Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός έφτασε κοντά στη νίκη απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Πως όχι άλλωστε από την στιγμή, που γύρισε το παιχνίδι και εκεί, που έχανε με 50-44, κατάφερε περίπου τέσσερα λεπτά πριν από το φινάλε να προηγηθεί με 66-59. Με μία διαφορά, δηλαδή, που δεν λες ότι σίγουρα νίκησες, ειδικά απέναντι σε μία τόσο δυνατή ομάδα, αλλά που συν τοις άλλοις παίζοντας και στην έδρα σου, λες ότι είσαι κοντά στο να τα καταφέρεις.
Το φινάλε, όμως, ήταν απογοητευτικό για τους Πειραιώτες, οι οποίοι στο εναπομείναν διάστημα λες και εξαφανίστηκαν από το παρκέ. Η Μπαρτσελόνα, που στο πρώτο ημίχρονο έβαζε το ένα τρίποντο μετά το άλλο, ξαναβρήκε το…χέρι της από το 36’ και μετά, έγραψε σερί 14-0 και ο πρωτόπειρός προπονητής της, Ρότζερ Γκριμάου, μπορεί να χαμογελάει, καθώς ήδη μετράει 2 στα 2 στην Ευρωλίγκα. Στη πρεμιέρα θυμίζουμε ότι οι Καταλανοί είχαν νικήσει διά περιπάτου την Εφές.
Θυμίζουμε επίσης ότι στο μπάσκετ παίζουν δύο. Και ο ένας κερδίζει στο τέλος. Δεν υπάρχει ισοπαλία στο άθλημα. Η Μπαρτσελόνα δεν είναι Αλμπα ή Βιλερμπάν. Δεν είναι ομάδα Eurocup. Κάθε άλλο. Αξιοποίησε, λοιπόν, την ποιότητά της, χτύπησε στα σημεία, που έπρεπε, και πήρε πανάξια το μεγάλο διπλό. Κυρίως, όμως, χτύπησε σε κάτι, που λογικά περίμενε: στην κούραση του Ολυμπιακού.
Οι Πειραιώτες «κρέμασαν» στην τελική ευθεία του αγώνα. Το πνεύμα ήταν πρόθυμο, τα πόδια και τα χέρια, όμως, όχι. Ο Ουόκαπ, ο κορυφαίος ίσως παίκτης από το ρόστερ του Ολυμπιακού, στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα ήταν εξαιρετικός. Στο τέλος, όμως, έκανε αυτός όλα τα λάθη. Φυσιολογικό. Πόσα 35άρια να παίξει ακόμη ο άνθρωπος; Δεν είναι ρομπότ, δεν πατάς ένα κουμπί και σου κάνει αυτά, που θέλεις όποτε θέλεις. Και έτσι όσο και να ήθελε να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να κόψει το νήμα, στο τέλος τα έκανε μαντάρα.
Και γενικώς οι Πειραιώτες τα έκαναν μαντάρα στην τελική ευθεία. Φυσιολογικό, όμως, είπαμε. Γιατί; Μα γιατί έπαιξαν με μισή ομάδα. Εκτός ο Ουίλιαμς-Γκος, εκτός ο Σίκμα, εκτός ο ΜακΚίσικ. Επίσης: ανέτοιμος ο Φαλ. Τον είδαμε και στην Ρόδο, τον είδαμε και χθες. Καμία σχέση ο Γάλλος με αυτό, που ξέραμε και με αυτό, που βλέπουμε.
