Τι κι αν ο Gillan έφτασε στα 81; Τι κι αν μας άφησε χρόνους ο Jon Lord; Τι κι αν έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια την μπάντα ο Ritchie Blackmore; Τι κι αν ο Ian Paice στα ντραμς και ο Roger Glover στο μπάσο δεν έχουν τα κουράγια που είχαν 25 και 35 χρονια νωρίτερα όταν είχαν έρθει στην Λεωφόρο (26/9/91);
Οι Deep Purple με όποια σύνθεση και να έρθουν, πάντα θα είναι το συγκρότημα που μύησε το μουσικό κοινό στο hard rock. Από το «Shades of Deep Purple» (1968) μέχρι το «Splat!» (2026), έχουν περάσει μόλις... 60 χρόνια. Οι περισσότεροι θεατές χθες, ήταν μικρότεροι από την χρονική αυτή διαφορά.
Όλοι φυσικά έφυγαν ευχαριστημένοι εχθές το βράδυ. Και οι θεατές και η μπάντα. Το κοινό τους υποδέχθηκε θερμά, συμμετείχε όποτε του έδινε την δυνατότητα ο Ian Gillan και το συγκρότημα μας αποζημίωσε με μία εμφάνιση σχεδόν 90 λεπτων χωρίς διακοπή (!) βάζοντας κάτω αρκετά νεότερες μπάντες.
Με ρεπερτόριο που δεν άφησε κανένα παραπονούμενο, μας χάρισαν μία βραδιά με αξέχαστα τραγούδια. Και «Highway Star» ακούσαμε και «Perfect Strangers» και «Black Knight» και «Lazy» και «Hush» και φυσικά... «Smoke on the Water».
Kαι ένα εξαιρετικό keyboard-ίστα είδαμε, τον Don Airey (ex Ozzy - Black Sabbath - Rainbow - Whitesnake κλπ), που έδωσε ρέστα παίζοντας στο solo του από Osbourne (Mr Crowley) μέχρι Μπετόβεν (Rondo a la turca) και Θεοδωράκη (Ζορμπά). Kαι ο Ian Paice και ο Roger Glover, ήταν άψογοι και ο μέγας Gillan αεικίνητος και να βγάζει πολυ καλά όλα τα δύσκολα φωνητικά.
Το μοναδικό «νεούδι» της μπάντας ήταν ο κιθαρίστας Simon Mc Bride, ο οποίος έπαιξε άψογα όλα τα δύσκολα κιθαριστικά μέρη του Blackmore και φυσικά όσα νέα τραγούδια μας παρουσίασαν οι «γερόλυκοι».
Είναι πραγματικά ευλογία να ακούς ζωντανά από τους ίδιους τους συνθέτες, αριστουργήματα και ροκ ύμονους που μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Μιλάμε για μία μπάντα που θα είναι πάντα στο μουσικό πάνθεον για την προσφορά της στην μουσική σκηνή, και στο πως «φρόντισαν» να φέρουν τον επαναστατικό τότε hard rock ήχο, από τα αλώνια... στα σαλόνια.
Χθες μας άφησαν όλους ικανοποιημένους. Για την ακρίβεια θα ήμασταν περισσότερο ικανοποιημένοι αν δεν εστίαζαν τόσο στα 2 τελευταία τους άλμπουμ «=1» (2024) / «Splat!» (2026) και έδιναν «χώρο» σε τραγούδια όπως «Soeed King», «Demon's eye», «Woman from Tokyo», «Knocking at your Back Door», «Wasted Sunsets», «Bad Attitude». Από την άλλη με τέτοια μουσική κληρονομιά, τι να επιλέξεις και τι να αφήσεις...
Setlist:
Highway Star, A Bit on the Side, Into the Fire, Guitar Solo, Arrogant Boy, Diablo, Keyboard Solo, Lazy, Sometimes I Feel Like Screaming, Sacred Land, Lazy Sod, Keyboard Solo, Perfect Strangers, Space Truckin', Smoke on the Water, Guinnesis, Hush, Black Night.
