MENU

Η πρώτη μου διαπίστωση για τη νίκη του Παναθηναϊκού απέναντι στον Ατρόμητο είναι ότι τα παιδιά του Παναθηναϊκού αρχίζουν και ωριμάζουν ποδοσφαιρικά.

Το σημειώνω πρώτο αυτό γιατί μέσα σε μία σεζόν υπάρχουν και ματς που δεν χρειάζεται να έχεις τόσο ελκυστική εικόνα για τον κόσμο, αλλά πρέπει να παίξεις για το αποτέλεσμα και να το κατακτήσεις.

Αυτό το είδαμε από τον Παναθηναϊκό στο ματς με τον Ατρόμητο που είναι δεύτερος στη βαθμολογία και διαθέτει καλή ομάδα.

Είναι πολύ σημαντικό που αποκτά κι αυτό το στοιχείο η ομάδα, γιατί έχουμε διαπιστώσει όλοι ότι ο Παναθηναϊκός αποδίδει σύγχρονο και συνδυαστικό ποδόσφαιρο, αλλά την Κυριακή είδαμε την ομάδα να κερδίζει παίζοντας αποκλειστικά για το αποτέλεσμα.

Η ποδοσφαιρική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα ματς ήταν ότι όποτε χρειαζόταν παίξαμε με μεγάλες μπαλιές από την άμυνα προς την επίθεση και δεν επιμέναμε στο «χτίσιμο» του παιχνιδιού με κοντινές πάσες.

Ο Διούδης είχε στοχευμένες και μακρινές απομακρύνεις της μπάλας, ενώ και το γκολ του Μακέντα προέκυψε από μία μεγάλη μπαλιά του Κάτσε.

Μία ακόμη διαφορά ήταν ότι ο Μακέντα δεν κατέβαινε προς τα πίσω και δεν γύριζε στη μεσαία γραμμή για να πάρει τη μπάλα, άλλα έμεινε ψηλά ανάμεσα στους στόπερ του Ατρόμητου και υπήρχε πάντα ένα στήριγμα στο επιθετικό τρίτο.

Το κυριότερο στοιχείο όμως του Παναθηναϊκού ήταν ότι υπήρχε πολύ μεγάλο πάθος στην ομάδα για τη νίκη και κάθε ένας από τους παίκτες έδωσε τα πάντα για να έρθει το αποτέλεσμα.

Στο πρώτο ημίχρονο το ματς ήταν πολύ μέτριο, δεν μου άρεσε ως θέαμα και από τις δύο πλευρές.

Το μόνο που μου άρεσε ήταν το φοβερό γκολ του Μακέντα, που έκανε εκπληκτικό κοντρόλ και πλάσαρε άψογα μετά τη βαθιά μπαλιά του Κάτσε που ήταν επίσης εξαιρετική.

Ο Ατρόμητος είχε το δοκάρι που προέκυψε από στατική φάση, με το χτύπημα φάουλ του Γιαννούλη. Αλλη υποσχόμενη ευκαιρία για γκολ δεν υπήρχε.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός πέρασε δύσκολες στιγμές, αλλά ο Γιώργος Δώνης έβαλε την κατάλληλη στιγμή τρίτο στόπερ, άλλαξε το σχηματισμό στο 67’ σε 1-5-4-1 και με έναν παίκτη παραπάνω στο κέντρο της άμυνας υπήρχε καλύτερος έλεγχος στη φάση άμυνας.

Το πρόβλημα που υπήρχε σε αυτό το διάστημα ήταν η απουσία του Μακέντα, γιατί με το που βγήκε από το γήπεδο υπήρξε μεγάλη διαφορά στο να ακουμπήσει η μπάλα στην επίθεση και η ομάδα δεν ήταν το ίδιο επικίνδυνη στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.

Ηταν φυσιολογικό ο Ατρόμητος να πάρει με μεγαλύτερη ευκολία περισσότερα ρίσκα, να ανεβάσει τις γραμμές του και τα στόπερ του ψηλά, από τη στιγμή που δεν αισθανόταν τόσο μεγάλη απειλή στην άμυνά του και ήταν πίσω στο σκορ.

