Το σωτήριον έτος 2014, όταν το σύστημα ζητούσε επί πίνακι το κεφάλι οποιουδήποτε το... σήκωνε (έστω και ελαφρώς) δε θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί ότι τέσσερα χρόνια μετά, εκείνοι θα περιφέρονταν στα δικαστήρια σαν κατηγορούμενοι. Η εξέλιξη αποδεικνύει ότι η αλαζονεία και η αμετροέπεια είναι ο χειρότερος σύμμαχος του ανθρώπου.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που κατόρθωσαν να διαχειριστούν με μέτρο την επιτυχία. Όλοι μαγεύτηκαν, τα ήθελαν περισσότερα ή όλα. Παράγοντες ομάδων, πρόεδροι ΠΑΕ, αφεντικά της ΕΠΟ, διαιτητές.
Δεν είναι ωραίο όμως, να πανηγυρίζεις για τον Γολγοθά κανενός. Ό,τι κι αν έκανε, όσα κι αν έπραξε. Για αυτό και προσωπικά δε με αγγίζει η παραπομπή κανενός σε δίκη. Κι αθώοι να ήταν, τα ίδια συμπεράσματα θα είχα βγάλει. Έχω διαβάσει τις δικογραφίες, έχω δει τα παιχνίδια, τις διαιτησίες, κι είμαι στην ευχάριστη ή δυσάρεστη μερικές φορές θέση να γνωρίζω ποιος έκανε τι, μπροστά ή πίσω από την κουρτίνα.
Οι άνθρωποι που ηγήθηκαν αυτής της θλιβερής κατάστασης, τιμωρήθηκαν από την ίδια τη ζωή και το κοινωνικό σύνολο, πολύ πιο σκληρά από οποιοδήποτε δικαστήριο. Αν βρισκόταν ένας δικαστής που έμοιαζε με διαιτητή και τους αθώωνε ή μαλάκωνε τις κατηγορίες, θα ήταν αθώοι; Σαφέστατα όχι.
Πολλοί προσωποποιούν τη συγκεκριμένη υπόθεση και την περιχαρακώνουν γύρω από ένα, δυο κεντρικά πρόσωπα. Ίσως έχουν εν μέρει δίκιο αλλά βλέπουν τη μικρή εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι... μπροστά γιατί το έργο μόλις ξεκίνησε.
Η υπόθεση έπαψε πια να αφορά μόνον πρόσωπα. Αφορά και ομάδες.
Το SDNA ήταν το μοναδικό Μέσο στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας που τόλμησε να αναδείξει και ποιες ποδοσφαιρικές ομάδες ήταν εκείνες που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς. Σκανδαλωδώς χωρίς εισαγωγικά. Είναι επίσημα μπλεγμένες σε σκάνδαλα. Πλέον διώκονται για συμμετοχή σε στημένους αγώνες (και αν κριθούν ένοχοι στο δικαστήριο, μπορεί στο Εφετείο - καθώς οι υποθέσεις παραμένουν ανοιχτές στα ποδοσφαιρικά πειθαρχικά όργανα - να εμφανιστούν με τρακτέρ...).
Όταν πρόεδροι κατηγορούνται για σύσταση συμμορίας και αλλοίωση αποτελεσμάτων, δεν είναι απλά ένα πρόσωπο κατηγορούμενος. Μαζί τους σέρνουν και ολόκληρα σωματεία και ένας κόσμος που θα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα κάθε κατάθεση. Χάρη στα «κέρδη» που αποκόμισαν, όπως περιγράφονται γλαφυρά στις δικογραφίες, άλλαξε για άλλους προς τα πάνω και άλλους προς τα κάτω η θέση τους στην ιστορία του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού. Ίσως για λίγο να περιφέρουν σαν πειρατές τα λάφυρα, ίσως για πάντα να περιφέρουν το στίγμα.
Ποτέ δε θα μάθουμε ακριβώς ποιος άξιζε τι. Ούτε τι θα γινόταν αν...
Σημασία έχει μόνο τούτο.
Δεν ήμασταν τρελοί. Ούτε αποφασίσαμε να βάλουμε το κεφάλι μας στο ντορβά χωρίς λόγο. Για ό,τι γράψαμε δικαιωθήκαμε από τις ίδιες τις εξελίξεις. Κι όση λάσπη μας έριξαν, μπήκε στον ανεμιστήρα αλλά στο τέλος γύρισε μπούμερανγκ... in your face που λένε και στο ΝΒΑ.
Μπορεί μερικές φορές να ακροβατήσαμε σε τεντωμένο σκοινί δημοσιογραφικά. Ψυχικά, ανθρώπινα, οικονομικά και σωματικά, με ασταμάτητες δικαστικές διώξεις. Αλλά άξιζε τον κόπο όποια κι αν είναι η κατάληξη της ιστορίας μας, στις αίθουσες ή στη ζωή.
Ο στόχος ήταν ένας. Να παραδώσουμε ξανά το ποδόσφαιρο στον κόσμο. Με κάθε κόστος. Αναδείξαμε κάθε πτυχή, κάθε λεπτομέρεια, περιμένοντας να έρθει η ώρα της δικαιοσύνης. Κι η ποδοσφαιρική ήρθε και συνεχίζει να έρχεται, κάθε φορά που δυο ομάδες μπαίνουν στο γήπεδο και δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων τον νικητή...
Η δικαστική δικαιοσύνη τώρα πια, είναι δευτερεύουσα, γιατί οι πρωταγωνιστές του πολυετούς ποδοσφαιρικού σκανδάλου μαζεύτηκαν, σταμάτησαν να προκαλούν απροκάλυπτα, σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Περιθωριοποιήθηκαν. Κουμπώθηκαν και συνειδητοποίησαν ότι αυτά... παλιά.
Η ιστορία έγραψε. Ήταν όλα αλήθεια.
