Η δεύτερες αναμετρήσεις των ημιτελικών της Volley League απέδειξαν για τα καλά τι μας είχε στερήσει το φορμάτ που είχε εφαρμοστεί τις σεζόν 20-21 και 21-22. Η ομορφιά των πλέι οφ είναι ακριβώς αυτή, ότι όλη η σεζόν μπορεί να ανατραπεί αν οι ομάδες που έχουν κερδίσει τον τίτλο των φαβορί δεν αποδειχθούν το ίδιο συνεπείς και αποτελεσματικές.
Αυτό ακριβώς αξιοποίησε ο ΠΑΟΚ που στα μέσα του Μαρτίου έκανε την πρώτη εμφάνιση της σεζόν που άγγιξε το τέλειο. Η εξήγηση είναι ιδιαίτερα απλή και ξεκάθαρη για το πως έφτασε στη νίκη. Το σερβίς του δικεφάλου ήταν τόσο καλό που ουσιαστικά δεν άφησε τον Παναθηναϊκό να βρει ρυθμό σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Αυτό που στο πρώτο παιχνίδι αλλά και γενικότερα όλη τη σεζόν είναι το δυνατό χαρτί του Παναθηναϊκού έγινε πλεονέκτημα για τον ΠΑΟΚ που σε όλες τις περιστροφές κατάφερε να κάνει την υποδοχή των πρασίνων προβληματική.
Είναι ενδεικτικό πως όλοι οι υποδοχείς του Παναθηναϊκού είχαν χαμηλά ποσοστά και παράλληλα, με εξαίρεση τον Νίλσεν, κανένας δεν κατάφερε να έχει αξιόλογη επιθετική συγκομιδή. Τα νούμερα του Δανού διαγώνιου ήταν πολύ θετικά βάση των δεδομένων αλλά είναι εμφανές ότι όταν μία ομάδα δέχεται τόσο μεγάλη πίεση δεν μπορεί να πάρει ένα παιχνίδι μόνος του ο διαγώνιος.
Το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ είχε τόσο καλό σερβίς πρώτον αποσυντόνισε πλήρως τη δημιουργία των πασαδόρων του Παναθηναϊκού αξιοποιώντας το μπλοκ του δικεφάλου και δεύτερον έκρυψε τις αδυναμίες των γηπεδούχων. Ουσιαστικά ο ΠΑΟΚ δεν εντυπωσίασε όσον αφορά την επιθετική του συνέπεια ή τη σταθερότητα στην υποδοχή αλλά κατάφερε να φέρει την απέναντι πλευρά σε μία συνθήκη μόνιμης πίεσης. Αυτό έφερε πολλές επιτυχημένες κόντρα μπάλες για τον ΠΑΟΚ σε ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός έδινε την ψευδαίσθηση ότι μονίμως βρίσκεται σε θέση άμυνας.
Επιπλέον, οι πράσινοι έκαναν αρκετά λάθη τόσο στην κανονική ροή του παιχνιδιού όσο και στα σερβίς τους χωρίς να μπορούν να αξιοποιήσουν το ότι ο Κάτιτς, ο Λάφτοφ και ο Κοκκινάκης δεν έκαναν εντυπωσιακά πράγματα στην υποδοχή. Έκαναν, όμως, καλά όλα τα υπόλοιπα. Όπως είχαμε ξαναπεί ο ΠΑΟΚ χρειάζεται σε καλή μέρα και τους δύο ακραίους του για να νικήσει. Ο Κοκκινάκης είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση παίκτη οπότε ο ΠΑΟΚ ούτως ή άλλως θα είχε πράγματα να κερδίσει από τον λίμπερό του κυρίως σε θέματα μαχητικότητας και ενέργειας. Ο Λάφτοφ ήταν ο πιο σταθερός παίκτης συνολικά με συμβολή στην επίθεση, το μπλοκ αλλά και το σερβίς ενώ και ο MVP Κάτιτς έκανε περίπου το ίδιο. Και αυτό μεταφράστηκε σε ηρεμία και αυτοπεποίθηση που οι γηπεδούχοι δεν άφησαν να χαθεί.
Ο Παναθηναϊκός έχει παίξει ωραίο βόλεϊ σε όλη τη διάρκεια της σεζόν αλλά αυτό δεν μπορεί από μόνο του να τον οδηγήσει στους τελικούς. Ο ΠΑΟΚ, ακόμα και σε μια μέτρια σεζόν, είναι ΠΑΟΚ και αυτό δεν μπορεί να αφήνει σε ησυχία τους πράσινους που καλούνται να δείξουν κάτι καλύτερο στον επόμενο αγώνα.
ΥΓ: Έγινε πολύς λόγος, όπως και κάθε χρονιά, σχετικά με το ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν από κάθε ομάδα. Αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν έχει φορέσει σορτσάκι και αθλητικά παπούτσια είναι πως ότι και αν πρόκειται να συμβεί την επόμενη σεζόν κανένας παίκτης, προπονητής, φροντιστής, φυσιοθεραπευτής δεν έχει διάθεση να χάσει ένα παιχνίδι πόσω μάλλον έναν τίτλο που παίζεται εκείνη τη στιγμή ακόμα και αν την επόμενη σεζόν υπηρετεί μια άλλη ομάδα. Όλοι θέλουν να νικήσουν και κυρίως να κατακτήσουν τίτλους και από… αύριο βλέπουμε.
