MENU

Πηγαίνεις σε ένα μαγαζί. Το προϊόν στη βιτρίνα είναι σε εξαιρετική τιμή.

«Μα, είναι τελευταίο κομμάτι», μπορεί να σου πουν.

«Είναι επιστροφή από παραπονούμενο καταναλωτή», να προσθέσουν.

«Είναι εξαιρετικής ποιότητας, ωστόσο μπορεί να βγάλει προβλήματα», είναι η τελευταία τους κουβέντα.

Μπορεί, ε; Άρα, μπορεί και όχι! Έτσι θα σκεφτείς. Έτσι θα σκεφτούν οι περισσότεροι. Δε θα συμβεί σε μένα. Θα φροντίσω να μην συμβεί σε μένα. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να μην συμβεί σε μένα. Οι πιθανότητες, όμως, είναι ότι θα συμβεί. Κάτι που έχει συμβεί μια φορά, θα σου πουν, θα συμβεί και δεύτερη. Αν, δε, κάτι έχει συμβεί πάνω από πέντε φορές, τι μπορεί να σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ θα το αποφύγεις; Ο Μάρκο Λιβάγια είναι ακριβώς σαν το σπουδαίο ροκ τραγούδι. Σε ταξιδεύει στις καλές του ημέρες, σε μαγεύει όταν υπάρχει η σωστή διάθεση, είναι διαχρονικό, αλλά μην τυχόν και παιχτεί ανάποδα! Τότε – όπως μας προειδοποιούσαν τη δεκαετία του ’90 – είναι του σατανά!

Την ίδια προειδοποίηση μπορούσε να διαβάσει στο καρτελάκι και η ΑΕΚ. Ο Μάρκο Λιβάγια δεν ήταν άγνωστος στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Στην ελίτ των προοπτικών από τα 16 του και ταυτόχρονα στο περιθώριο, προσπαθώντας να ισορροπήσει την έντονη προσωπικότητά του. Αν υπήρχε ένας διάλογος που θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει, τότε θα τον αλιεύαμε από την Ιταλία…

«Τώρα, με το χέρι στην καρδιά… Πιστεύεις ότι έκανες κάτι λάθος στο διάστημα που ήσουν στο Μπέργκαμο;».

«Ωωωω, εσείς οι δημοσιογράφοι. Πάντα η ίδια ερώτηση», απαντάει και γελάει. «Όπως το είπε και ο Ιησούς, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Αυτό τα καλύπτει όλα».  

Έκανε πολλά στην Ιταλία, έκανε λιγότερα στην Ισπανία… Κάποτε στην Κροατία τα έβαζε με τη Χάιντουκ. Κάποτε στο Μιλάνο δήλωνε οπαδός της Μίλαν, αν και υπέγραφε στην Ίντερ. Κάποτε έπινε μισό λίτρο κόκα-κόλα την ημέρα και έτρωγε πέντε γλυκά στην καθισιά του. Κάποτε αρνήθηκε κλήση της Εθνικής Νέων της Κροατίας επειδή είχε κλείσει διακοπές, κάποτε έλειπε από προπονήσεις, κάποτε έλεγε τους οπαδούς της Αταλάντα «Ιταλούς μπάσταρδους», κάποτε αποβαλλόταν στην Ισπανία για πολύ σκληρό τάκλιν τρία λεπτά μετά την είσοδό του στο παιχνίδι, κάποτε έκανε άνω-κάτω τα αποδυτήρια στη Λας Πάλμας και τσακωνόταν με τον προπονητή επειδή δεν τον έβαλε σε ένα παιχνίδι.

Έπαιζε το Ευαγγέλιο ανάποδα! Σαν το «Hotel California»: «Satan he hears this, he had me believe in him».

One too many…

Και στην ΑΕΚ; Τι είχε πάει τόσο συγκλονιστικά καλά για να είναι ο Μάρκο Λιβάγια η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του την πρώτη χρονιά και να αρχίσει να βλέπει τις κακές του αποχρώσεις να βάφουν τον τοίχο; Ήταν ο Μανόλο Χιμένεθ που είχε βρει τον τρόπο να τον διαχειριστεί; Ήταν ο οργανισμός της ΑΕΚ που τον έκανε να νιώθει σημαντικός; Ήταν το γεγονός ότι πήγαιναν όλα όμορφα και καλά; Ήταν μια τελευταία προσπάθεια νηφαλιότητας πριν κυλήσει ξανά στην σκοτεινή πλευρά του εγωισμού του; Η Ένωση δεν μπήκε καν σε διαπραγμάτευση το καλοκαίρι του 2018 και πλήρωσε το 1,8 στη Λας Πάλμας για να κρατήσει τον Κροάτη στην Αθήνα. Δύο χρόνια μετά οι αριθμοί θα σου πουν ότι καλά έκανε. Αλλά μήπως έχουν αρχίσει να μαζεύονται πολλά επεισόδια;

