Ήταν το πρώτο διαφημιστικό σποτ, ο τρόπος που επέλεξε να παρουσιαστεί αυτό το περίεργο… πράγμα, που φύτρωσε περίπου από το πουθενά.
Ούτε πράσινο, ούτε κόκκινο, ούτε κίτρινο, ούτε ασπρόμαυρο, ούτε καν γαλανόλευκο, αλλά… πορτοκαλί. Τότε, έμοιαζε παράτολμο, ρισκαδόρικο, αναπάντεχο, αταίριαστο. SDNA? Και τι σημαίνει αυτό; Τέσσερα γράμματα που δεν ήταν σπορτκάτι, δεν ήταν ένα όνομα που παρέπεμπε σε κάτι ελληνικό ή κάτι σύνηθες στα αυτιά των φιλάθλων.
Σήμερα, αποτελεί trademark.
Το πιο αναγνωρίσιμο πορτοκαλί πράγμα στην χώρα, μετά το πορτοκάλι, είναι το… SDNA!
Ο Βούδας έλεγε πως υπάρχουν δύο λάθη που μπορείς να κάνεις στον δρόμο προς την αλήθεια: να μην πας ως το τέλος και να… μην ξεκινήσεις.
Το δεύτερο λάθος ήταν παγιωμένο στη συνείδηση όλων των φοβισμένων μίντια. Έπεφτε κάποιος στη σέντρα, κανείς δεν τολμούσε να υποστηρίξει δημόσια πως δεν υπάρχει πέναλτι.
Κι έπειτα, το φτάσαμε μέχρι πιο πέρα κι από το τέλος. Σαν σήμερα, πριν από 10 χρόνια ανοίξαμε! Θυμωμένοι, οργισμένοι, αγανακτισμένοι. Σε ένα περιβάλλον απόλυτης ασφυξίας. Μία τρέλα!
Πόσο θα αντέξουν; Ένα χρόνο; Δύο χρόνια; «Κάποια στιγμή θα ρίξουν λουκέτο κι αυτοί ή θα… συνθηκολογήσουν», είπε η πιάτσα. Αμ, δε…
Δέκα χρόνια, 120 μήνες, 3652 μέρες μετά από το πρώτο διαδικτυακό φως, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το σλόγκαν είναι το ίδιο: «Πόση αλήθεια αντέχεις»;
Ή μάλλον -για να μην κοροϊδευόμαστε- έχει τροποποιηθεί λιγάκι. Εσύ, πόσο SDNA αντέχεις;
Διότι ετούτοι εδώ οι «περίεργοι», σε πείσμα των καιρών, αντέχουν. Μπορεί οι κρόταφοι να άσπρισαν, μπορεί η σάρκα να μην είναι τόσο πρόθυμη όσο παλιά, αλλά το πνεύμα παραμένει μάχιμο, επαναστατικό, με διάθεση για καθημερινές ρήξεις και αγώνες απέναντι σε οτιδήποτε διεφθαρμένο. Τότε ήταν μέσα στη λάσπη το ποδόσφαιρο, σήμερα είναι το μπάσκετ.
Αν ρωτήσει κανείς, ποια είναι η σημαντικότερη επιτυχία του SDNA σε αυτά τα 10 χρόνια, η απάντηση μπορεί να εκπλήξει. Διότι δεν είναι κάποιο ρεπορτάζ, ένα αποκλειστικό, μία μεγάλη συνέντευξη, μία σημαντική δημοσιογραφική επιτυχία, μα κάτι άλλο: είναι το δικαίωμα, που κέρδισε πλέον, να λέει άφοβα όσα πιστεύει.
Είναι τα νέα γραφεία, που δεν θυμίζουν «αστακό», δεν έχουν ισχυρή αστυνομική παρουσία 24/7. Είναι ο αέρας της ελευθερίας, του να μπορείς να επιλέγεις άφοβα το δρομολόγιο σου, χωρίς να κοιτάς πίσω σου.
Είναι κάτι που κερδήθηκε στην πορεία, με στερήσεις, θυσίες, φόβο και αγώνες. Πολλούς αγώνες.
Σε αυτή την δεκαετία, το πορτοκαλί σάιτ, χόρτασε από αγωγές, από μηνύσεις, από απειλές, από cancel, από πιέσεις, από ΟΑΕΔ, από εμπορικούς, οικονομικούς και χορηγικούς αποκλεισμούς.
Είδαμε τις φάτσες μας να αφισοκολλούνται σαν καταζητούμενοι, φάγαμε «πεσίματα», πήραμε «μηνύματα», γίναμε συνθήματα σε γέφυρες δρόμων ταχείας κυκλοφορίας.
Ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ελληνικών media ένα Μέσο, δεν ενόχλησε τόσο πολύ και δεν συνθηκολόγησε. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ελληνικών media, ένα Μέσο δεν κυνηγήθηκε, τόσο πολύ και από τόσους πολλούς.
Και δεν (σας) το κρύβουμε. Είμαστε γεμάτοι μώλωπες, γρατσουνιές, σημάδια εξωτερικά και εσωτερικά. Στην πορεία μείναμε λιγότεροι, χάσαμε φίλους, συνοδοιπόρους, «αδελφές και αδελφούς», πενθήσαμε, θρηνήσαμε, ματώσαμε, στεγνώσαμε. Αδειάσαμε, μα ξαναγεμίσαμε.
Κάναμε λάθη, φάγαμε γκέλες, πέσαμε σε γκάφες, είχαμε αστοχίες κι ανορθογραφίες. Δεν υπογράψαμε κανένα συμβόλαιο με το αλάθητο, ούτε ζητάμε να είμαστε απυρόβλητο.