Η αλήθεια είναι επίσης ότι δεν υπάρχουν στο ρόστερ του Παναθηναϊκού πολλές επιλογές και ίσως στην επίθεση να χρειάζεται ένας ακόμα παίκτης, εκτός από τον Μακέντα, με παρόμοια χαρακτηριστικά.

Στη μεσαία γραμμή πρέπει να πω ότι είδα για πρώτη φορά τον Κάτσε μαζί με τον Δώνη να είναι αρκετά δεμένοι και η εικόνα τους μου άρεσε πολύ, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο.

Προσπάθησαν να κλέψουν μπάλες στο κέντρο, έπαιξαν με πάθος στις μονομαχίες και τις δεύτερες μπάλες και ειδικά ο Δώνης είχε καλύτερη εικόνα από τα προηγούμενα παιχνίδια.

Η συνεργασία τους στο κέντρο μου άρεσε, παρότι προς το τέλος υπήρχε κούραση που ήταν φυσιολογική γιατί είναι άλλο το τρέξιμο όταν έχεις κατοχή της μπάλας, κι άλλο το τρέξιμο όταν δεν έχεις τη μπάλα που σε κουράζει παραπάνω και σου φέρνει εκνευρισμό.

Ο Παναθηναϊκός είχε επίσης σε φοβερή βραδιά τον Διούδη και τον Μαυρομάτη.

Για τον Διούδη δεν είναι μόνο το πέναλτι που απέκρουσε, είναι και η φοβερή επέμβαση που έκανε στο 75’ στην προβολή του Κουλούρη όπου έδειξε εξαιρετικά ρεφλέξ, γιατί ήταν από πολύ κοντά το σουτ και πολύ καλή η σέντρα του Γιαννούλη.

Ο Μαυρομμάτης, παρότι είχε το πρόβλημα στο κεφάλι, κέρδισε σχεδόν όλες τις κεφαλιές και καθάρισε τις ψηλές σέντρες, έβγαλε επίσης με ψυχραιμία τη μπάλα από την άμυνα αρκετές φορές, ενώ σε άλλα ματς είχε κάνει κάποια λάθη, δείχνοντας ότι παιχνίδι με το παιχνίδι βελτιώνεται σημαντικά.

Στον Μπουζούκη και τον Χατζηγιοβάνη φαίνεται ότι λείπει λίγο η φρεσκάδα που είχαν στα προηγούμενα ματς και είναι λογικό να βγει κάπου και μία κούραση δύο νεαρών παιδιών με συνεχόμενα ματς σε αυτό το επίπεδο.

Δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι με προβληματίζει ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τον Παναθηναϊκό οι διαιτητές στα τελευταία ματς, γιατί είναι τρία συνεχόμενα, με τον Αρη τον ΟΦΗ και τον Ατρόμητο, που σφυρίζουν λίγο περίεργα την ομάδα.

Η φάση του Καμπετσή είναι καθαρό τράβηγμα και πέναλτι. Ισως εάν ήταν ένας πιο έμπειρος επιθετικός να είχε πέσει και να το έδινε ο διαιτητής, όμως δεν χρειάζεται να πέσει ο ποδοσφαιριστής για να δοθεί πέναλτι από τη στιγμή που υπάρχει παράβαση και φαίνεται καθαρά.

Ακόμη κι αν δεν το είδε ο διαιτητής, το είδε σίγουρα ο βοηθός γραμμής που είχε ξεκάθαρη εικόνα της φάσης.

Το πέναλτι που δόθηκε στον Κολοβέτσιο είναι μία μονομαχία σώμα με σώμα, που ακόμα κι αν υπάρχει χαμηλά επαφή τότε θα έπρεπε να δίνονται τρία-τέσσερα τέτοια πέναλτι σε κάθε παιχνίδι.

Η ουσία είναι όμως ότι η επιστροφή στις νίκες είναι πολύ σημαντική για την ομάδα, κυρίως από ψυχολογικής πλευράς, γιατί θα πάει με άλλον αέρα στο Αγρίνιο για το ματς με τον ανεβασμένο και επικίνδυνο Παναιτωλικό.

Τα παιδιά του Παναθηναϊκού ωριμάζουν ποδοσφαιρικά!
EVENTS