Ο Σαλβαδόρ Νταλί έλεγε πως «κανείς δεν πρέπει να φοβάται την τελειότητα. Έτσι κι αλλιώς είναι ανέφικτη», όμως ο Πεπ Γκουαρντιόλα ποτέ του δεν ασπάστηκε την ρήση του. Το αέναο κυνήγι του καινοτόμου, του νέου, του περίπλοκου, του υβριδικού, του πρωτοπόρου, το κυνήγι της τελειότητας είναι το σήμα κατατεθέν του Καταλανού, όμως αυτό που τον έφερε μέχρι το τελικό με δύο κούπες ανά χείρας μέχρι στιγμή στην σεζόν ήταν αυτό που τον άφησε με τα χέρια αδειανά.
Απέναντι στον οραματιστή Καταλανό βρέθηκε ένας πραγματιστής Γερμανός. Την ώρα που ο Γκουαρντιόλα μπέρδευε την ομάδα του με τις ριζοσπαστικές του επιλογές (ενδεκάδα με εξάρι τον Γκιντογάν, επιθετικό δίδυμο με Φόντεν - Ντε Μπρόινε, Στέρλινγκ και Μαχρέζ εντελώς ακροβολισμένοι στην γραμμή) , ο Τούχελ άφησε τα πολύπλοκα και εμπιστεύτηκε αυτά που τον έφεραν ως εδώ.
Απόλυτη προσήλωση στο αμυντικό πλάνο, καθαρό 5-2-3 σε φάση άμυνας, διάβασμα του παιχνιδιού, ψυχραιμία, πάθος, τρέξιμο, αλληλοκάλυψη.
Οι μπλε ακύρωσαν την ποιότητα των αντιπάλων τους. Έμοιαζαν να έχουν απαντήσεις πριν καν τους τεθούν τα ερωτήματα. Οι πιτσιρικάδες των Λονδρέζων (Τζέιμς, Μάουντ, Χάβερτς) έδειχναν να παίζουν με ωριμότητα μπαρουτοκαπνισμένων σταρ, ο Καντέ με τα τρία πνευμόνια έκοβε τα πάντα και η πλάστιγγα έγειρε προς την άλλη κατεύθυνση.
Ο Κάι Χάβερτς έδειξε στον «χασογκόλη» Τίμο Βέρνερ πως γίνεται (42’, 0-1) μετά από συγκλονιστική μπαλιά του Μέισον Μάουντ και το ποτάμι δεν γύρισε ποτέ πίσω.
Ο τραυματισμός του Ντε Μπρόινε στο ξεκίνημα της επανάληψης έκοψε τους «πολίτες» στα δύο ήταν το σημάδι ότι ο τελικός δεν γυρνάει.
Όσες αλλαγές παικτών, σχηματισμών, επιθετικής λογικής κι αν έκανε ο Πεπ στο δεύτερο μέρος, στην πραγματικότητα δεν έκανε ούτε φάση, με εξαίρεση ένα σουτ - προσευχή του Μαχρέζ στο τέλος.
Η εργατικότητα κέρδισε την φαντασία. Η οργανωτικότητα κέρδισε το προγραμματισμένο χάος. Η Τσέλσι κέρδισε την Μάντσεστερ Σίτι και το σήκωσε για δεύτερη φορά. Η ευρωπαϊκή ώρα των «πολιτών» του Πεπ δεν έχει έρθει ακόμα…
