Καταρχάς, να διευκρινίσω ότι δεν τρέφω αυταπάτες. Δεν ζω σε συννεφάκι, δεν είμαι ουτοπιστής. Και γνωρίζω ότι το "δίκαιο" είναι ουτοπική έννοια. Όπου και να κοιτάξεις, ο κόσμος γύρω σου είναι γεμάτος αδικίες. Κάθε μορφής.
Γι' αυτό και το θέμα μου δεν είναι αυτό. Το θέμα μου δεν είναι ο αδικούμενος, αλλά ο αδικών.
Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, ένας ποδοσφαιρικός μεγαλοπαράγοντας, κραταιός και πανίσχυρος στον χώρο, μου είχε πει το εξής: "Ασφαλώς και έχω τη δυνατότητα να φτιάχνω παιχνίδια. Αλλά μετά πώς μπορώ να απολαύσω τη νίκη όταν ξέρω εκ των προτέρων το αποτέλεσμα;".
Απευθύνομαι, λοιπόν, στους πάσης φύσεως αδικούντες, και τους θέτω τέσσερα πολύ απλά ερωτήματα:
Πώς μπορείς να απολαύσεις τη νίκη όταν ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα νικήσεις;
Πώς μπορείς να πανηγυρίσεις την επιτυχία όταν -άσχετα αν δεν το παραδέχεσαι- κατά βάθος αναγνωρίζεις, την έχεις δει με τα μάτια σου, την κατάφωρη αδικία σε βάρος του αντιπάλου;
Πώς μπορείς να προετοιμάσεις εκ των προτέρων τη θριαμβολογία σου γνωρίζοντας ότι θα κερδίσεις, ακόμα κι αν είσαι κατά πολύ χειρότερος;
Πώς μπορείς και κοιμάσαι τα βράδια όταν έχεις συμβάλει στην αδικία που έχει διαπραχθεί;
Εννοείται ότι τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται να λάβω απαντήσεις στον αιώνα τον άπαντα.
Είπαμε, δεν είμαι ουτοπιστής...
#o_tweeteras
