Ο Βουγιούκας είπε λίγο - πολύ αυτό που κατά καιρούς έβγαινε από τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού. Το συμπέρασμα είναι ότι ο Πιτίνο «έχασε» τους παίκτες του. Δεν έχει σημασία αν φταίει εξ ολοκλήρου αυτός, αν έφταιγε η νοοτροπία των παικτών ή και τα δύο, η ουσία είναι ότι ουδείς έμοιαζε να θέλει να παίξει για τον προπονητή του, όταν έμπαινε στο παρκέ.
«Νοοτροπία κολεγίου» χαρακτήρισε και ο Βουγιούκας τον τρόπο με τον οποίο ο Πιτίνο επιχείρησε να «τσιτώσει» τους παίκτες, αλλά απ' ό,τι φαίνεται αυτό δεν αρκούσε. Και δεν αρκούσε όχι επειδή είναι παλιοδομίτικο κόλπο, αλλά επειδή οι παίκτες έπαψαν να πιστεύουν στον προπονητή τους. Δεν βρίσκω παράλογη την προσπάθεια του Πιτίνο να θίξει τον εγωισμό της ομάδας του, έστω και με προσωπικές επιθέσεις κάποιες στιγμές.
Μπορεί βεβαίως στην περίπτωση του Βουγιούκα να ξεπεράστηκαν κατά πολύ τα όρια, είναι σύνηθες φαινόμενο οι προπονητές να ποντάρουν στον εγωισμό των αθλητών, αλλά θα πρέπει να υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: Οι παίκτες να πιστεύουν στον προπονητή και να γνωρίζουν πως είναι δίκαιος. Τι προκύπτει από αυτά που λέει ο Βουγιούκας; Οτι σχεδόν κανείς δεν πίστευε στη δικαιοσύνη του Πιτίνο κι έγινε αντικείμενο συζήτησης στα αποδυτήρια ο τρόπος που διαχειριζόταν τους παίκτες.
Το παράδειγμα με τον Βουγιούκα να πηγαίνει για προπόνηση το πρωί και το απόγευμα να παίζει επί 20 λεπτά, το παράδειγμα των Παππά, Ουάιλι είναι ενδεικτικά της άποψης που είχαν αρχίσει να διαμορφώνουν οι παίκτες για τα «τσιτάτα» του Πιτίνο. Με λίγα λόγια ο Βουγιούκας περιέγραψε όλα οσα έβγαιναν στο παρκέ στη δεύτερη θητεία του Αμερικανού τεχνικού. Μια ομάδα που δεν πίστευε στα όσα έκανε στο γήπεδο, μια ομάδα που είχε χάσει την επαφή με τον πάγκο, ένας προπονητής που δεν είχε τον έλεγχο, όχι επειδή αντιμετώπιζε τους παίκτες σαν κολεγιόπαιδα, αλλά επειδή δεν έπειθε κανέναν για το σχέδιό του.
Τελικά, είναι πολύ χρήσιμο οι παίκτες να μιλάνε και να λένε αυτό που αισθάνονται. Οχι απαραίτητα για να «καρφώσουν» τι γίνεται στα αποδυτήρια, αλλά για να βγάλουν από μέσα τους αυτό που πραγματικά νιώθουν και το οποίο πάντα εξηγεί αυτό που βγάζουν οι ομάδες στο παρκέ. Σωστά ο Βουγιούκας δεν τα είπε όσο παιζόταν η χρονιά, όσο το πρωτάθλημα και οι στόχοι ήταν σε εξέλιξη, αλλά είναι καλό, έστω και μεταγενέστερα να λέγεται η αλήθεια για να ξέρει και ο κόσμος τι πραγματικά συμβαίνει. Και βεβαίως έχει μεγαλύτερη βαρύτητα να τα λέει ένας παίκτης, και μάλιστα σοβαρός που δεν έχει δώσει ποτέ το παραμικρό δικαίωμα να τον αμφισβητήσεις, σε σχέση με έναν δημοσιογράφο.
Από 'κει και πέρα, τη φετινή χρονιά θα πρέπει να την ξεχάσουμε. Τα όσα λέει ο Μπερτομέου για τη συνέχιση της Ευρωλίγκας είναι εκτός πραγματικότητας. Δεν ξέρω αν είναι η ελπίδα του, αλλά αυτά που λέει δεν έχουν κανέναν απολύτως ρεαλισμό. Η Ευρωλίγκα δεν μπορεί να συνεχιστεί υπό αυτές τις συνθήκες, δεν έχει νόημα να συζητάμε για μπάσκετ και ποδόσφαιρο, όταν οι χώρες προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται από αυτό που συμβαίνει παγκοσμίως. Καλύτερο θα ήταν ο Μπερτομέου να σκεφτεί πως θα συνυπάρξει με τον κορονοϊό από τη νέα περιόδο, πως δηλαδή θα προστατευτεί ο κόσμος, οι παίκτες από τη νέα χρονιά κι ας αφήσει τα όνειρα για φέτος. Δεν τελειώνει η ζωή κανενός αν δεν τελειώσει η φετινή Ευρωλίγκα...
Οσο για τον Παναθηναϊκό η στάση αναμονής του Γιαννακόπουλου είναι φυσιολογική. Δεν ξέρω αν συνδέεται με πιθανές αποφάσεις που σκέφτεται να λάβει, αλλά θεωρώ πολύ λογικό να μην ασχολείται με τίποτα εν μέσω της κατάστασης που επικρατεί. Βρίσκεται μάλιστα σε έναν χώρο επιχειρηματικά που βιώνει πολύ περισσότερο τις δυσκολίες της κατάστασης και αντιλαμβανόμενος καλύτερα αυτή τη στιγμή πως η προτεραιότητα στη ζωή του και τις ζωές μας δεν είναι τι θα γίνει αύριο στον Παναθηναϊκό, αλλά πώς θα ξεμπερδέψουμε από την τραγωδία που βιώνει ο πλανήτης.
