«Σαν επαγγελματίας είμαι ευγνώμων που αγωνίστηκα στον Ολυμπιακό. Το όνειρό μου όμως είναι να επιστρέψω κάποια στιγμή στον Παναθηναϊκό. Είναι η ομάδα στην οποία ανδρώθηκα, δάκρυσα. Μακάρι, όταν γυρίσω, να αγωνιστώ στον Παναθηναϊκό για τον τελευταίο αγώνα της καριέρας μου...».
Λίμπερμαν Αγκάμεζ, Ιούνιος 2018...
Ένα φθινοπωρινό βράδυ του 2005 δέχτηκα μία πρόσκληση για έξοδο. Δεν ήταν από φίλους, ούτε από συναδέλφους... Την αρνήθηκα. Τι θα μπορούσε άραγε να με κρατήσει σπίτι Σαββατόβραδο, ενώ ήμουν μόλις 24; Ένα παιχνίδι της αγαπημένης μου ομάδας μήπως; Ναι, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν αγωνιζόταν σε κάποιο άθλημα την ημέρα εκείνη. Μη σας τα πολυλογώ. Παρέμεινα... εντός έδρας για να παρακολουθήσω... Παγκράτι - Ολυμπιακός στην τηλεόραση, για το πρωτάθλημα βόλλεϋ! Προτού γελάσετε, κρατήστε ένα σημαντικό στοιχείο. Στην ιστορική ομάδα του Α.Ο. Παγκρατίου (με την οποία κάποτε ο Παναθηναϊκός κονταροχτυπιόταν για τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, προτού καν ιδρυθεί το τμήμα πετοσφαίρισης του Ολυμπιακού) αγωνιζόταν ο μετέπειτα «πράσινος» Λίμπερμαν Αγκάμεζ, ο οποίος είχε ήδη συμφωνήσει με την ομάδα του Βλάση Σταθοκωστόπουλου. Θεωρώντας πως τάχα κάνω κάποιο είδος recruiting, αποφάσισα να δω τι σόι παίκτης είναι αυτός, για τον οποίον οι ειδήμονες τότε υποστήριζαν πως με βάση το ταλέντο και τις αλτικές του ικανότητες θα άφηνε εποχή στα τάραφλεξ. Και δεν έπεσαν έξω...
Τελικά δεν το μετάνιωσα! Και αποζημιώθηκα κιόλας για την «ξεροκεφαλιά» μου καθώς το Παγκράτι επικράτησε με 3-2 σετ του Ολυμπιακού. Ο Κολομβιανός διαγώνιος δε, έκανε «όργια» στο κλειστό του Μετς, σημειώνοντας -αν δε με απατά η μνήμη μου- 40 πόντους στη νίκη των «ροσονέρι» επί των Πειραιωτών. Η επιλογή της τότε διοίκησης ήταν κάτι παραπάνω από καλή κι εγώ ονειρευόμουν ήδη ευρωπαϊκούς τελικούς με MVP τον Αγκάμεζ!
Λίγες ημέρες αργότερα, τον χειμώνα του 2006, ο Λίμπερμαν Αγκάμεζ φορούσε επιτέλους τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Χρήζει αναφοράς το γεγονός (για να εντρυφήσουμε λίγο παραπάνω και στην τότε εποχή, μία εποχή ευημερίας και καταξίωσης για το τμήμα) πως για ένα χρονικό διάστημα, στο ρόστερ του Τριφυλλιού χώρεσαν μαζί, Ερνάντο Γκόμεζ και Λίμπερμαν Αγκάμεζ! Τελικά, ο ύψους 2.08 διαγώνιος, θα κατακτήσει 5 τίτλους με την πράσινη φανέλα: 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας (2006), τρία Κύπελλα (2006, 2007, 2010) και 1 Σούπερ Καπ (2006), θα αγωνιστεί σε δύο ευρωπαϊκά φάιναλ φορ (Τσάλεντζ Καπ 2006 και Κύπελλο Συνομοσπονδίας 2009), ενώ με τον ίδιον πρωταγωνιστή ο Σύλλογος Μεγάλος θα πετύχει ουκ ολίγες σπουδαίες ευρωπαϊκές νίκες, απέναντι σε ομάδες με παράδοση στο σπορ. Λόγου χάρη, η νίκη με 3-0 (25-20, 25-22, 25-20), στις 12 Οκτωβρίου 2006, στην έδρα της πανίσχυρης Αλπιτούρ Κούνεο, για την 3η αγωνιστική του Τσάμπιονς Λιγκ της CEV θεωρείται από πολλούς ως η πιο εντυπωσιακή παράσταση ελληνικής ομάδας ever στο εξωτερικό)...
