MENU

Με ακόμη δεκαπέντε πόντους να μένουν για να παιχτούν ως το φινάλε, μόνον άφρων (μη πω...παράφρων!) μπορούσε να νομίζει ότι κάτι θα τελείωνε σε αυτήν εδώ την αγωνιστική των πλέι-οφ. Η ΑΕΚ διαχειρίστηκε τη σκυτάλη της πίεσης που της παρέδωσαν Αρης+Παναθηναϊκός, με την ίδια επιτυχία με την οποία την Κυριακή ο Παναθηναϊκός διαχειρίστηκε τη σκυτάλη της πίεσης που είχε παραλάβει από τον Αρη. Προέκυψε, στα Γιάννενα, ο με διαφορά ωραιότερος από τους δεκατέσσερις αγώνες της post-season. Game on, λοιπόν!

Η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα, τα πράγματα για τα οποία μίλησε ο Οφρυδόπουλος πριν το ματς, αυτά είναι το "α" και το "βου". Αλλά στο σπίτι του ΠΑΣ, η Ενωση το προχώρησε παραπέρα. Πήγε, στο "γου" και στο "δου". Το γου ήταν η οργάνωση του παιγνιδιού, το λειτουργικό στήσιμο της ομάδας στο 4-3-3 με το ένα εξάρι και τα δύο οκτάρια. Το δου, ήταν ότι η ομάδα επιτέλους έπαιξε δίχως τα βαρίδια που την καθυστερούν. Κίνησαν τη μπάλα γρήγοροι, νευρώδεις, κάθετοι, ουσιαστικοί. Με νόημα, όχι με φλυαρία. Και φάνηκαν έτοιμοι να το κάνουν, κιόλας με την πιστολιά του αφέτη. 

Το πιο σημαντικό είναι, πως όλοι κράτησαν τις θέσεις και τους ρόλους. Ούτε πήγαιναν όπου ήθελαν ούτε έκαναν ό,τι ήθελαν. Οπότε, ακριβώς μέσα από το όλον, αναδείχθηκαν και οι υψηλές ατομικές αποδόσεις. Το δεύτερο γκολ στη λήξη του α' ημιχρόνου είναι, από την αρχή της κατοχής ως το τελείωμα, ένα θαυμάσιο δείγμα ομαδικής ευταξίας. Ροής ανάπτυξης, υπό απόλυτο έλεγχο. Η θετική εικόνα της ΑΕΚ δε, συνετέλεσε στο να βγει μες στο παιγνίδι και ο καλύτερος επιθετικός εαυτός, ο εαυτός με τη μπάλα στα πόδια, του ΠΑΣ.

Αυτό, για την περίπτωση που είχαμε στο μυαλό ότι ο ΠΑΣ μπορεί να παίξει μονάχα "πίσω από τη μπάλα". Ο Σάλιακας ας πούμε, έχει ανεβάσει την ποδοσφαιρική υπόστασή του σε εντυπωσιακό επίπεδο. Η αυτοπεποίθηση του Περέα, αν κοιτάξουμε προσεκτικά, έφτασε να είναι κάτι το τρομερό. Η ΑΕΚ είχε σε μια στιγμή την τύχη, το πιο γκράντε γκολ που μπήκε στην αναμέτρηση...να μη μετρήσει, λόγω όφσαϊντ, για μερικά εκατοστά. Θα γινόταν νωρίς, ένα-ένα. Να θυμίσω ότι το αμέσως προηγούμενο πολύ καλό "επιθετικό παιγνίδι" του ΠΑΣ ήταν το 0-4 με τον ΠΑΟΚ στη regular season! Είναι το "πρόβλημα" τις φορές που ο ΠΑΣ βγαίνει για να ανοίξει το γήπεδο και να παίξει.

Η ΑΕΚ δεν έλυσε, σε ένα ενενηντάλεπτο, μονομιάς όλα τα ζητήματά της. Δεν λύνονται αυτά, ζητήματα δομής ομάδας, σύνθεσης χαρακτηριστικών, νοοτροπίας, αν θέλετε οργανογράμματος του κλαμπ, σε ένα ματς. Εκείνο που φάνηκε να βρήκε ενόψει του τελευταίου μήνα της σεζόν η ΑΕΚ, και το βρήκε υπό ασφυκτική πίεση γύρω-γύρω, είναι ένα χρηστικό modus operandi. Ο τρόπος, έκανε η ΑΕΚ να γίνει η πρώτη ομάδα στα πλέι-οφ που βάζει τρία γκολ σε ενενήντα λεπτά. Κάτι αξιοσημείωτο, όταν στο συνολικό κάδρο του ανταγωνισμού σε αυτά τα πλέι-οφ κυριαρχεί...το under. 

