Το πλάνο του Βόβορα ήταν εξαιρετικό και δουλεμένο. Η άμυνα χώρου σε κομβικά σημεία του παιχνιδιού με τον Παπαπέτρου στην κορυφή και τους Σαντ Ρος, Φόστερ στα φτερά είχε αποτέλεσμα απέναντι στη μπερδεμένη Μπαρτσελόνα. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει τύχη, αν δεν κατεβάσει τον αντίπαλο στους 70-75 πόντους, και ο Βόβορας αυτή τη φορά τα κατάφερε. Με αρχή και τέλος την άμυνα, οι «πράσινοι» όχι μόνο κοίταξαν στα ίσια ένα από τα φαβορί για τη φετινή Ευρωλίγκα, αλλά αν είχαν έναν κανονικό πλέι μέικερ ενδεχομένως να είχαν κάνει την έκπληξη της χρονιάς στη Βαρκελώνη.
Τα σημάδια του Παναθηναϊκού ήταν ακόμη πιο ενθαρρυντικά σε σχέση με την πρεμιέρα απέναντι στη Χίμκι. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι η Μπαρτσελόνα δεν είχε τόσο μεγάλες απώλειες σε σχέση με τους Ρώσους, δεν είναι το δεδομένο ότι οι Καταλανοί φιγουράρουν μέσα στις 4-5 ομάδες που διεκδικούν να πάνε στο φάιναλ φορ, είναι το γεγονός ότι οι παίκτες του Βόβορα έδειξαν χαρακτήρα, μεγάλα ψυχικά αποθέματα και τεράστια επιμονή. Ο Παναθηναϊκός δεν το έβαζε κάτω με τίποτα. Με τον Κασελάκη στην πεντάδα; Ναι, με τον Κασελάκη στην πεντάδα! Χωρίς πλέι μέικερ μετά και τον τραυματισμό του Σάικς από τα μισά του παιχνιδιού; Ναι, με τον Σανς Ρος πλέι μέικερ και τη δημιουργία στο μηδέν κατά διαστήματα, παρά τις 22 ασίστ συνολικά και χωρίς σκορ μέσα από τη ρακέτα.
Ο Παναθηναϊκός είχε θράσος. Θράσος από αυτό που απαιτείται να έχεις για να κοιτάξεις στα μάτια τη Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη. Ο Βόβορας δεν σταμάτησε να βάζει δύσκολα στον Γιασικεβίτσιους, δεν σταμάτησε να τρέχει σε κάθε ευκαιρία στον αιφνιδιασμό, παρότι ήταν φανερό πως ήθελε ένα παιχνίδι κοντά στους 70 πόντους. Σε επίπεδο τακτικής, πέραν της άμυνας χώρου σε κομβικά σημεία, ο Βόβορας έδωσε όπως αναμενόταν τα σουτ στον Καλάθη και δεν ήταν αυτό που του στοίχισε. Του στοίχισε το γεγονός ότι από ένα σημείο και μετά ξέμεινε από λύσεις, του στοίχισε η ανάγκη να βγάλει όλη σχεδόν το παιχνίδι χωρίς καθαρό οργανωτή, του στοίχισε το 5ο φάουλ του Παπαπέτρου, αν και ο Κασελάκης που τον αντικατέστησε έκανε εξαιρετική δουλειά στο φινάλε.
Από τα μέχρι τώρα παιχνίδια, είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός αντιδρά πολύ καλύτερα όταν δεν αισθάνεται την πίεση. Και είναι λογικό... Είναι ομάδα που δεν έχει την εμπειρία, το ταλέντο και την αξιοπιστία που χρειάζεται σε αυτό το χρονικό σημείο. Πήγε στη Ρωσία ως το απόλυτο αουτσάιντερ κι έφυγε νικητής. Ακολούθησε το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ με τη φόρα από τον θρίαμβο στη Μόσχα κι έχασε με κάτω τα χέρια. Πήγε στη Βαρκελώνη για να... φάει 20 πόντους στο κεφάλι και παραλίγο να γυρίσει θριαμβευτής με εκπληκτικό - για τα δεδομένα του - μπάσκετ.
Πέραν του χαρακτήρα που έδειξε ο Παναθηναϊκός σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, κέρδισε πολλά πράγματα και σε ατομικό επίπεδο. Ο Φόστερ αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά τεράστιο «λαβράκι», ο Σαντ Ρος για πρώτη φορά έγινε αισθητός από την αντίπαλη άμυνα κι ο Μήτογλου «φόρτωσε» αυτοπεποίθηση με την εκπληκτική του παρουσία. Προφανώς για τον Παναθηναϊκό, έτσι όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνει τη νίκη της χρονιάς απέναντι στους Ισπανούς, ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει στον Βόβορα και τους παίκτες του πως ήταν απόλυτα συνεπείς σ' αυτό που έχουν υποσχεθεί, ότι δηλαδή θα είναι ανταγωνιστικοί σε κάθε παιχνίδι.
Το σίγουρο είναι ότι μετά την αποχώρηση του Τζάκσον ο Παναθηναϊκός χρειάζεται οργανωτή. Δεν έγινε ανάγκη μετά τον τραυματισμό του Σάικς, ήταν ανάγκη και πριν τραυματιστεί ο Αμερικανός στη διάρκεια του παιχνιδιού. Και οι «πράσινοι» δεν χρειάζονται κάτι αντίστοιχο του Τζάκσον. Μια «κοντούρα» δηλαδή που θα βλέπει το καλάθι, θα «πυροβολά» μετά την πρώτη ντρίπλα και θα σουτάρει πιο γρήγορα από τη σκιά του. Οσο δύσκολο κι αν είναι, χρειάζεται έναν ψηλό πλέι μέικερ που θα βλέπει γήπεδο, θα μοιράζει σωστά τη μπάλα και θα μπορεί να εκμεταλλευτεί σωστά τα «φτερά» (Φόστερ, Νέντοβιτς). Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να βρει έναν ποιοτικό πλέι μέικερ με τέτοια χαρακτηριστικό, τότε αυτομάτως θα 'χει βελτιώσει κατά 15%-20% την ήδη καλή εικόνα του στην επίθεση.
Από 'κει και πέρα, ο Βόβορας έχει και λόγους να προβληματιστεί. Ο Γουάιτ ήταν ξανά στο μηδέν, με αποτέλεσμα ο Μήτογλου να αναγκαστεί να τα κάνει όλα στη θέση «4» ενώ οι τρεις ψηλοί (Παπαγιάννης, Μπέντιλ, Ογκαστ) πρόσφεραν συνολικά 4 πόντους και 2 ριμπάουντ (συνολικά...), τη στιγμή που οι αντίπαλοι ψηλοί της Μπαρτσελόνα πέτυχαν σχεδόν το 1/3 των συνολικών πόντων της ομάδας.