Την περίοδο 2016-17, με προσωπική παρέμβαση του ισχυρού άνδρα του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη, ο Αγκάμεζ εντάχθηκε στο δυναμικό του Ολυμπιακού. Δεν ήταν ούτε ο πρώτος, αλλά ούτε και ο τελευταίος που θα πραγματοποιούσε το δρομολόγιο Αθήνα - Πειραιάς, έστω και με ενδιάμεσο σταθμό (ο Αγκάμεζ αγωνιζόταν έως τότε στην Κορέα ενώ προηγουμένως είχε φορέσει και τη φανέλα της Αρκάς στην Τουρκία). Δεν ήταν όμως μόνο αυτή η κίνηση που «ερέθισε» τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, πικραίνοντας παράλληλα όλους εκείνους που αναπολούσαν τις επικές του εμφανίσεις (και απέναντι στον Ολυμπιακό) με τα πράσινα χρώματα. Το ποτήρι ξεχείλισε στον αγώνα πρωταθλήματος μεταξύ των δύο «αιωνίων» αντιπάλων στην Κυψέλη, όταν ο Κολομβιανός, μετά από ένα επιτυχημένο του καρφί στο τερέν του Παναθηναϊκού σε κρίσιμο σημείο του τέταρτου σετ, γύρισε με σφιγμένη τη γροθιά του προς την πλευρά που κάθονταν οι επίσημοι, ψελλίζοντας «σας γ...άω». Όσο κι αν τα νεύρα ήταν τεντωμένα εκείνη τη στιγμή, όσο κι αν ο αθλητικός εγωισμός του Λίμπερμαν ήταν σε έξαρση και η αυτοπεποίθησή του άγγιζε σχεδόν το ταβάνι, όσο κι αν, όπως ισχυρίστηκε αργότερα off the record, προκλήθηκε από μερίδα οπαδών του Τριφυλλιού, η κίνηση του ήταν απαράδεκτη. Το γεγονός μάλιστα πως υπήρξε πρώην «πράσινος» βαραίνει ακόμα περισσότερο τον ίδιο.
Ο Αγκάμεζ όμως (ο οποίος τελικά δεν μακροημέρευσε στον Πειραιά καθώς του επιρρίφθηκαν σχεδόν όλες οι ευθύνες της απώλειας του πρωταθλήματος της περιόδου εκείνης από τον Π.Α.Ο.Κ.) προσπαθεί πλέον να ρίξει γέφυρες με την πλευρά του Παναθηναϊκού, ενώ πριν από λίγες ώρες, σε μία δημόσια ανάρτηση που συζητιέται αρκετά στο διαδίκτυο και που έχει ήδη διχάσει τον κόσμο του Τριφυλλιού, χαρακτήρισε την ομάδα της Αθήνας ως «το σπίτι μου».
Ειλικρινής ή όχι; Μόνο ο ίδιος ξέρει τι πραγματικά ισχύει και αν υπάρχει κάποιος σκοπός στην αλλαγή πλεύσης του Κολομβιανού άσου και τη σταδιακή επαναπροσέγγισή του στο «τρίφυλλο» στρατόπεδο.