Και στην εξίσωση μπαίνει βέβαια και ο Μπραζντέικις. Ο Λιθουανός είχε 2-3 ωραίες φάσεις, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει βρει ακόμη τον ρόλο του στην ομάδα. Τα πατήματα του. Και πως να τα βρει όταν βρίσκεται στον Πειραιά μόλις 20 μέρες;
Λέμε για τις καινούριες ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός ότι θέλουν πολύ χρόνο. Ο Ολυμπιακός δεν είναι καινούρια ομάδα, αλλά θέλει κι αυτός τον χρόνο του. Τον θέλει όχι τόσο λόγω των τραυματισμών, που του προέκυψαν, όσο λόγω του ότι έχει μπει σε μία άλλη αγωνιστική διαδικασία. Εχει πλέον ένα ρόστερ με κομβικές αλλαγές από την στιγμή, που έφυγαν ο Σλούκας με τον Βεζένκοφ. Δεν είναι μόνο ότι έφυγαν δύο παικταράδες. Είναι και ότι έφυγαν δύο παίκτες με χαρακτηριστικά, που δεν καλύφτηκαν από αυτούς, που αποκτήθηκαν. Καλός και χρυσός ο Ουίλιαμς-Γκος, αλλά δεν παίζει το ίδιο μπάσκετ με τον Σλούκα. Σούπερ πολύτιμος και εξαιρετικός σουτέρ ο Πίτερς, αλλά ο τρόπος του παιχνιδιού του Βεζένκοφ είναι διαφορετικός. Πως να το κάνουμε;
Αυτά, λοιπόν, σε συνδυασμό με τα πρωτοφανή (για τον Ολυμπιακό) προβλήματα, που προέκυψαν έχουν ως αποτέλεσμα να απαιτείται χρόνος για να μπορέσει ο Μπαρτζώκας και οι συν αυτώ να φτιάξουν αυτό, που θέλουν.
Από κει και πέρα, γίνεται λόγος για έλλειψη ηγέτη, για γκαρντ, που να παίζουν κάθετα και τα λοιπά. Το αναφέραμε και παραπάνω: το ρόστερ του Ολυμπιακού έχει αλλάξει. Αλλαξε η φυσιογνωμία της ομάδας του Πειραιά χωρίς Σλούκα και Βεζένκοφ.
Αυτούς πρέπει να τους ξεχάσουμε όταν μιλάμε για Ολυμπιακό. Οι Πειραιώτες πάνε να φτιάξουν κάτι άλλο από την στιγμή, που δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τους προαναφερθέντες. Το τι φα φτιάξουν, θα το δούμε στην πορεία και στο τέλος, εκεί, όπου άλλωστε γίνεται και το ταμείο.
Το πλέον σίγουρο είναι ότι ακολουθεί διαβολοβδομάδα με δύο πολύ δύσκολα παιχνίδια. Με την Αρμάνι στο Μιλάνο και με την Παρτίζαν στο ΣΕΦ. Με εξαίρεση την Ρεάλ, οι περισσότερες ομάδες πάνω, κάτω ψάχνονται. Σε αυτές ανήκει και ο Ολυμπιακός, που, όμως, έχει την διαφορά ότι διαθέτει γερές βάσεις από τα προηγούμενα χρόνια.
Δεν βλέπετε τη Μονακό; Την Εφές; Χρειάζεται υπομονή. Στη 2η αγωνιστική βρισκόμαστε ακόμα. Οι περισσότεροι (φίλαθλοι) δεν έχουν δει ούτε τις μισές ομάδες της Ευρωλίγκας, προφανώς αγνοούν ποιος είναι ο Φρανκ Τζάκσον και ο Τζάστιν Μπιν. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις «κρεμάλες» για αργότερα. Ελπίζουμε, βέβαια, να μην χρειαστούν ούτε για τον Ολυμπιακό, ούτε για τον Παναθηναϊκό.
Αν και εδώ πρέπει να πούμε (επειδή πολλές φορές λέμε τα ανάποδα) ότι μας άρεσε πολύ η υποδοχή των ηττών μέχρι τώρα από τους Ολυμπιακούς και τους Παναθηναϊκούς. Δεν λέμε ότι άλλαξε σε μία νύχτα η νοοτροπία του Ελληνα, αλλά τουλάχιστον στο ξεκίνημα της σεζόν η κατάσταση αντιμετωπίζεται με την δέουσα ωριμότητα και νοοτροπία.
