MENU

Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο με την Πλζεν και στα ματς που ακολουθούν, έχει μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξει ότι το ξεκίνημα της σεζόν του «ανήκει» στον Σεπτέμβρη και όχι τον Ιούλη. Γράφει ο Άκης Στρατόπουλος.

Ρε τον Πάβελ τον Βρμπα! Ρε. Τον Πάβελ. Τον Βρμπα. Ωραίος τύπος ο προπονητής της Πλζεν. Μια μέρα πριν το ματς στο Καραϊσκάκη έλεγε στους συμπατριώτες του ότι «ο Ολυμπιακός είναι ομάδα επιπέδου Α' προκριματικού γύρου Τσάμπιονς Λιγκ» και ότι του «θυμίζει τη Ρόζενμποργκ και την Κοπεγχάγη». Λίγα λεπτά αφότου είχε εισπράξει τέσσερα, έλεγε βέβαια ότι «δεν χρειάζονται πολλά λόγια, είναι απλό, ο Ολυμπιακός ήταν πολύ καλύτερος από εμάς και άξιζε την πρόκριση και την πήρε».

Έχω καταπιαστεί πολλές φορές με το θέμα του σεβασμού στο ποδόσφαιρο. Όχι του σεβασμού στον άνθρωπο, τον αθλητή, τον οπαδό κτλ. Αυτά είναι αυτονόητο πως (πρέπει να) υπάρχουν. Αλλά στο θέμα του σεβασμού των συλλόγων και των ανθρώπων του ποδοσφαίρου προς το ίδιο το σπορ. Έχω γράψει ανά τακτά χρονικά διαστήματα (εδώ και εδώ) ότι ο Ολυμπιακός άρχισε να παίζει ξανά μπάλα και να φτιάχνει ομάδα από εκεί που τα πάντα ήταν στο έλεος του Θεού, μονάχα όταν άρχισε να σέβεται ξανά το ποδόσφαιρο. Εντός και εκτός γηπέδου.

Ο τεχνικός της Πλζεν πάλι, αντί να σεβαστεί, επέλεξε να κάνει αυτό που κάνει κάθε τύπος σε αυτή τη ζωή ο οποίος νομίζει ότι είναι κάτι περισσότερο από ότι είναι και αρνείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Με κάθε σεβασμό σε μια ομάδα που αποτελεί την πρώτη δύναμη στο τσέχικο ποδόσφαιρο εδώ και μια δεκαετία, αλλά αγαπητέ κύριε Βρμπα, όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε, νικούσε και απέκλειε κορυφαίες ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές δυνάμεις εδώ και έξι δεκαετίες, η μεγαλύτερη «ευρωπαϊκή» επιτυχία του Πλζεν ήταν η εξαγωγή ξανθιάς μπύρας. Ο 55χρονος προπονητής επέλεξε να κοιτάξει αφ' υψηλού ένα πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο και την ομάδα του ποδοσφαιρικό μέγεθος και προφανώς, το σπορ τον τιμώρησε ακαριαία με ένα ωραίο, στρογγυλό «ντόρτι» και χωρίς πολλά πολλά σε επίπεδο απόδοσης μάλιστα.

Το αυτονόητο και το... σοβαρό

Ο Ολυμπιακός αντίθετα, έκανε απλά το αυτονόητο απέναντι σε έναν αντίπαλο που αποδείχθηκε πως δεν είχε ούτε το μυαλό, ούτε τις δυνατότητες, ούτε τη φανέλα και τη δυναμική για να διαχειριστεί έναν αντίπαλο επιπέδου Ολυμπιακού. Φάνηκαν μέσα στο γήπεδο όλα αυτά, στο 90λεπτο που πραγματικά κρίνονταν τα πάντα. Η ομάδα του Μαρτίνς έπαιξε στα ίσα αυτή του Βρμπα και κυριάρχησε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου, κυριάρχησε όταν έπαιξε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, κυριάρχησε όταν επέλεξε να περιμένει αφήνοντας χώρο στον αντίπαλο, κυριάρχησε με τη μπάλα στο χορτάρι, κυριάρχησε και με τη μπάλα στον αέρα. Και χωρίς τον -με διαφορά- καλύτερο παίκτη της. Όχι άσχημα για ομάδα «επιπέδου Α' προκριματικού γύρου».

