MENU

Δεν πας!

Δεν πας εκεί!

Αν έχεις λογική, αν είσαι ένα κομπιούτερ που επεξεργάζεται εκατομμύρια δεδομένα σε κλάσματα δευτερολέπτου (που είσαι) δεν πας εκεί!

Κλείνεις το τηλέφωνο, το βάζεις στο αθόρυβο, το απενεργοποιείς, κάνεις ένα κρύο μπάνιο και βγαίνεις μια βόλτα, πείθοντας τον εαυτό σου, ότι αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Δεν σε πήρε ποτέ κανείς τηλέφωνο!

Όχι, δεν μπορεί να ήταν εκείνοι στην άλλη άκρη της γραμμής!

Δεν μπορεί ο σκηνοθέτης της ζωής σου, να σου έχει σκαρώσει κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί να σου έρχεται ένα τέτοιο δίλημμα, τώρα. 

Αν μπορείς να πάρεις μία τέτοια απόφαση, ακόμα και το πιο δύσκολο pick ’n roll, σου φαίνεται παιχνιδάκι. 

Αν μπορείς να διαχειριστείς μία τέτοια συνθήκη, τι να σου πει ένα χρονόμετρο με δευτερόλεπτα που τελειώνουν;

Αν έχεις την προσωπικότητα να διαβείς τον Ρουβίκωνα, τότε ακόμα και το πιο δύσκολο σουτ μοιάζει με βότσαλο στην θάλασσα. 

Αν έχεις την οξυδέρκεια να μπορείς να δεις τόσο καθαρά το μέλλον, τότε ακόμα και η πιο δύσκολη γωνία πάσας μπορεί να μετατραπεί σε μία απλή πάσα προπόνησης.

Δεν ήταν τα λεφτά. Ποτέ δεν ήταν τα λεφτά.

Ναι, το χρήμα κινεί γη και ουρανό, είναι η κινητήριος δύναμη, το καύσιμο της γης, ο λόγος που ίσως κρύβεται πίσω από κάθε απόφαση, μα δεν ήταν αυτό. Τα λεφτά θα τα έβρισκε κι από αλλού. Δεν του έλειπαν, ούτε θα του λείψουν. 

Είναι ο εγωισμός. Αυτός ο αθλητικός εγωισμός που ξεχωρίζει τους ηγέτες από τους… συμπληρωματικούς. Τους μπροστάρηδες από αυτούς που ακολουθούν. 

Είναι αυτό το ξεχωριστό μέταλλο, που ξεχωρίζει του θαρραλέους, τους ατρόμητους, αυτούς που δημιουργούν τις εξελίξεις, αυτούς που γράφουν την ιστορία.

Δεν πας!

Δεν πας εκεί!

Δεν πας στον αιώνιο αντίπαλο, μετά από τόσα χρόνια απέναντι. Δεν ρισκάρεις την ασφάλεια, την βόλεψη, την ηρεμία σου για να πας εκεί. 

Δεν αφήνεις αυτούς που έχασαν την κορυφή της Ευρώπης για ένα σουτ, για να πας στους 17ους. 

Πολύ απλά, δεν πας!

Δεν αφήνεις το σίγουρο για να πας στο άγνωστο. 

Δεν αφήνεις το απυρόβλητο για να μπεις στο στόχαστρο όσων σε αποθέωναν μέχρι χθες. 

Δεν έχει λογική να γεμίσεις με τόσο βάρος τους ώμους σου στα καλά καθούμενα. 

Δεν έχει κανένα νόημα να επιλέξεις να κουβαλήσεις το άγχος, τις προσδοκίες, την πίεση, τις απαιτήσεις ενός συλλόγου που εδώ και 12 χρόνια ήταν σταθερά απών από την ευρωπαϊκή ελίτ και κινδύνευε να γίνει ένας ξεπερασμένος αριστοκράτης που ζει με τις αναμνήσεις του.

