Χθες το μεσημέρι προανήγγειλα ότι το βράδυ της Τετάρτης θα κάνω την εκπομπή «Rebound by Hellenic Coin» στο instagram του SDNA. Σκεφτόμουνα χθες το πρωί αν θα την κάνω βράδυ Τετάρτης ή βράδυ Πέμπτης. Αποφάσισα εν τέλει να την κάνω Τετάρτη, ως ένα pre game του αγώνα ανάμεσα στους Μπακς και τους Μάτζικ, που θα ακολουθούσε.
Στις 22.00 ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει η εκπομπή, στις 23.00 ήταν προγραμματισμένο το τζάμπολ ανάμεσα στην παρέα του Γιάννη και της ομάδας από την Φλόριντα. Αυτό, που περιμέναμε και θέλαμε δεν ήταν άλλο από την τέταρτη νίκη των Μπακς και την πρόκριση στην επόμενη φάση, όπου περίμεναν ήδη οι Χιτ. Αυτό, που θέλαμε (και θέλουμε ακόμη εννοείται) δεν είναι άλλο από το να πάρει τον τίτλο η ομάδα του Μιλγουόκι και να φτάσουν στην κορυφή τα δικά μας παιδιά, ο Γιάννης και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι από το 2013 στο ΝΒΑ και τα άλματά του είναι τεράστια. Προχθές μόλις προστέθηκε ένας ακόμη κρίκος στην χρυσή του αλυσίδα με την κατάκτηση του τροπαίου του καλύτερου αμυντικού της σεζόν. Περιμένουμε και τον ακόμη καλύτερο, που έχει να κάνει με την πολυτιμότερο παίκτη της χρονιάς. Και βέβαια, όπως αναφέραμε, την κατάκτηση του τίτλου στο τέλος του δρόμου.
Όπως ξέρουμε, όμως, πάνω από όλα είναι η ζωή. Καλό και χρυσό το μπάσκετ, αλλά δεν είναι παρά ένα όχι μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας. Ένα όχι μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού βίου. Περιμένοντας από τον Γιάννη και τους Μπακς να γράψουν κι άλλες λαμπρές σελίδες μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ, πριν από λίγο έκαναν το καλύτερο, που θα μπορούσαν να κάνουν την δεδομένη χρονική περίοδο.
Την εποχή, που στις ΗΠΑ η αστυνομική βία και ο ρατσισμός δίνουν και παίρνουν, κάτι έπρεπε να γίνει. Τα λόγια είναι ωραία, αλλά οι πράξεις είναι εκείνες, που μετράνε πάνω από όλα. Οι Σέλτικς με τους Ράπτορς ήταν οι ομάδες, που πρώτες ακούστηκαν ότι θα αντιδράσουν, θα κάνουν μποϋκοτάζ, αλλά τα «ελάφια» ήταν εκείνα, που έκαναν την αρχή. Που φώναξαν «τέλος πια, φτάνει».
Είμαι από την φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά οι εξελίξεις ανά τον κόσμο αυτή την φύση μου την έχουν αλλάξει. Δεν τα βλέπω ξαφνικά όλα σκοτεινά και μαύρα, το πράγμα, όμως, έχει χαλάσει πολύ. Στα 47 μου δεν θα κάνω την παραδοσιακή Ελληνίδα γιαγιά, αλλά αυτό, που λέγανε παλιότερα οι σοφές αυτές γυναίκες, ότι «πάει ο κόσμος παιδί μου χάλασε» το πιστεύω ολοένα και περισσότερο.
Τι το πιστεύω. Το βλέπω. Το ζω. Το βλέπουμε καθημερινά. Η εικόνα της Αμερικής είναι η πλέον χαρακτηριστική. Αλλά δεν βλέπουμε τι γίνεται και στα μέρη μας; Στα δικά μας μέρη ή στα γειτονικά; Ανοίγεις να δεις δελτίο ειδήσεων και σε πιάνει η καρδιά σου. Προσωπικά, στα δύο λεπτά έχω γυρίσει κανάλι. Καλώς ή κακώς αυτό κάνω.
Με ρώτησε ένας φίλος τις προάλλες «ποιες κινήσεις χρειάζονται για να φτιάξει το ελληνικό μπάσκετ;». Δεν μπήκα σε λεπτομέρειες. Ισως να μην ήμουν και έτοιμος να το κάνω. Πήγα, όμως, σε μια γενίκευση, που την πιστεύω απόλυτα: «Γκρέμισμα και φτιάξιμο από την αρχή». Κάπως έτσι είναι τα δεδομένα και για τον κόσμο γενικά. Βεβαίως, εκεί δεν μπορούμε να διαλύσουμε τα πάντα και να το πάμε από την αρχή. Ο κόσμος δεν είναι το ελληνικό μπάσκετ. Κάτι, όμως, πρέπει να γίνει. ‘Η μάλλον πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα.
Οι Μπακς έκαναν την αρχή. Προφανώς θα ακολουθήσουν και άλλες ομάδες. Το ΝΒΑ είναι ένας παντοδύναμος οργανισμός. Δεν θα αλλάξει τον κόσμο, αλλά στέλνει το μήνυμά του. Και είπαμε: όχι με λόγια χωρίς ουσία. Αλλά με πράξεις. Η επανάσταση δεν γίνεται από την πολυθρόνα, γνωστό αυτό. Και το ΝΒΑ είναι ένας από τους οργανισμούς, που δεν έμεινε εκεί. Που δεν μένει εκεί. Το είδαμε τώρα αυτό με την απόφαση των Μπακς, το είδαμε και τους προηγούμενους μήνες όταν πολλοί παίκτες του πρωταθλήματος βγήκαν στους δρόμους και αντέδρασαν. Φώναξαν. Προσπάθησαν με την παρουσία τους και την φωνή τους να δείξουν ότι ο δρόμος είναι πλέον στραβός.
Στο χέρι του ανθρώπου είναι να φτιάξει τα πράγματα. Να τα βελτιώσει. Να γίνουν καλύτερες οι συνθήκες. Στο χέρι του ανθρώπου είναι και να διαλύσει, να καταστρέψει. Στη ζωή υπάρχει το καλό και το κακό.
Το ΝΒΑ (όπως και κάθε οργανισμός) προφανώς δεν είναι και ένας παραδεισένιος χώρος, όπου όλα είναι καλώς καμωμένα. Είναι, όμως, μία πανίσχυρη κοινότητα, που κάνει αυτό, που πρέπει, σε μία δύσκολη στιγμή όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για την ανθρωπότητα γενικά.
Τα συγχαρητήρια είναι το λιγότερο, που μπορούμε να τους δώσουμε, ελπίζοντας πάντα σε ένα καλύτερο αύριο. Όχι στην τέλεια επόμενη μέρα, αλλά σε κάτι καλύτερο από τον βάλτο, στον οποίο αν δεν έχουμε πέσει ήδη, οδεύουμε μα μαθηματική ακρίβεια.
