που είναι δίπλα σε όλα τα αθλήματα των ΑμεΑ. Ανέβηκε και η ΑΕΚ κατηγορία και μακάρι να φέρει κόσμο και προβολή περισσότερο».
- Υπάρχει ως σκέψη η δημιουργία τμημάτων ΑμεΑ και στο μπάσκετ με αμαξίδιο για μικρότερες ηλικίες;
«Αυτό υπάρχει σαν ιδέα, τουλάχιστον στο μυαλό το δικό μου και του Χρήστου του Μαρτσάκη. Αν μπορέσουμε να το καταφέρουμε θα είναι μεγάλο βήμα. Ήδη ο Χρήστος έχει κάνει πολλή δουλειά με τα υπόλοιπα αθλήματα ΑμεΑ που έχουμε, που έχει γίνει στη θύρα 12 στη Λεωφόρο. Κάνουμε βήματα, ο κορωνοϊός μας άφησε πίσω, αλλά δεν τα παρατάμε και συνεχίζουμε».
