Δεν ήταν η πρώτη φορά που η εθνική ομάδα βρίσκεται σε μεγάλη διοργάνωση και αντιμετωπίζει έντονη κριτική με όλους τους ειδήμονες να προβλέπουν μόνο συντριβές. Δεν είναι η πρώτη φορά που διαψεύδει, όμως, κάθε κακοπροαίρετη κριτική. Για αρχή πρέπει να ξεκινήσουμε απαντώντας ένα ουσιώδες ερώτημα. Μας αρκεί να πανηγυρίζουμε και να χαμογελάμε για μια καλή προσπάθεια και για μια «τιμητική» ήττα;
Αυτό ίσως και να περιλαμβάνει την ουσία του πράγματος. Φυσικά η Ελλάδα αντιμετώπισε τη δεύτερη καλύτερη ομάδα του κόσμου και την κορυφαία παίκτρια που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια. Και η αλήθεια είναι πως η εθνική ομάδα όχι μόνο δεν κατέρρευσε από το άγχος και την πίεση αλλά έπαιξε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού στα όριά της. Στον αθλητισμό έχουμε μάθει ότι όλα γίνονται αλλά για να γίνουν οι εκπλήξεις σε τέτοιο επίπεδο χρειάζονται και συγκυρίες και η Βραζιλία δεν έδωσε δικαιώματα για κάτι τέτοιο.
Η εικόνα της Ελλάδας στο παιχνίδι έχει να κάνει με δύο βασικούς άξονες. Από τη μία ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη από τον Οικονόμου και το επιτελείο του που ήξεραν τι να περιμένουν και πως να κρατηθούν στο παιχνίδι και από την άλλη με τη θέληση και το πάθος που είχαν οι παίκτριες. Όσον αφορά τις αθλήτριες μας ήταν ξεκάθαρο από την εικόνα και μόνο της τηλεόρασης ότι βλέπαμε κοπέλες που ήταν απίστευτα ενθουσιασμένες που βρισκόταν εκεί, ζούσαν την κάθε στιγμή και που στο τέλος δε δίστασαν να αγκαλιάσουν και να φωτογραφηθούν με την κορυφαία Γκάμπι. Παρόλα αυτά δεν έχασαν τη συγκέντρωσή τους και είδαμε πως στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα υπηρέτησαν το πλάνο τους, είχαν συγκέντρωση και έπαιξαν στα όριά τους και αυτό δεν είναι καθόλου απλό.
Στην ομάδα υπάρχουν αξιόλογες μονάδες η καθεμία με τα δικά της χαρακτηριστικά. Όλες όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο. Ότι μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση γίνονται καλύτερες. Αυτό το είδαμε και το 2023 όταν σχεδόν η ίδια ομάδα ανέβηκε σκαλοπάτια όταν κοντραρίστηκε με Τουρκία, Γερμανία, Αζερμπαϊτζάν. Και φυσικά η ομάδα έχει έναν προπονητή αλλά και ένα επιτελείο ολόκληρο που δουλεύουν σοβαρά. Και εδώ ίσως να είναι η ουσία όλου του πράγματος. Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω σε σχέση με τις περισσότερες ομάδες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος γιατί όσο οι υπόλοιποι εξελισσόταν εμείς μέναμε στάσιμοι. Οπότε η διαφορά με τη Βραζιλία, την Γαλλία, το Πουέρτο Ρίκο και άλλες ομάδες δεν είναι αυτή καθαυτή η ποιότητα του τωρινού ρόστερ αλλά όλη η εξελικτική διαδικασία.
Στον πάγκο της Ελλάδας κάθισαν καλοί (έως και πολύ καλοί) προπονητές, Αμποντάνσα, Οτσάλ, Ναράνχο και άλλοι πολλοί. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχαμε one off υπηρεσία κάτι που μπορεί να φέρει ένα καλό τουρνουά αλλά όχι εξέλιξη. Και ακόμα και αν έρθει ένα καλό τουρνουά είτε αυτό είναι Παγκόσμιο είτε Ευρωπαϊκό είτε Golden League θα μοιάζει με πυροτέχνημα. Η εθνική ομάδα πρέπει να αποκτήσει βάσεις και αυτό σιγά σιγά γίνεται από το περασμένο καλοκαίρι. Με σταθερή διαδικασία εξέλιξης, με προπονητικό επιτελείο που έχει το δικό του πλάνο και με όσο το δυνατόν σταθερό κορμό από αθλήτριες. Η περίπτωση Βασιλαντωνάκη είναι ξεχωριστή αλλά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έδωσε το παρόν αυτό το καλοκαίρι ακόμα και αν τελικά ήταν άτυχη και δε βρίσκεται στην Ταϊλάνδη. Κατά τα άλλα, όμως, όλες οι αξιόλογες και υγιείς αθλήτριες βρέθηκαν στην εθνική αυτό το καλοκαίρι. Και ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η στάνη τέτοιο γάλα βγάζει. Δεν έχουμε ούτε Γκάμπι ούτε Αντροπόβα ούτε Μάρκοβα. Θα πρέπει να… ζήσουμε και να πεθάνουμε με τις αθλήτριες που έχουμε και με όσα μπορούν να προσφέρουν αλλά πάνω από όλα να τις κάνουμε να αγαπήσουν ακόμα περισσότερο την εθνική ομάδα μέσα από τη σωστή λειτουργία της.
