Η αυλαία έπεσε στη Βραζιλία και η Περούτζια διατήρησε τα κεκτημένα. Όπως πέρυσι έτσι και φέτος στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου προσθέτοντας ένα ακόμα πετράδι στο στέμμα της. Σε ένα σύνολο αστέρων σίγουρα αυτός που ξεχωρίζει είναι ο αρχηγός και πασαδόρος της, ο Σιμόνε Τζιανέλι, που για ακόμα μία φορά μας έδειξε τι σημαίνει αρτιότητα και τελειότητα.
Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως στην απέναντι πλευρά, στην ομάδα της Οζάκα, πασαδόρος ήταν ο Μπριζάρ οπότε ο τελικός έμοιαζε να είναι μια μονομαχία δύο σπουδαίων… μαέστρων αλλά διαφορετικής φύσης. Από τη μία ο Ιταλός “καλλιτέχνης” και από την άλλη ο Γάλλος “μαχητής”, ένας φύση επιθετικός πασαδόρος με εξαιρετικό σερβίς. Είναι γνωστό ότι αν θες να πεις ψέματα στον αθλητισμό μπορείς να δείξεις νούμερα και στατιστικά. Ωστόσο στην περίπτωση αυτή μόνο αναληθή δεν είναι τα νούμερα.
Ο Τζιανέλι οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του τροπαίου έχοντας 162 πάσες και μηδέν λάθη! Όχι σε ένα ή δύο παιχνίδια αλλά σε έξι, σε ολόκληρο το τουρνουά και μάλιστα μεταξύ αυτού και του αγώνα του τίτλου. Αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον Ιταλό, βέβαια, καθώς πριν λίγους μήνες οδήγησε την εθνική του ομάδα στον παγκόσμιο τίτλο με 1 λάθος σε 200 πάσες.
Ο Τζιανέλι, όσον αφορά τις ομάδες του, έμοιαζε να είναι πάντα στη λάθος πλευρά. Ήταν στην Τρεντίνο όταν στο Τσάμπιονς Λιγκ κυριαρχούσε η Ζενίτ και η ΖΑΚΣΑ, ήταν στην Περούτζια όταν ήρθε η ώρα της Τρεντίνο να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης αλλά τελικά ήρθε η στιγμή του. Παρότι στην Ιταλία αλλά και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων η Περούτζια σήκωνε τρόπαια της έλλειπε το ευρωπαϊκό. Το σήκωσε τον περασμένο Μάιο και πλέον επιβεβαίωσε και πάλι ότι είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου.
Στο παγκόσμιο στερέωμα μπορεί να βρει κανείς σπουδαίους πασαδόρους όπως ο Μπριζάρ, ο Κρίστενσον, ο Κρέλινγκ και άλλοι. Αυτό που κάνει τον Τζιανέλι να ξεχωρίζει, όμως, είναι η ομορφιά που προσθέτει στο παιχνίδι. Ο Ιταλός έχει και ουσία και καλλιτεχνία και επιπλέον είναι χαρισματικός ηγέτης. Φαίνεται ότι είναι έτοιμος σε κάθε δύσκολη περίπτωση να ξεκολλήσει την ομάδα του με ένα πλασέ, με ένα καλό σερβίς ή με ένα μεγάλο μπλοκ. Έχει πληθωρικό παιχνίδι και αυτό δεν το βρίσκει κανείς σε τόσο μεγάλο βαθμό ούτε από τους κορυφαίος πασαδόρους του κόσμου.
Και επιπλέον είναι ένας ηγέτης που όλοι σέβονται στα αποδητήρια. Είναι σταρ χωρίς να είναι σταρ και δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην κορυφαία στιγμή της Ιταλίας, τον περασμένο Οκτώβριο, σήκωσε ως αρχηγός το τρόπαιο των Παγκόσμιων Πρωταθλητών φορώντας τη φανέλα του τραυματία Λάβια. Τότε λάνσαρε και το στυλ με το κοτσιδάκι το οποίο καλύτερα να αφήσουμε ασχολίαστο…
Το ιταλικό βόλεϊ μοιάζει να βρίσκεται στα καλύτερά του. Μπορεί ο Μικελέτο να είναι ο ήρωας που έψαχναν για τα επόμενα χρόνια οι ατζούρι αλλά ο τωρινός ήρωας είναι σίγουρα ο Τζιανέλι. Ενδεχομένως να είναι και ένας πασαδόρος για τον οποίο θα συζητάμε για πολλά χρόνια ως σημείο αναφοράς. Στα 29 του πλέον έχει αρκετή διαδρομή μπροστά του οπότε μπορούμε ως θεατές να νιώθουμε χαρούμενοι που ζούμε στην εποχή του.
