Σορτς, Βαλαντσιούνας, Γιαμπουσέλε, Χέις-Ντέιβις: Στον Παναθηναϊκό κανείς δεν λέει όχι

Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η περασμένη σεζόν, μέχρι σήμερα. Λίγες μέρες πριν τελειώσουν οι μεταγραφές για τις ομάδες Euroleague. «Τρελοί» μήνες, με παίκτες «τρόπαια», κορυφαία ονόματα, σπουδαίες κινήσεις που έγιναν. Στην εποχή όπου το ΝΒΑ λιγοστεύει τις δυνατότητες υψηλού επιπέδου, κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται γίνεται ανάρπαστη. 
 
Σε όλη αυτή τη διαδικασία, χρειάζονται πολλά για να πετύχει κανείς τη συμφωνία που θέλει. «Κλείνοντας» παίκτη ή παίκτες από το πάνω ράφι. Εκείνους που είναι ικανοί να αλλάξουν τις ισορροπίες, διαμορφώνοντας αγωνιστική δυναμική. 
 
Χρειάζονται λεφτά. Ικανότητα διαπραγματευτική. Μια ομάδα που από μόνη της προσελκύει ενδιαφέρον. Ένα κοινό που ο καθένας γουστάρει να αγωνιστεί για αυτό. Στόχοι. Προοπτική. 
 
Ο Παναθηναϊκός υπό την ιδιοκτησίας της οικογένειας Γιαννακόπουλου, τικάρει κάθε κουτάκι. Με απεριόριστη δυναμική και δυνατότητες, με legacy συλλογικό και ιδιοκτησιακό. Οι ίδιοι ακριβώς παίκτες που είναι στο «τριφύλλι», αν τους ζητούσε κανείς να το κάνουν σε άλλη ομάδα, άλλη φανέλα, με άλλον ιδιοκτήτη, πιθανότατα δεν θα το έκαναν. Αναζητώντας κάτι που θα τους αναδείξει περισσότερο σε ατομικό επίπεδο. 
 
Παναθηναϊκός και Γιαννακόπουλος, σημαίνει legacy. Δυνατότητες που δεν περιορίζονται στα «τρελά» λεφτά. Κάπως έτσι έχει «χτιστεί» ένα ρόστερ το οποίο σε κάθε θέση ίσως να έχει τους καλύτερους που παίζουν στην Ευρώπη. Η απόλυτη dream team του σύγχρονου μπάσκετ. 
 
Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η δουλειά, το μεράκι και η άσβεστη φλόγα της φιλοδοξίας, οδηγούν την συγκεκριμένη κατάσταση. Σεβασμός στην παράδοση, ιδιοκτησιακή και συλλογική. Brand name που ισχυροποιείται ολοένα και περισσότερο. Μετατρέποντας τόσο τον Παναθηναϊκό όσο και την οικογένεια που τον διοικεί για δεκαετίες τώρα, σε «μύθους» του αθλήματος. 
 
Η δημιουργία ενός τέτοιου ρόστερ μόνο εύκολη δεν είναι. Το σχεδόν δύσκολο να πιστέψει κανένας, είναι πως σε αυτή τη διαδικασία φτάσαμε τους τελευταίους μήνες να μην υπάρχει αρνητική διάθεση από κανέναν παίκτη που αλλάζει ισορροπίες. Ακόμη κι αν τελικά αυτοί δεν ήρθαν. 
 
Ο DPG ως νέο μοντέλο ιδιοκτήτη, συνδέει την παράδοση του Παύλου και του Θανάση, με το σήμερα του μπάσκετ. Γι’ αυτό και αρκετοί προσπαθούν να τον μιμηθούν. Με πρώτο τον ιδιοκτήτη της Χάποελ. Η διαφορά είναι στην ικανότητα, την διαπραγματευτική μαγκιά και φυσικά στους ανθρώπους που πλαισιώνουν το πρόσωπο. Σε τέτοια μεγέθη, κανείς μόνος του δεν πετυχαίνει το απόλυτο σε τέτοιες συμφωνίες. Ακόμη και το 50% φαντάζει εξωπραγματικό. 
 