Στην καλή χρονιά έβρισκες πταίσματα… Μια αποβολή στο Βέλγιο, η οποία ήταν λίγο υπερβολική, αρκετές κίτρινες κάρτες για επιθετικό και κυρίως η παραλίγο αποβολή του στο ματς με τον Απόλλωνα Αθηνών που θα τον έκανε να χάσει τον τελικό του κυπέλλου. Μετά; Τι έσπρωξε τον Μάρκο Λιβάγια στην αντίπερα όχθη; Ο Δημήτρης Μελισσανίδης τού το είχε πει κάπως έτσι… «Τι θέλεις, όλοι εδώ σε λατρεύουν, περίμενες το Champions League με τόσο μεγάλη προσμονή και τώρα θα χάσεις τρία παιχνίδια;». Το κακό, όμως, είχε γίνει. Η αντίδραση του Κροάτη μετά το ματς με τη Βίντι έφερε την απευθείας αποβολή του και την τιμωρία του με τέσσερις αγωνιστικές, και ένα πρόστιμο 40 χιλιάδων ευρώ από την ομάδα.

«Φυσικά λυπάμαι και ζήτησα συγγνώμη σε όλους στην ομάδα. Πέρασαν δύο παιχνίδια, έχω άλλα δυο και μετά θα υπάρξουν άλλοι δύο αγώνες. Ελπίζω να έχω την ευκαιρία να παίξω στο Champions League. Ήταν ένα σχολείο για μένα αυτή η τιμωρία. Το πλήρωσα». Το είπε, αλλά δεν το έκανε. Μπήκε στο ματς με τον Άγιαξ, για να παίξει σε αυτά τα ματς που κάθε ποδοσφαιριστής προσδοκά και περιμένει. Έμεινε 67 λεπτά στο γήπεδο, πριν αποχωρήσει ντροπιασμένος. Είχε μόλις παραχωρήσει αχρείαστο πέναλτι και είχε αποβληθεί με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Πόσο πιο χαμηλά να πάει; «Όταν έβλεπα να παίζουν οι συμπαίκτες μου στο Champions League και εγώ ήμουν μακριά δεν αισθανόμουν καθόλου καλά. Επίσης όταν δέχθηκα τη δεύτερη κίτρινη και έκανα το πέναλτι με τον Άγιαξ ήταν λογικό να αισθανθώ ο πιο άτυχος παίκτης στον κόσμο».

Ο πιο άτυχος ή ο πιο μαλάκας; Συγγνώμη κιόλας, δηλαδή, ρε Μάρκο αλλά και η συνέχεια δεν ήταν καλύτερη. Έφυγε ο Μαρίνος Ουζουνίδης, ήρθε πάλι ο Χιμένεθ, έφυγε ο Μανόλο, ήρθε ο Καρντόσο, σε έκανε αλλαγή (σ.σ. μαζί σου, άδικο είχε), έφυγες για τα αποδυτήρια. Έφυγε ο Πορτογάλος, ήρθε ο Κωστένογλου, έγινε το πάρτι του Βράνιες, τιμωρήθηκες για το ξενύχτι και την εικόνα που παρουσίασες, έφυγε ο Κωστένογλου, ήρθε ο Καρέρα, όλα καλά-όλα ανθηρά, τον αποθέωνες και τώρα; Ο κομβικός Μάρκο Λιβάγια της περασμένης σεζόν, ο καθοριστικός του ημιτελικού με τον Άρη, τι έγινε;

Μπορεί να φταίνε όσα μεσολάβησαν το καλοκαίρι. Λίγο οι σειρήνες από την Τουρκία, λίγο η πρόταση της Σπαλ την τελευταία στιγμή, λίγο το συμβόλαιο που λήγει και δεν έχει ανανεωθεί, λίγο οι αλλαγές θέσεων, λίγο ο συνωστισμός στις θέσεις που θέλει να αγωνίζεται, και ο Μάρκο Λιβάγια μοιάζει χαμένος στις φωνές που ακούει στο μυαλό του. Ή κατά τους Eagles…

And still those voices are calling from far away…

This could be heaven or this could be hell…
EVENTS