Σκέφτεται κανείς ότι η πρόσβαση στο γκολ μπορεί να της φέρει εν τέλει, της ΑΕΚ, τη διαφορά για το καλό. Ο Αρης για παράδειγμα, με όλα εκείνα τα ωραία χαρίσματα που του εξασφάλισαν την καταφανή υπεροχή στο open play και έκαναν εκατό-μηδέν άξια τη νίκη έναντι του ΠΑΟΚ, πάλι...σε μηδέν-μηδέν θα αδικούσε τον εαυτό του να καταλήξει (όπως με τον Παναθηναϊκό και με τον ΠΑΣ, καλή ώρα, στου Χαριλάου) εάν δεν εύρισκε το ένα γκολ από στατική φάση. Δεν θα το βρίσκει κάθε φορά, ωστόσο. Τα φάουλ+κόρνερ, ιδίως όταν έχεις ένα Ματίγια, είναι όπλο καλοδεχούμενο μεν, επικουρικό δε. Δεν είναι το κύριο όπλο.

Πρωταθλητής...πρώτου γύρου των πλέι-οφ, είναι ο Παναθηναϊκός. Τώρα πια, γίνεται εύκολο να δει και ο τυφλός αυτό στο οποίο επιμέναμε εδώ ακόμη και στον καιρό με τις δέκα ήττες. Το impact του προπονητή. Τα αποτελέσματα έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που λένε, να παρακολουθούν την εξέλιξη της διαδικασίας. Η εξέλιξη έχει ως εξής. Και πριν δεκατέσσερις μήνες, ξανά ο Παναθηναϊκός είχε νικήσει τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Η αλησμόνητη βραδυά με τα ρυθμικά "bonus, bonus, bonus" (των παικτών προς τον κύριο Αλαφούζο) στα αποδυτήρια. 

Κι ύστερα, τα αλλεπάλληλα δράματα εδώ κι εκεί. Μία τέλεια ασυναρτησία. Ενας δρόμος, δίχως κατεύθυνση και ειρμό. Δεκατέσσερις μήνες μετά, ο Παναθηναϊκός νίκησε πάλι τον Ολυμπιακό, έπαιξε το ποδόσφαιρό του με προσανατολισμό, έβαλε στο παιγνίδι του και το όσο "ξύλο" η περίσταση απαιτούσε. Αντί να μυξοκλαίει για την άδικη έλλειψη του Χουάνκαρ, μία έτοιμη δικαιολογία στο πιάτο, είχε και εφάρμοσε το εναλλακτικό σχέδιό του. Η νίκη επί του Ολυμπιακού ήλθε, όσο άξια είχε έλθει νωρίτερα και του Αρη η νίκη επί του ΠΑΟΚ. Δεκατέσσερις μήνες μετά, σήμερα κανείς δεν έχει σοβαρό λόγο να φοβάται ότι έπονται δράματα εδώ κι εκεί εκ νέου.

Ο σουρεαλισμός της Κυριακής, πράγματι ήταν ο Γουστάβο Πογέτ στο ματς των 21/22 ξένων. Από συναδελφικότητα, μιας και πήγε που πήγε στη Θεσσαλονίκη, μπορεί να στείλει ενημερωτικά mail (ένα update για τους παίκτες τους) στους εθνικούς προπονητές της Ισλανδίας, της Σουηδίας, της Σερβίας, της Τσεχίας, της Ακτής Ελεφαντοστού, της Ρουμανίας, της Μαυριτανίας, της Σλοβενίας, της Ονδούρας, του Σουρινάμ, της Αλβανίας. Θα το εκτιμήσουν, ως χειρονομία ευγενείας. Αλλά, δεν είχε καμία δουλειά εκεί. Η δουλειά του προπονητή της δικής μας ομάδας ήταν, στα άλλα δύο ματς.     

Οργάνωση δίχως βαρίδια
EVENTS