Θα ήταν άδικο και κρίμα όχι για τον Παναθηναϊκό αλλά για το ίδιο το ποδόσφαιρο να πάρει κάτι ο ΠΑΣ στη Λεωφόρο. Επιτέλους πρέπει στην Ελλάδα να σταματήσει η διάθεση καταστροφής από τις ομάδες τέτοιου επιπέδου.
Σύγκριση μεγεθών ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και ΠΑΣ Γιάννινα, δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ. Όχι τέσσερις, αλλά 104 σερί νίκες να έχει η ομάδα της Ηπείρου. Δεν είναι ούτε προσβλητικό, ούτε μειωτικό αυτό. Ίσα-ίσα που δίνει πόντους στον ΠΑΣ. Όμως σε αυτή τη χώρα, πρέπει κάποια στιγμή να δούμε διαφορετικά το ποδόσφαιρο.
Προφανώς και όποιος θέλει μπορεί να έχει αμυντική φιλοσοφία στο παιχνίδι του. Να δοκιμάζει να κλείνει χώρους και να χτυπά στην κόντρα. Δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς, καθώς πάντα θα υπάρχουν ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στα κλαμπ. Αυτό το πράγμα που είδαμε στη Λεωφόρο με τον ΠΑΣ Γιάννινα όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο Παναθηναϊκός ποδοσφαιρικά είναι καλά. Έχει βρει τις ισορροπίες του δημιουργικά και ανασταλτικά. Έχει περάσει η φιλοσοφία του προπονητή. Βρίσκει λύσεις, κρύβει την μη καλή κατάσταση κάποιων παικτών του (κυρίως των εξτρέμ), έχει τεράστιο προσόν την κατοχή και την κυκλοφορία. Μέσω των οποίων προσπαθεί να αμυνθεί ακόμη-ακόμη. Είναι τεράστια υπόθεση.
Οι Γιαννιώτες που έχουν διαφημιστεί μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα, έπαιζαν ένα 4-4-2, στο οποίο οι δύο επιθετικοί ήταν κυρίως αμυντικά χαφ! Με όλες τις γραμμές τόσο πίσω. Άντε και δεν πειράζει αυτό. Το εκνευριστικά ποδοσφαιρικά καταστροφικό, ήταν η διάθεση του ΠΑΣ να κάνει φάουλ χωρίς να ενδιαφέρεται για τον τρόπο και τη δύναμη με την οποία γίνονται αυτά. Απλά για να «σπάει» το ρυθμό.
Και σα να μην φτάνει αυτό, σε κάθε φάση ο παίκτης που έχει κάνει το φάουλ, είτε πάει πάνω από πεσμένο αντίπαλο να του την… πει, είτε ειρωνεύεται. Αν αυτή είναι η ποδοσφαιρική φιλοσοφία μιας ομάδας που θέλει να είναι στην κορυφαία εξάδα της χώρας, τότε συγγνώμη αλλά κάτι γίνεται υπερβολικά λάθος.
Τελείωσε το ματς στη Λεωφόρο και οι περισσότεροι Παναθηναϊκοί αντί για χαρούμενοι, ήταν στην… τσίτα. Απ’ τα νεύρα για όσα προηγήθηκαν στους τομείς που προαναφέραμε. Η ευτυχία για τους Πράσινους δεν είναι η νίκη, αλλά το γεγονός πως δεν τραυματίστηκε κάποιος παίκτης τους, ή δεν αποβλήθηκε κάποιος αντιδρώντας σε όλη αυτή την κατάσταση.
Γι’ αυτό και υπήρξε σε όλο το ματς ένα διάστημα 10-15 λεπτών, στο οποίο ο Παναθηναϊκός δεν πατούσε καλά. Ήταν ακριβώς το σημείο που «τσίμπησαν» στα όσα έκανε ο Περέα και οι συμπαίκτες του. Υπό την ανοχή ενός διαιτητή που είχε χάσει την μπάλα και ήταν απόλυτα ανίκανος να διευθύνει μια τέτοιου είδους αναμέτρηση.