Δεν είμαστε αντικειμενικοί, λένε. Αυτό είναι κατηγορία; Η άποψή μας είναι υποκειμενική, βασίζεται πολλές φορές σε κάτι που (δεν) μας αρέσει, σε κάτι που (δεν) μας εκφράζει, σε κάτι που μπορεί να συμβάλει σε ένα καλύτερο αύριο.
Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μία ταπεινή αλογόμυγα. Μία ενοχλητική αλογόμυγα, που όπως είπε ο Σωκράτης στην περίφημη «Απολογία» του ενώπιων των Αθηναίων δικαστών, προσπαθεί να «ξυπνάει» το νωθρό και οκνηρό άλογο.
Δεν είμαστε παρά εκείνη η φωνούλα που υπάρχει σε κάθε συνείδηση, αλλά συνήθως διστάζει να εκφραστεί δημόσια με λέξεις.
Δεν είμαστε παρά μία πινέζα στον χάρτη της υπερ-πληροφορίας.
Μα έχουμε πια ένα ξεκάθαρο αποτύπωμα στην ιστορία των αθλητικών Μέσων, δεν χρειάζεται πια ο ιστορικός του μέλλοντος για να αποφανθεί.
Την δεκαετία του ’60 και του 70’, στην εποχή του χαρτιού κυριάρχησαν δύο ογκόλιθοι, η «Αθλητική Ηχώ» και το «Φως».
Στα 80’s ήρθε η μεγαλύτερη σχολή δημοσιογραφίας, ο «Φίλαθλος» του προφέσορα Καραγιαννίδη για να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του Έλληνα λάτρη των σπορ και να επικεντρωθεί με άλλο ύφος και οπτική στο παρασκήνιο.
Στα 90’s ήρθε η εποχή του ταμπλόιντ και του Sportime με επικεφαλής τον δάσκαλο Ξύδη, που έβαλε την αθλητική εφημερίδα άφοβα και χωρίς ντροπή, ακόμα και στα σαλόνια.
Αργότερα το Goal και λίγο μετά το Millenium, η SportDay πήγαν την ενημέρωση και την αισθητική ένα βήμα πιο πέρα για να φτάσουμε στην εποχή των sites.
To SDNA ξεκίνησε με μια χούφτα ανθρώπων και σήμερα, έχοντας περάσει 200 δημοσιογράφοι από εδώ, μπορεί να παινεύεται πως αποτελεί ένα από τα πιο παρεμβατικά αθλητικά Μέσα στην ιστορία.
Δεν κατέγραψε, απλά την ιστορία. Την διαμόρφωσε. Την επηρέασε. Την δημιούργησε. Με κάθε κόστος, χωρίς να υπολογίζει τίποτα μπροστά στη δική μας αλήθεια. Δημιουργήσαμε τρεις φορές τη σελίδα μας στα social γιατί κάποιοι δεν άντεχαν.
Καλώς, κακώς, θα το κρίνει η ιστορία, αλλά το SDNA σε αυτά τα 10 χρόνια ήταν μέσα σε κάθε μάχη, μονίμως στην πρώτη γραμμή.
Δεν φοβήθηκε να μπει μέσα σε διασταυρούμενα πυρά, να «τσαλακωθεί», να γεμίσει «γωνίες», να ενοχλήσει, να κάνει εχθρούς αυτούς που κάποιοι θα τρόμαζαν να διαφωνήσουν ακόμα και για το βουνό ή θάλασσα.
Δεν χρειάζονται ούτε νούμερα, ούτε αποδείξεις, ούτε πειστήρια, ούτε μαρτυρίες, που χρησιμοποιούν πολλοί.
Μόνο μία ερώτηση που οφείλει να κάνει καθένας στον εαυτό του: 10 χρόνια αργότερα, τα πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι καλύτερα ή χειρότερα;
Αν η απάντηση είναι η πρώτη, να είστε σίγουρο ότι το SDNA έβαλε ένα μικρό, τόσο δα, λιθαράκι προς αυτή την κατεύθυνση.
Κι αυτό δεν πρόκειται να του το στερήσει ποτέ κανείς…
Δέκα χρόνια που άλλαξαν ζωές, χάσαμε ανθρώπους, μεγαλώσαμε, αλλά μυαλό δεν βάλαμε. Κάναμε κάτι καλύτερο: Με πίεση, κριτική, ανάδειξη των λαθών τους, βάλαμε μυαλό σε πολλούς άλλους. Κι η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι ένα «ευχαριστώ» στα γήπεδα από τον απλό κόσμο που συμβάλλαμε ώστε να έχουμε τα τελευταία πρωταθλήματα να παίζονται στον πόντο και να θυμίζουν κάτι από όσα θαυμάζαμε βλέποντας Primera, Premier League, Campionato.
Τα πρώτα 10 χρόνια ήταν τα δύσκολα… Κι αφού δεν συμμορφωθήκαμε με τις υποδείξεις την πρώτη δεκαετία, τώρα είναι αργά να αλλάξουμε. Οπότε στη δεύτερη δεκαετία πρέπει να αντέξουν ακόμα περισσότεροι την αλήθεια…
Στη μνήμη όσων δικών μας ήταν δίπλα μας σε όλη αυτή την πορεία κι έφυγαν. Στη μνήμη όσων χάθηκαν δίχως να προλάβουν να δουν την κάθαρση που ονειρευτήκαμε να γίνεται πραγματικότητα.