Εδώ και περίπου 5 μήνες, το sdna μού έχει εμπιστευθεί ένα δημόσιο βήμα και το ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό. Δεν έχει παρέμβει ποτέ στα κείμενά μου, ουδέποτε με έχει «καθοδηγήσει» στο τι θα γράψω ή δε θα γράψω και γενικά, μου έχει φερθεί κάτι παραπάνω από δημοκρατικά, όπως πιστεύω δεν θα το έπραττε καμία άλλη αθλητική σελίδα που θα βρισκόταν στη θέση της. Ας καταχραστώ λοιπόν για μία φορά ακόμη την καλή της πρόθεση, γράφοντας τη δική μου οπτική στο θέμα αυτό, έστω κι αν πολλοί ομοϊδεάτες μου διαφωνήσουν μ' εμένα. Ίσως κι εγώ να διαφωνούσα με τον εαυτό μου, υπό άλλες συνθήκες και σε διαφορετικές εποχές όμως...
Ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ έχει πολυτέλεια να «χαρίζει» αθλητές που έχουν συνδεθεί μαζί του, αθλητές που έχουν φορέσει τη φανέλα του για παραπάνω από μία ή δύο σεζόν, αθλητές που την έχουν ιδρώσει, τιμήσει, πονέσει. Το έχει κάνει ήδη για αρκετούς άλλους, σε διάφορα αθλήματα, με ολέθριες αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές συνέπειες. Ιστορικά, τα παραδείγματα είναι ουκ ολίγα και για την οικονομία της συζήτησης θα ήταν προτιμότερο να μην επεκταθούμε σ' αυτά.
Η ιδεολογία ενός συλλόγου είναι η σημαία του, αναμφίβολα. Μας «παίρνει» όμως ως Παναθηναϊκός να έχουμε τόσο τιμωρητική διάθεση; Η πικρή αλήθεια είναι πως σε άλλες περιπτώσεις («δεκαήμερες» και μη), ο κόσμος επέδειξε μεγαλύτερη επιείκεια με μοναδικό γνώμονα το καλό της ομάδας, σεβόμενος την επιθυμία της διοίκησης. Και μάλλον σοφά έπραξε.
Προσωπικά, τον πιστεύω τον Αγκάμεζ. Υπερέβη τα όρια; Ναι. Εάν όμως υφίσταται ο όρος «σπίτι μου», στην Ελλάδα ο όρος αυτός ανήκει στον Παναθηναϊκό, την ομάδα στην οποία ανδρώθηκε και χάρη σ' αυτήν «έφτιαξε» το όνομά του. Αυτό δεν αλλάζει και δε θα αλλάξει ποτέ. Και θα τον δεχθώ με ιδιαίτερη χαρά, αν κάποτε θελήσει να επιστρέψει. Πάνω από όλα, για το καλό της ομάδας, καθώς πρόκειται για αθλητή που μπορεί να κάνει τη διαφορά (έστω κι αν έχει ήδη πατήσει τα 35) και αναλογιζόμενος παράλληλα την τωρινή κατάσταση του Ομίλου γενικότερα, η οποία σίγουρα δε χαρακτηρίζεται ως «παχέων αγελάδων», ούτε συγκαταλέγεται στις «χρυσές» εποχές. Συνεπώς, το να διαθέτεις στο οπλοστάσιό σου έναν βολλεϋμπολίστα όπως ο Κολομβιανός, είναι πολυτέλεια και αποτελεί δείγμα ανάκαμψης σε όλα τα επίπεδα. Μία ανάκαμψη την οποία τόσο πολύ λαχταρούμε, ιδίως όλοι εμείς των οποίων οι μνήμες από έναν κυριαρχικό Παναθηναϊκό και σε άλλα ομαδικά αθλήματα -πλην μπάσκετ-, είναι ακόμα νωπές...