Μην ξεχνάμε πως κάλλιστα θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να πάει πίσω στο σκορ στο ημίχρονο. Λόγω του φάουλ του Σάλιακα, ο οποίος απ’ τα μέσα του πρώτου μέρους έπρεπε να έχει πάει για μπάνιο στα αποδυτήρια. Η μη εφαρμογή του κανονισμού με την κίτρινη (ούτε φάουλ δεν έδωσε) όταν σταματά με πρόθεση τον Παλάσιος ενώ βγαίνει στην αντεπίθεση, είναι μνημείο ανικανότητας του Τζήλου. Κι όμως, αν ο Σάλιακας αντί για δοκάρι έβρισε δίχτυα, φαντάζεστε τι δεύτερο μέρος θα βλέπαμε. Ίσως να μη νικούσε ο Παναθηναϊκός και τώρα να συζητούσαμε για τον επτάψυχο ΠΑΣ κι άλλες τέτοιες βλακείες.
Ποδοσφαιρικά οι Πράσινοι αυτή τη στιγμή είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Ελλάδα. Με πλάνο στο χορτάρι, με ποδοσφαιρική λογική, με κυριαρχία. Ένα σύνολο που πείθει. Στηριζόμενο ακριβώς σε αυτό το στοιχείο, το σύνολο. Το πως έγινε η φάση του πρώτου γκολ, πως ο Μαουρίσιο βρέθηκε σε ρόλο φορ, πως ήρθε το δεύτερο γκολ με την συγκεκριμένη εκτέλεση φάουλ για να πάει η μπάλα στα Σάντσες.
Αυτά που δουλεύει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, βγαίνουν. Η δουλειά του Παναθηναϊκού είναι που επιβραβεύεται. Χωρίς να σημαίνει πως όλα είναι τέλεια. Σαφώς θέλει η ομάδα προσωπικότητα, θέλει περισσότερη ποιότητα. Αλλά αυτή τη στιγμή μετά την τραγωδία της περασμένης σεζόν, χρειάζεται η ομάδα να έχει τις σωστές βάσεις. Για επίπεδο Παναθηναϊκού.
Απ’ τη στιγμή που αυτό συμβαίνει και η λογική λέει πως θα φαίνεται όλο και περισσότερο αγώνα με τον αγώνα, τότε πρέπει να ασχοληθούν αυτοί που πρέπει με τις προσθήκες ποδοσφαιριστών που θα υπηρετήσουν το πλάνο στον υπέρτατο βαθμό. Με προσωπικότητα, ποιότητα, ηγετική φυσιογνωμία.
Κατά τα άλλα δεν μπορεί να γίνει κουβέντα για στόχο Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός είναι τέταρτος, πρέπει τώρα να προχωρήσει στο κύπελλο και μετά να κάνει το χρέος του με τον Άρη στη Λεωφόρο. Ποδοσφαιρικά η ομάδα δε θα είναι έκπληξη να μπει ανάμεσα σε ΑΕΚ-ΠΑΟΚ. Και φυσικά να προσπεράσει τον Άρη με πάνω από 6 βαθμούς διαφορά, για να μην έχει κανείς να λέει για το -6 (αν δεν αλλάξει).
Αν και αυτό το -6 επειδή ξεχνιέται κιόλας, δεν προήλθε από απόφαση της λίγκας για να βγει Ευρώπη ο Παναθηναϊκός. Κάτι έκανε ο Άρης. Αυτό πληρώνει. Όπως εκμεταλλεύτηκε την ποινή που είχε ο Παναθηναϊκός προ διετίας κι έτσι έπαιξε Ευρώπη. Για να μην ξεχνάμε κι αυτά που ξέρουμε…
Υ.Γ. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός είχε 11 ξένους στο βασικό σχήμα, δεν έχει την παραμικρή σημασία. Είναι αυτονόητο πως τόσο βίαια που δοκίμασε λόγω οικονομικών και ποινών να ανεβάσει τα παιδιά απ’ την ακαδημία ή να δώσει ευκαιρίες σε νεαρούς Έλληνες, δε θα είχε αποτέλεσμα. Όσοι πρέπει είναι στο rotation κι αυτό μετράει.
