Είτε τους συμπαθείς, είτε τους αντιπαθείς, είτε ακόμα κι αν σου περνούν αδιάφοροι, δεν γίνεται να μην παραδεχτείς πως οι Σέρβοι είναι ένας λαός που ζει για το μπάσκετ και το αγαπά παθολογικά.
Η δική μου αγάπη για το σπορ, με οδήγησε την περασμένη Τρίτη στο Βελιγράδι. Εκεί όπου «talk of the town», ήταν πέρα από κάθε αμφιβολία η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην «Beogradska Arena». Το Βελιγράδι και την σχέση του με το μπάσκετ, αρχίζεις να την καταλαβαίνεις, ακόμα κι αν απλά περπατήσεις στην πόλη. Υπάρχει παντού και δεν αποτελεί απλά κομμάτι συζήτησης ορισμένων ανθρώπων, αλλά ένα κομμάτι της ταυτότητας τους.
Τη δε λατρεία για τον Ζέλικο, μπορούσε να την αντιληφθεί κάποιος, ακόμα κι αν δεν ζει για το μπάσκετ ή αν απλά το παρακολουθεί που και που για να περάσει η ώρα. Στα τουριστικά μαγαζιά, δίπλα από τα ποτήρια, τα t-shirts ή τα σουβενίρ με τις προσωπογραφίες του… Μαραντόνα, του Μέσι, του Τσε Γκεβάρα που συναντάς σχεδόν σε κάθε πόλη σε μέρη τέτοιου είδους, έβλεπες εκείνη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Η αδημονία για την επιστροφή του ήταν… σχηματισμένη στην πόλη, πολύ πριν φτάσει η ώρα του ματς και μπορούσες να αισθανθείς την αγάπη που του έχουν, ακριβώς όπως την αισθανόσουν τις μέρες εκείνες που ο Ζοτς ήταν προπονητής της Φενέρμπαχτσε και επέστρεφε ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού στην Αθήνα. Στην «Beogradska Arena», τα πάντα φώναζαν Obradovic Zeljko και το τελετουργικό ήταν ίδιο και απαράλλαχτο σαν ο Ζοτς να καθόταν στον δικό τους πάγκο και όχι σε εκείνον του Παναθηναϊκού.
Ακόμα και το πατρικό φιλί στην μικρή Μίνια.
Σχεδόν με το ξεκίνημα του ματς βέβαια, έγινε καθ’ όλα αντιληπτό πως ο Ομπράντοβιτς καθόταν στον πάγκο του Παναθηναϊκού, με την νέα μπασκετική παράσταση του «Τριφυλλιού» να φωνάζει κι αυτή το όνομα του. Τι post up από όλες τις θέσεις και όλη την πεντάδα, τι five out σχήματα και μια αμυνάρα που θύμισε ξανά την… Λερναία Ύδρα που θα αδυνατούσε να σκοτώσει ως και ο Ηρακλής. Πόσο μάλλον η «άγουρη» Παρτιζάν που έγινε εύκολη «λεία» για τις εξωπραγματικές δαγκάνες του Παναθηναϊκού.
Η βραδιά έλεγε Ζέλικο, όπως κραύγαζαν Ζέλικο και οι «55» πόντοι παθητικό, μέσα σε μια έδρα που «κόχλαζε» ώρα πριν αρχίσει ο αγώνας.
Και κάπου εκεί και η… ατάκα του Παναγιώτη Καλαϊτζάκη. «Ένα νέο σύστημα κάθε φορά». Ο Φαλ πλέι μέικερ ρακέτας, κάτι που αναμενόταν όπως αναμένεται με μεγάλη προσμονή πια κάθε ματς του Παναθηναϊκού στη διοργάνωση, όπως και κάθε επιστροφή όσων δεν έπαιζαν μέχρι σήμερα.
Με τέτοια προσήλωση στην άμυνα, η Χάποελ την Παρασκευή, δύσκολα θα γλιτώσει.
** Φεύγοντας για τον κόσμο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, άφησα πίσω μια ποδοσφαιρική ομάδα να φωνάζει πως ανήκει σε… διαφορετικό κόσμο. Λες και κάποιος είναι δυνατόν, παρακολουθώντας πώς λειτουργούν ακόμα και μετά από νίκες, να αμφιβάλλει για αυτό. Βλέποντας ακόμα και τα πανό που έκαναν την εμφάνιση τους στο ντέρμπι της περασμένης Κυριακής ή πόσο καμάρωσαν για αυτά. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, αγωνιστικά, δεν άξιζε κάτι παραπάνω στο παιχνίδι αυτό βάση της εικόνας του, όμως ΤΩΡΑ είναι η στιγμή που θα πρέπει να συνεχίσει να βαδίζει τον δικό του δρόμο, ανήκοντας πράγματι σε έναν άλλον κόσμο.
Τα παιχνίδια με Μπόρατς και Αστέρα, θεωρητικά μοιάζουν βατά όμως έχουν την εξής ιδιαιτερότητα: Μπορούν από μόνα τους να καθορίσουν το «μέταλλο» της αντίδρασης που μπορεί να βγάλει η ομάδα στη συνέχεια. Και μαζί και ο κόσμος, καθότι και τα δύο εντός έδρας.
