MENU

Ομολογώ πως είχα πολλά χρόνια να δω τον Παναθηναϊκό να πιέζει με τέτοιο τρόπο σα να είχε βάλει στόχο να μην περάσει ο αντίπαλος το κέντρο. Την τελευταία φορά που θυμάμαι τους «πράσινους» να πιέζουν τόσο λυσσασμένα την αντίπαλη περιφέρεια ήταν στην πρώτη εμφάνιση του Γιάκα Λάκοβιτς στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού, μετά την αποχώρηση του Σλοβένου και τον θυμό του Ομπράντοβιτς.

Τότε που ακόμη και ο Τσαρτσαρής έβγαινε στο κέντρο να πιέσει και ο Παναθηναϊκός έκλεβε τις μπάλες στο ξεκίνημα του αγώνα σα να είχε απέναντί του μια εφηβική ομάδα. Παρόμοια εικόνα με τρία διαδοχικά κλεψίματα, ακριβώς στο κέντρο, πραγματοποίησε ο Παναθηναϊκός στο ξεκίνημα του αγώνα με την Μπάγερν, ενδεικτικό της νοοτροπίας του για το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Ο Παναθηναϊκός χαροποίησε για δύο λόγους τον κόσμο του. Πρώτον, έδειξε αντίδραση μετά την πολύ κακή διαβολοβδομάδα. Μπορεί να είναι αυτονόητη για κάποιους η αντίδραση, όταν μιλάμε για μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να το δεις στην πράξη. Ο Βόβορας και οι συνεργάτες του προετοίμασαν σωστά το παιχνίδι, ανάγκασαν τους παίκτες τους να βγάλουν «θυμό» και (καλό) εγωισμό και το αποτέλεσμα φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Ο Παναθηναϊκός ήταν οδηγός του ματς σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δεν είχε σοβαρά σκαμπανεβάσματα στο παιχνίδι του και τήρησε πιστά την υπόσχεση πως θα παλέυει για κάθε μπάλα μέσα στο γήπεδο.

Σε ατομικό επίπεδο υπάρχουν πολλαπλά κέρδη. Ο Σαντ Ρος ήταν αμαφισβήτητα το «κλειδί» του αγώνα. Και ήταν το «κλειδί» γιατί έκανε τη διαφορά στο σημείο όπου ο Παναθηναϊκός «έχτισε» τη διαφορά και κάλυπτε στην άμυνα σα να είναι δύο σε καλούπι ενός. Αυτό είναι το πλεονέκτημα όταν έχεις στην ομάδα σου έναν παίκτη με μεγάλα άκρα, ο οποίος έχει διαίσθηση για το πού θα πάει η μπάλα και ο οποίος σκέφτεται πρώτα το πώς θα κερδίσει από την άμυνα και μετά το πώς θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι. Μπορεί οι 14 πόντοι να είναι έκπληξη για τον Κουβανό, αλλά μεγαλύτερη ήταν η προσφορά του Σαντ Ρος από τα 4 κλεψίματα, τα 7 ριμπάουντ και τις 7 ασίστ.

Το δεύτερο κέρδος είναι η πολύ καλή παρουσία του Γιώργου Παπαγιάννη. Εχει δίκιο ο Γιαπλές σε κάτι που είπε στη συνδρομητική τηλεόραση μετά το τέλος του αγώνα. «Πολλοί μας λέγατε για το πώς θα παίζει άμυνα στο πικ εντ ρολ και τώρα φτάσαμε στο σημείο να παρακαλά ο αντίπαλος να μη βρίσκεται στο παρκέ ο Γιώργος για να γίνει ευκολότερα το πικ εντ ρολ». Πράγματι, ο Παπαγιάννης δεν έχει σχέση με τον παίκτη που βλέπαμε πέρυσι. Πάνω απ' όλα δεν έχει σχέση σε πνευματικό επίπεδο. Πιο συγκεντρωμένος σε αυτό που γίνεται στο παρκέ, λιγότερες μηχανικές κινήσεις, περισσότερες κινήσεις σε άμυνα και επίθεση. Σε καμία περίπτωση ο Παπαγιάννης δεν είναι μέσα στους κορυφαίους ψηλούς στην Ευρωλίγκα, αλλά για πρώτη φορά αισθάνομαι πως έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου.

Ενα ακόμη κέρδος είναι ο Καλαϊτζάκης. Για να παίξεις 9 λεπτά σε κρίσιμο παιχνίδι θα πρέπει από το πρώτο τρίλεπτο να αποδείξεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις.

Και ο «μικρός» το κέρδισε. Λένε πως η σειρά είναι «την πρώτη χρονιά στη 12άδα, τη δεύτερη σεζόν λεπτά συμμετοχής, την τρίτη 15λεπτο και άνω», αλλά απ' ό,τι φαίνεται ο Βόβορας και ο Καλαϊτζάκης το πάνε σε...ταχύρυθμα, κάνοντας τις δύο χρονιές σε μία. Είναι σαφές πως το ελληνικό πρωτάθλημα θα αποτελέσει το μεγάλο φροντιστήριο για τον Καλαϊτζάκη, αλλά είναι εξίσου σαφές πως ο Βόβορας έχει σκοπό να του δώσει πολλές ευκαιρίες και στην Ευρωλίγκα, διαψεύδοντας όσους από 'μας πίστευαν ότι απλά θα συμπληρώνει τη 12άδα.

Συμπερασματικά, αν και το ρεκόρ του Παναθηναϊκού (3-6) ακούγεται «βαρύ» για μια ομάδα με την ιστορία και την παράδοσή του, θεωρώ πως είναι ικανοποιητικό και αντιπροσωπευτικό των στόχων του. Εχει κατακτήσει τις νίκες στα παιχνίδια που θα έπρεπε, έχει χάσει σε αυτά που λίγο - πολύ ήταν αναμενόμενο και βρίσκεται στην 14η θέση, εκεί που τον περιμέναμε βάσει του ρόστερ που έχει διαμορφώσει και του πολύ δύσκολου προγράμματος με το οποιίο ξεκίνησε τη σεζόν.
 

Τέτοιο... κυνήγι από την εποχή του Λάκοβιτς!
EVENTS