«Τι σημαίνει ο ΠΑΟΚ για σένα;». Αφοπλιστικός και πάντα ειλικρινής. «Όλα». Ο ΠΑΟΚ ήταν η ομάδα που του έδωσε την ευκαιρία να δείξει το ποδόσφαιρό του. Ήταν η ομάδα που του έδωσε την ευκαιρία να δείξει τις ικανότητές του.
«Τι θες να κερδίσεις με τον ΠΑΟΚ;». «Όλα». Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως! Και για εκείνο το... όλα επέστρεψε στον ΠΑΟΚ. Όπως παραδέχεται εξάλλου δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο τόσο καλά, όσο να παίζει ποδόσφαιρο και δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του σε έναν ρόλο διαφορετικό.
«Παίζω ποδόσφαιρο από εφτά χρονών. Δεν έχω σκεφτεί τίποτα άλλο πέρα από το ποδόσφαιρο. Ήταν η πρώτη φορά που έφυγα από την χώρα μου και όλα ήταν καινούργια για εμένα. Η αγάπη μου για τον ΠΑΟΚ δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή».
Όλα όσα έγινε τα οφείλει στο ταλέντο και στη δουλειά του, όλα όσα, όμως, πρεσβεύει στην οικογένειά του, στη σύζυγό του, Βάσω και στη μικρή, Κριστίνα. «Αν δεν ήμουν μαζί της, μάλλον δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα» παραδέχεται και δείχνει μια άλλη πτυχή του εαυτού του.
Άλλωστε για τον MVP του νταμπλούχου ΠΑΟΚ μιλούν από μονά τους τα δεκάδες βραβεία που απλώνονται μπροστά του. Κι ας μην έχει ακόμη και σήμερα απάντηση στο... αιώνιο ερώτημα μετά το ματς με τον Παναιτωλικό: «Τι έβαλε ο Βιεϊρίνια;». Εκείνος χαμογελά αμήχανα και απαντά... γκολ.
«Φεβρουάριος, το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Κερδίσαμε και αφήσαμε πίσω τον Ολυμπιακό. Σκόραρα. Για όλα όσα έγιναν... Καταφέραμε να αποδείξουμε και πάλι ότι είμαστε καλύτεροι.
Με τον Παναιτωλικό, ήταν από τα καλύτερα γκολ που έχω βάλει με τον ΠΑΟΚ, δεν ήταν μόνο το γκολ, όμως, αλλά και η στιγμή γιατί καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε το παιχνίδι».
Στην δική του τροπαιοθήκη όμως ξεχωρίζει η διάκριση που έρχεται από τους συμπαίκτες του. Από εκείνους που τον ζουν καθημερινά. «Είναι τιμή μου να δουλεύω μαζί τους, είναι τιμή μου να γράφω ιστορία μαζί του. Θέλω να τους δείξω ότι τους εκτιμώ. Είναι σημαντικό γιατί σε ψηφίζει ο κόσμος αλλά αυτό το βραβείο είναι πιο σημαντικό γιατί είναι από τους συμπαίκτες μου. Είναι ένα βραβείο που αφορά όλη την ομάδα.
Είναι τόσο ωραία να ξυπνάς κάθε πρωί και να πηγαίνεις να προπονηθείς, με αυτούς τους παίκτες, με αυτά τα παιδιά. Το πιο δυνατό είναι ότι είμαστε σαν οικογένεια. Η αγάπη που δείχνουν σε εμένα είναι δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια. Σημαίνει πάρα πολλά για εμένα...».
Και μετά ο χρόνος... παγώνει στην Λάρισα. Στον σκληρό τραυματισμό του. Έξι μήνες, όσο δύσκολοι κι αν είναι (που είναι) μοιάζουν με… στατιστικό λάθος μπροστά στην ευρύτερη εικόνα, που αναφέρουν και οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ. Πόνος που έγινε... μάχη μετά την αποθέωση της Τούμπας. Στη φιέστα του δικού του πρωταθλήματος.
«Ο τραυματισμός είναι μια από τις χειρότερες στιγμές αλλά αυτό που έγινε στο τελευταίο παιχνίδι, άλλαξε τα συναισθήματα και βγήκε η χαρά. Δεν μου πέρασε από το μυαλό ποτέ ότι θα γίνει κάτι σαν αυτό. Ακούς τον κόσμο και ανατριχιάζεις. Ο κάθε παίκτης θέλει να ακούει το όνομά του από τον κόσμο, είμαι πολύ τυχερός που έζησα αυτές τις στιγμές...».
Στην ταινία της ζωής του, ο επίλογος όπως και το περσινό πρωτάθλημα του ανήκουν. Κι ας ψάχνει ακόμη τις λέξεις για να το περιγράψει:
«Μπορεί και μετά από άλλα τόσα χρόνια να μην μπορείς να περιγράψει το συναίσθημα του να σηκώνεις το πρωτάθλημα. Έχουν περάσει όλα αυτά και όπως ήμουν εγώ, ήταν και άλλοι παίκτες. Ο Πέλκας, ο Μαλεζάς, παίκτες που «γεννήθηκαν» σε αυτή την ομάδα. Είναι το καλύτερο συναίσθημα, που μπορεί να έχει ένας ποδοσφαιριστής...».
