MENU

Άρσεναλ – Ολυμπιακός 1-2.

Άρσεναλ.

Ολυμπιακός.

1-2.

Να είναι η ώρα 1 το πρωί και να ψάχνεις λογική εξήγηση για να γράψεις ένα ποδοσφαιρικό blog.

Να χάνεις 0-1 εντός έδρας από την Άρσεναλ σε πρώτο νοκ-άουτ ματς ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Να παίζεις δύο απαιτητικά από κάθε πιθανή άποψη παιχνίδια απέναντι σε μια top αγγλική ομάδα και ανάμεσα να έχεις το ντέρμπι της σεζόν στο πρωτάθλημά σου, στην έδρα του μεγάλου αντιπάλου σου. Να μην παίζεις σταθερά όλη τη χρονιά χωρίς τον καλύτερο παίκτη και αρχηγό σου. Να παίζεις με δίδυμο στόπερ και κεντρικό χαφ, σε 4-3-3, τρία παιδιά που μέχρι πριν μια διετία, τα μεγαλύτερα ματς της καριέρας τους ήταν κάτι σαν Αζαξιό – Γκινγκάμπ για την αποφυγή του υποβιβασμού από τη Ligue 1 και Γκαζελέκ Αζαξιό – Τρουά σε ντέρμπι παραμονής στη Ligue 2. Να έχεις στον πάγκο Καραργύρη και Μπουλάρι. Να παίζεις όχι «κατενάτσιο», όχι «στείλε τη μπάλα στα... μνήματα και Άγιος ο Θεός», αλλά να... κανονικό, ευρωπαϊκό, σύγχρονο ποδόσφαιρο, κάνοντας το δικό σου παιχνίδι, με τους δικούς σου όρους απέναντι σε ομάδα του αγγλικού Top-5 που πέρσι έπαιξε στον τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης κοστίζει περί τα 700 εκατ. ευρώ.

Να παίζεις δύο από τα σπουδαιότερα ματς της ιστορίας σου, και να είσαι σταθερά καλύτερος σε 220 αγωνιστικά λεπτά, κοιτώντας στα μάτια έναν ανώτερο, ποιοτικότερο αντίπαλο. Να μην πας εξ αρχής να κλέψεις την πρόκρισης αλλά να κάνεις τακτικό, ψυχολογικό και στις προσωπικές μονομαχίες μέχρι και... σωματικό bullying σε μια ολόκληρη Άρσεναλ. Να μετράς επί δεκαετίες μόνο εύκολες ήττες στην Αγγλία και μέσα σε μια πενταετία να έχεις δύο «διπλά» στο Emirates. Δύο ακριβώς χρόνια πριν, να είσαι αυτή την εποχή μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας σε όλα τα επίπεδα σαν σύλλογος. Ένα χρόνο πριν, να μένεις Φεβρουάριο εκτός και των 3 στόχων σου. Τώρα, να είσαι στο +5 και φαβορί για το πρωτάθλημα, στους «4» του Κυπέλλου και να πανηγυρίζεις την σπουδαιότερη πρόκριση της ιστορίας σου, φτάνοντας τους «16» του Europa League.

Να είσαι ο «φτηνός» Τσιμίκας, ο «γκελαδόρος» Σισέ, ο «άμπαλος» Μπουχαλάκης, ο «μισθοφόρος» Βαλμπουενά, ο «άγνωστος 30άρης» Ελ Αραμπί και ο «δεν μπορώ να νικήσω σε μεγάλα ματς» Μαρτίνς και τώρα να πρέπει να εξηγήσεις τα αυτονόητα.

Να είσαι ένας σύλλογος που δεν σέβεται ούτε τον ίδιο του τον εαυτό ούτε το σπορ για αρκετά χρόνια, μέσα σε μια στιγμή... αναλαμπής να αποφασίζεις να τα αλλάξεις όλα και τώρα πιθανώς να... αυτοφασκελώνεσαι καταλαβαίνοντας ότι η μέθοδος για να ακολουθήσεις το όνειρό σου και να γίνεις επιτέλους μια ευρωπαϊκή ομάδα που θα κοιτάει τους πάντες στα μάτια χωρίς φόβο και δέος, ήταν μια απόφαση, μια στιγμή στην Ιστορία μακριά σου. Να βλέπεις επιτέλους πιο καθαρά από ποτέ ότι όταν το σέβεσαι το ρημάδι το ποδόσφαιρο, αργά ή γρήγορα και αυτό θα σε επιβραβεύσει.

Να μην έχεις επί σειρά ετών καμία λογική στην στελέχωση των ρόστερ σου, να πουλάς με την πρώτη ευκαιρία τους... πάντες, να αλλάζεις προπονητές σαν τα πουκάμισα και τώρα -μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, να έχεις μια ομάδα που σέβεται απόλυτα τις αρχές του ποδοσφαίρου, που κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω της σε ένα εγχώριο τοξικό περιβάλλον. Που είναι τόσο δεμένη, που δεν καταλαβαίνει ούτε από έδρες, ούτε από αντιπάλους, ούτε από τραυματισμούς, ούτε από ατυχίες, ούτε από κούραση, ούτε από τίποτα και μπορεί να αποκλείει με το σπαθί της τις Μίλαν και τις Άρσεναλ αυτού του κόσμου.

Να «ξεχρεώνεις» στο... αγαπημένο του πλέον Emirates. όλες τις γκαντεμιές δύο και πλέον δεκαετιών στην Ευρώπη, τα... άπειρα γκολ και τις απογοητεύσεις στο φινάλε σε Champions League και Europa League, με γκολ πρόκρισης στο 120 και χαμένη ευκαιρία του αντιπάλου σε κενή εστία, με τη σφυρίχτρα του διαιτητή στο στόμα.

Να είσαι οπαδός του Ολυμπιακού και να γυρνάς επί δεκαετίες την Ευρώπη χωρίς να δίνεις δεκάρα για το αποτέλεσμα, για τις πιθανότητες πρόκρισης, για τα ρόστερ, για τα μπάτζετ, για τα λεφτά που ξοδεύεις, για τις υποχρεώσεις που αφήνεις να τρέχουν και να κάνεις εξέδρα με 6000 κόσμο στο Emirates, με το πρώτο ματς στο 0-1, περιμένοντας ακριβώς αυτή τη στιγμή. Τη στιγμή που έρχεται και σε αλλάζει σε δομικό επίπεδο σαν ομάδα, σαν σύλλογο. Μια στιγμή που κάνει το «τρελό όνειρο» να μην μοιάζει και τόσο τρελό...

Να είναι η ώρα 2 το πρωί και να εξακολουθείς να ψάχνεις μια λογική εξήγηση για όσα έχεις δει από αυτή την ομάδα, ώστε να κλείσεις με ένα κάποιο συμπέρασμα το blog.

Να ξανακοιτάς τη φωτογραφία με τον τον πίνακα του σκορ στο Emirates και να εξακολουθείς να μην έχεις λογικό φινάλε για το κείμενό σου, αφού προφανώς και εδώ ισχύει ότι εκεί που σταματά η λογική, αρχίζει ο Ολυμπιακός.

Να σηκώνεσαι από την καρέκλα -μόνος πια στο γραφείο- να αφήνεις τη φωτογραφία με τον Ματιέ Βαλμπουενά για... συνέχεια στον τίτλο του άρθρου σου και να φεύγεις σιγοψυθιρίζοντας ένα «Δε γ@#$%&. Και αν δεν γίνει αυτό...»

Και αν δεν γίνει αυτό...
EVENTS