Δεν είχε καμία λογική να πας κάπου με έναν προπονητή, με τον οποίο δεν είχες δουλέψει ποτέ ξανά και με μία ομάδα που χτίζεται από το μηδέν, με μόλις έναν παραμένοντα από πέρσι.

Όχι, δεν πας εκεί! 

Εκτός, αν είσαι ο Κώστας Σλούκας και ξέρεις ότι εσύ γράφεις την ιστορία, εσύ την επηρεάζεις, εσύ αλλάζεις και την φτιάχνεις, όπως θες.  

Δεν είναι ίδιον του Έλληνα (αθλητή) να αποφασίζει το δύσκολο, το ανηφορικό, το ζόρικο. Και το δικό του ήταν ότι πιο ζόρικο εμφανίστηκε ποτέ από τότε που ο Βασίλης Σπανούλης ακολούθησε το αντίστροφο δρομολόγιο και άλλαξε την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Δεν μπορεί να μην σκέφτηκε: «μήπως έκανα λάθος»; 

Είχαν περάσει μόλις 10 λεπτά στην πρεμιέρα του με τα πράσινα, όταν οι παλιοί του συμπαίκτες τον σφυροκοπούσαν στα σχοινιά με κροσέ, ντιρέκτ και άπερκατ. 

Το σκορ ήταν 32-4, ο τελικός του Σούπερ Καπ στην Ρόδο έμοιαζε με την απόλυτη αιχμαλωσία. Από τόσο χαμηλά ξεκίνησε ο 17ος της περσινής Euroleague, η αφετηρία ήταν κάτω από το μηδέν, μέχρι να φτάσει ξανά ως την κορυφή της Ευρώπης.

Η απόφαση του Κώστα Σλούκα να υπογράψει στον Παναθηναϊκό δεν είχε καμία λογική.

Η απόφαση του Εργκίν Αταμάν να αφήσει την Τουρκία για να έρθει στην Ελλάδα δεν είχε καμία λογική.

Η απόφαση του Κέντρικ Ναν να αφήσει το ΝΒΑ για να έρθει στην άλλη άκρη της γης και στο άγνωστο δεν είχε καμία λογική.

Η απόφαση του Ματίας Λεσόρ να αφήσει το Βελιγράδι όπου ζούσε σαν βασιλιάς στην προστατευτική αγκαλιά του Ζοτς για μία ομάδα που χτιζόταν από την αρχή δεν είχε καμία λογική.

Οι υπερφίαλες, σχεδόν αλαζονικές μεγαλοστομίες του Εργκίν Αταμάν από την πρώτη μέρα για Final-4, για κούπες, για κορυφές όταν ο Παναθηναϊκός τρέκλιζε στο ξεκίνημα της σεζόν και βρισκόταν να χάνει με 19 πόντους από το Περιστέρι δεν είχαν καμία λογική. 

Όποιος, όμως, προσπαθεί να ερμηνεύσει τον ομαδικό αθλητισμό μόνο με την λογική, τότε σίγουρα δεν θα καταλάβει ποτέ αυτούς τους τύπους. 

Αυτή η δύσκολη, πολύπλοκη, ρισκαδόρικη, απρόσμενη απόφαση του Κώστα Σλούκα ήταν αυτή που άναψε την σπίθα σε έναν κοιμώμενο γίγαντα, αυτή που έκανε όλο τον οργανισμό να πιστέψει ότι γίνεται.

Αφού εκείνος πήρε μία τέτοια απόφαση, τότε γιατί όχι; 

Γιατί ο εξάστερος να μην γίνει επτάστερος; 

Όχι του χρόνου, του παραχρόνου, σε λίγα χρόνια, όπως θα ήταν το λογικό.

Φέτος, άμεσα, τώρα. 

Εδώ και τώρα!

Δεν πας! Δεν πας εκεί!

Αν έχεις λογική, αν είσαι ένα κομπιούτερ που επεξεργάζεται εκατομμύρια δεδομένα σε κλάσματα δευτερολέπτου (που είσαι) δεν πας εκεί!

Εκτός αν είσαι ο Κώστας Σλούκας… 

Εσύ! Εσύ…