Πάνε όμως αυτά τώρα. Ο Ολυμπιακός απέναντι σε μια σίγουρα καλή, αλλά ακόμη πιο σίγουρα όχι καλύτερη από τον ίδιο ομάδα, δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτά που έπρεπε καταμεσής του καλοκαιριού. Το έγραψα και στο ματς χθες: το καλοκαίρι οι σοβαρές ομάδες παίρνουν προκρίσεις, δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Αυτό έρχεται αργότερα και πολύ αργότερα, μέσω αυτού, ακολουθούν και οι στόχοι που έχει θέσει κάθε ομάδα για τη σεζόν της. ΟΚ, κατά διαστήματα και δεδομένης της εποχής, ο Ολυμπιακός έκανε κάποια πολύ ωραία πράγματα μέσα στο γήπεδο, όμως τόσο ο Μαρτίνς όσο και οι παίκτες του γνωρίζουν καλά ότι μπορούν πολύ καλύτερα. Βασικά, όχι απλά μπορούν καλύτερα αλλά πρέπει να παίξουν και καλύτερα.

Ο πραγματικός στόχος και η πραγματική πρόκληση

Και κάπου εκεί, έρχεται η πρώτη πραγματική πρόκληση του Ολυμπιακού. Το πρώτο πραγματικό αγωνιστικό τεστ της σεζόν έρχεται με αντίπαλο τη σαφώς ανώτερη από τους Τσέχους, Μπασάκσεχιρ. Ομάδα πιο ποιοτική, πιο έμπειρη και με σαφώς μεγαλύτερες... τσέπες και προοπτικές από τους δευτεραθλητές Τσεχίας. Λίγα χιλιόμετρα δυτικά των στενών του Βοσπόρου, στο ευρωπαϊκό κομμάτι της Τουρκίας, θα τον περιμένει στις 7 Αυγούστου η «ομάδα του Ερντογάν». Η ομάδα του Κλισί, του Αρντά, του Ρομπίνιο, του Ντεμπά Μπα και του Ναπολεόνι. Απέναντι σε αυτή, οι «ερυθρόλευκοι» θα πρέπει να κάνουν ότι έκαναν επί της ουσίας εδώ και τρία χρόνια, δηλαδή να περνούν... αναίμακτα όλες τις προκριματικές διαδικασίες, είτε μιλάμε για Champions, είτε για Europa League. Ό,τι κάνουν γενικότερα ανά τα χρόνια, χωρίς να σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχουν και αποτυχίες (Μπερ Σεβά, Μακάμπι, Ανόρθωση) οι οποίες όμως είναι οι εξαιρέσεις, όχι ο κανόνας.

Κοιτώντας λοιπόν λίγο πιο μακριά από τα δύο ματς με την τουρκική ομάδα, ο Ολυμπιακός πρέπει να αποδείξει κάτι πολύ σημαντικότερο αυτό το καλοκαίρι: η πραγματική δοκιμασία του -που είναι και παράλληλα ιδανική ευκαιρία- θα είναι να αποδείξει για ακόμη μια φορά ότι το μέγεθός του είναι μεγαλύτερο από τη διαδικασία των προκριματικών του Ιουλίου στην οποία έχει... καταντήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Εν πολλοίς, εδώ και χρόνια ο Ολυμπιακός παλεύει μόνος του για βαθμούς στην Ευρώπη ωστόσο είναι προφανές ότι έτσι δεν γίνεται δουλειά. Γι αυτό και φέτος βρέθηκε να χρειάζεται έξι ευρωπαϊκά παιχνίδια ώστε να βρεθεί στους ομίλους του Champions League, το φυσικό του ευρωπαϊκό περιβάλλον εδώ και δύο και πλέον δεκαετίες.

Αν ο Ολυμπιακός επιβιώσει από αυτά τα συνολικά έξι ματς, θα έχει αποδείξει για ακόμη μια φορά και πιθανότατα τελεσίδικα αυτή τη φορά, ότι η καραμέλα δεκαετιών περί «εξασφαλισμένων ομίλων» έχει μεν πολύ ωραία γεύση, αλλά η ρημάδα λιώνει εύκολα. Θα έχει δείξει ότι αυτό που φαινομενικά φαντάζει ως άθλος για μια ελληνική ομάδα αυτή την εποχή, για τον ίδιο είναι κάτι το διαδικαστικό. Ένα αναγκαίο κακό που πρέπει να ζει κατά καιρούς μέχρι να φτάνει εκεί που θέλει να βρίσκεται, στον πρώτο στόχο της σεζόν του. Εύκολο δεν θα είναι προφανώς, όμως στην τελική και πάλι σε ομίλους θα βρεθεί...

Το αυτονόητο ξεκίνημα και η πραγματική καλοκαιρινή δοκιμασία
EVENTS