Τι έκανε ο Παναθηναϊκός τους τελευταίους μήνες; 
 
Πήρε αθόρυβα τον γκαρντ που επιθυμούσε όλη η Ευρώπη στο τέλος της περασμένης σεζόν. Τον Τι Τζέι Σορτς. 
 
Συμφώνησε, έφερε στην Αθήνα για εξετάσεις, τον Γιόνας Βαλαντσιούνας. Η ατυχία ήταν πως οι Νάγκετςδ εν έκαναν πίσω και δεν τον άφησαν να φύγει για την Ευρώπη. 
 
«Έκλεισε» τον Γιαμπουσέλε που θα φορούσε ήδη πράσινα αν είχε γίνει ανταλλαγή με οποιαδήποτε άλλη ομάδα πλην των Μπουλς. Έναν Γιαμπουσέλε που δεν το συζητούσε καν για Ευρώπη και ακόμη και να το συζητούσε, έχει τη σχέση και την οικονομική υποχρέωση προς την Ρεάλ Μαδρίτης. Όλα αυτά τα ξεπέρασε ο Παναθηναϊκός και τον συμφώνησε, με τους Μπουλς να «χαλάνε» τη μεταγραφή. 
 
Ήρθε η ώρα του Χέις-Ντέιβις. Τον παίκτη ήθελαν η ομάδα με την οποία αγωνίστηκε χρόνια, κέρδισε μαζί της το ευρωπαϊκό και έκανε σούπερ εμφανίσεις (Φενέρμπαχτσε). Παράλληλα, στο παιχνίδι ήταν και η Χάποελ. Του ιδιοκτήτη που δίνει μέχρι και μετοχές πέρα από πακτωλό εκατομμυρίων, για να πείσει τέτοιου επιπέδου παίκτες. Το απέδειξε με τον Μίτσιτς όταν νίκησε όλη την Ευρώπη. Επιπρόσθετα, υπάρχει και ο Ιτούδης ο οποίος έχει άριστη σχέση με τον Αμερικανό φόργουορντ. Και οι Ισραηλινοί δούλευαν την υπόθεση απ’ το περασμένο καλοκαίρι ακόμη. Για τη στιγμή που ο παίκτης θα μείνει ελεύθερος. Ο Παναθηναϊκός ερχόταν ως τρίτος και καταϊδρωμένος. Και τελικά τους προσπέρασε όλους, έκοψε το νήμα και πήρε τον παίκτη. 
 
Επειδή έχουμε τον μπασκετικό Παναθηναϊκό… στα πόδια μας, δεν αντιλαμβανόμαστε το πώς βλέπουν οι ξένοι αυτό που συμβαίνει στο «τριφύλλι». Την οικονομική δυναμική, το legacy της ιδιοκτησίας, το μέγεθος της ομάδας, το γιγαντιαίο brand name, το όνειρο του T-Center, τη μαγεία της κερκίδας. 
 
Κάπως έτσι φτάνει μια ομάδα να έχει Σλούκα, Σορτς, Ναν, Γκραντ, Όσμαν, Χέις-Ντέιβις, Χουάντσο, Λεσόρ, Χολμς, συν τα υπόλοιπα παιδιά. Ο καθένας ξεχωριστά σε οποιαδήποτε ομάδα Euroleague, θα ήταν η διαφορά. Στον Παναθηναϊκό που δημιούργησαν και συνεχίζουν οι Γιαννακόπουλοι, ο καθένας αισθάνεται το δέος του εμβλήματος, της φανέλας. Αντιλαμβάνονται πως εδώ είναι αλλιώς. Και θέλουν να είναι μέρος της ιστορίας…