Επιπροσθέτως, τυχόν επαναπατρισμός του Αγκάμεζ θα μου θυμίσει τις όμορφες εποχές του παρελθόντος. Τότε που τον χάζευα στην προθέρμανσή του στο κλειστό της Γλυφάδας, θαυμάζοντας τις αθλητικές του ικανότητες. Ήταν ο μοναδικός παίκτης που μπορούσε να σκάσει με τόση δύναμη την πολύχρωμη μπάλα στην αντίπαλη περιοχή,σε σημείο εκείνη να ακουμπάει την οροφή! Και τέλος, επειδή μέσα μου, θα διορθωθεί σε μεγάλο βαθμό το λάθος της μετακίνησής του στον πιο αντιπαθή σύλλογο του ελληνικού αθλητισμού (κι αυτό δεν αποτελεί υποκειμενική άποψη). Τρέφω και μία ελπίδα πως το άλλο λάθος, εκείνο δηλαδή της λεκτικής παράβασης στο κλειστό του Πανελληνίου, θα διορθωθεί επίσης, με κάποια δημόσια μεταμέλειά του. Είτε αυθορμήτως, είτε με... πράσινη» παρέμβαση! Καθίστε δηλαδή, μόνο οι άλλοι θα υπαγορεύουν στους νυν «ερυθρόλευκους» και πρώην «πράσινους» αθλητές, ποιος είναι «ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας», όπως στην περίπτωση της «μαχητικής ψυχής» Τζάκι Γέμελος;
Τρεις απαραίτητες επισημάνσεις ακόμα. Πρώτον, κατανοώ απόλυτα (και εν μέρει συμφωνώ σε πολλά που γράφονται) την άποψη των «αντιφρονούντων», εκείνων δηλαδή που δε θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό τον Λίμπερμαν Αγκάμεζ. Μία από τις πλέον δημοφιλείς «πράσινες» σελίδες του διαδικτύου, με την οποία πολλές φορές ταυτίζομαι σε απόψεις και σε ιδεολογία, το ''Panathinaikos Press'' ανάρτησε σχετικό κείμενο με τίτλο «Το σπίτι σου δεν το γ...άς». Μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει; Σαφώς όχι. Ο τίτλος είναι μαχαιριά στην καρδιά και εύστοχος, όσο κι ο ίδιος ο Αγκάμεζ, όταν σηκωνόταν πίσω από τα τρία μέτρα. Άλλοτε θα συμφωνούσα μέχρι κεραίας μαζί τους. Όχι όμως πια. Οι εποχές και οι νοοτροπίες άλλαξαν ανεπιστρεπτί και μία μικρή υποχώρηση σε θέματα ιδεολογίας και αντιμετώπισης διαφόρων συνθηκών δεν είναι απλώς επιβεβλημένη. Είναι ζήτημα βιωσιμότητας για τον μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας. Όπως λένε και κάποιοι «αυτά τα υπεράνω μας έφτασαν ως εδώ». Ίσως και να υπάρχει μία βάση σ' αυτό...
Δεύτερον, ο Λίμπερμαν Αγκάμεζ δεν είναι ο ορισμός του «κωλόπαιδου». Αντιθέτως, είναι ένα πολύ ευγενικό και χαμογελαστό παιδί που δεν έχει να πει κακή κουβέντα για κανέναν. Εάν αυτό σημαίνει κάτι για το επίμαχο ζήτημα κι αν μπορεί να προσφέρει κάτι επιπλέον, οφείλουμε να το παραθέσουμε.
Τρίτον και σημαντικότερο: ο Παναθηναϊκός του οφείλει ακόμα χρήματα από το συμβόλαιο του 2010 και μάλιστα αρκετά! Απ’ ότι γνωρίζω, (διορθώστε με αν κάνω λάθος), ούτε ώθησε σε δικαστικές αίθουσες τον σύλλογο, ούτε έγινε επίμονος στην αποπληρωμή των οφειλομένων, στον βαθμό τουλάχιστον που άλλοι το έπραξαν.
Άραγε, υπάρχει άλλος χώρος στον Παναθηναϊκό για «κρεμάλες»; Ελπίζω πως όχι. Αν ισχύει το ''Home is where the heart is'' τότε εύχομαι, η επιθυμία του «Λίμπε» να πραγματοποιηθεί: να επιστρέψει, αργά ή γρήγορα στο «σπίτι» του και να φορέσει ξανά το ωραιότερο σήμα του κόσμου: το τριφύλλι. Το ίδιο δε, θα ευχόμουν και για έναν άλλον «Λύμπε». Άλλη, πονεμένη ιστορία αυτή...
