Όσο ο Ολυμπιακός την τελευταία διετία είχε τα δικά του πολλά και σοβαρά -εντός γηπέδου- θέματα να αντιμετωπίσει, εκτός τεσσάρων γραμμών οι... υγιείς δυνάμεις του ελληνικού ποδοσφαίρου, επιτελούσαν ένα θεάρεστο έργο διαρκείας, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα την τελική κάθαρσή του. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μέχρι την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος, τα πάντα φυσικά λειτουργούσαν στην εντέλεια. Η ΑΕΚ έπαιρνε πρωτάθλημα, ο ΠΑΟΚ έπαιρνε πρωτάθλημα, κόσμος και κοσμάκης κοπανιόταν με χαρά στους δρόμους και τις εξέδρες της επικράτειας χωρίς να έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, οι σχέσεις μεταξύ ΠΑΕ της ίδιας κατηγορίας γινόντουσαν πιο «σφιχτές» από ποτέ, γενικώς η ευημερία είχε έρθει για να μείνει.
Οι άβολες καταστάσεις και το... ξυράφι
Τώρα το γεγονός ότι από εκεί και έπειτα προκύπτει μια κατιτίς άβολη αλλαγή πολιτικού σκηνικού και ο επί χόρτου Ολυμπιακός καταφέρνει σταδιακά να συνδυάσει μπάλα και -εύκολα ή δύσκολα- αποτελέσματα, τα οποία τον φέρνουν τρεις μήνες «μέσα» στη σεζόν στην 1η θέση της βαθμολογίας, δίχως εμφανείς, χτυπητές αδυναμίες, είναι μια μάλλον επίσης άβολη κατάσταση. Η άβολη αυτή κατάσταση, λοιπόν, οδηγείται και πάλι σε μια γνώριμη «αγκαλιά»: σε ένα νέο ντεμαράζ, καθημερινών... προβλημάτων στην «εύρυθμη» λειτουργία του πρωταθλήματος, της διαιτησίας, των θεσμών, των υπουργείων, των κυβερνήσεων, των παγκόσμιων αφανών δυνάμεων.
Η άβολη αυτή κατάσταση, βλέπετε, δεν είναι ακριβώς εύκολο να ερμηνευτεί από τους αντιπάλους των «ερυθρόλευκων» με ποδοσφαιρικούς όρους, αν πρώτα δεν κάνουν την αυτοκριτική τους και δεν κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα. Και γι αυτό προφανώς παρατηρείται εκ νέου στα υψηλά κλιμάκια διαχείρισης του ελληνικού ποδοσφαίρου, το παράδοξο φαινόμενο της σκληρής αντιπολίτευσης από κυβερνητικές δυνάμεις. Βλέπετε, το γεγονός ότι βρίσκεσαι ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη να είσαι κυβέρνηση, μετά από μια ζωή αντιπολιτευτικού λόγου και τακτικών, χωρίς επί της ουσίας να μπορείς να «ζήσεις» διαφορετικά, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορείς και να διαχειριστείς τη νέα σου αυτή θέση. Με διαφορετική πολιτική. Με διαφορετική επικοινωνία. Ας μην πάμε μακριά: ας δούμε και την αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τί είπε και κυρίως τί έκανε τα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα. Ανάθεμα και αν κατάλαβαν ποτέ ότι ήταν πια... πρωταθλητές και ότι η κασέτα έπρεπε να αλλάξει. Ότι πια δεν έφταναν μονάχα οι κραυγές, οι κατηγορίες, οι αποκαλύψεις, η πολιτική της επικοινωνίας για να γίνει η δουλειά. Ότι πια η άβολη πραγματικότητα είχε έρθει και τους κοιτούσε κατάματα.
Επιστρέφοντας στο ποδοσφαιρικό σκέλος (για να καταλήξει και κάπου αόριστα ο μακροσκελής πρόλογος) η νέα πραγματικότητα εναρμονίζεται ξανά με τη θεωρία του Ξυραφιού του Όκαμ. Η οποία θεωρία λέει εν πολλοίς ότι η πιο απλή λύση ενός προβλήματος, η πιο απλά εξηγήσιμη εκδοχή ενός ζητήματος, τείνει να είναι και η σωστή. Και η νέα πραγματικότητα, είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πολύ απλά και πάλι η καλύτερη ομάδα. Ότι εξ όσων έχουν δείξει όλες οι ομάδες έως τώρα, είναι το Νο1 φαβορί για τον τίτλο. Ότι ακόμη δεν έχει φτάσει το ταβάνι του και συνεχίζει να κάνει βήματα προς τα μπροστά σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο όλοι οι υπόλοιποι είτε μένουν στάσιμοι, είτε πάνε προς τα πίσω.
Δεν βλέπει, δεν ακούει...
Όλα τα παραπάνω φυσικά έχουν εξήγηση. Ο Ολυμπιακός, το ποδοσφαιρικό τμήμα του, έχει στεγανά και παραμένει ανεπηρέαστο από οτιδήποτε μπορεί να συμβαίνει στον έξω κόσμο. Επί της ουσίας, πλην ενός εξαιρετικά... φορμαρισμένου Σάββα που πυροβολάει ακατάπαυστα έχοντας το ελεύθερο να είναι ο εαυτός του, ολόκληρος ο οργανισμός παραμένει με τα μάτια κλειδωμένα στον στόχο: το πώς θα μετουσιώνει σε τριάδες βαθμών, όσα δουλεύονται από τον Πέδρο Μαρτίνς και τους ποδοσφαιριστές του στο χορτάρι του Ρέντη. Ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν ακούει οτιδήποτε μπορεί να λέγεται από όσους θυμήθηκαν πάλι τις δυσλειτουργίες του πρωταθλήματος και του σπορ γενικότερα, αλλά πλέον έχει γυρίσει και εμφατικά την πλάτη και δεν βλέπει κανέναν! Η συγκεκριμένη ομάδα εξακολουθεί να δουλεύει σκληρά για όλα όσα θέλει να πετύχει. Έχει πλάνο, έχει υλικό, ξέρει τί θέλει και πώς να το πετύχει.
Θρίαμβος της φιλοσοφίας
Βασικά, ακριβώς όλα όσα καταφέρνει επί χόρτου είτε παίζει με τον Βόλο είτε με τη Μπάγερν Μονάχου, είναι ένας θρίαμβος της ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας, πάνω από φόρμα, πρόσωπα και τακτικές, ένας θρίαμβος του συνόλου αντί του ατόμου. Με Champions League, με συνεχόμενα ντέρμπι, με πολλά αγωνιστικά προβλήματα ανά διαστήματα και ειδικά αυτό το κορυφαίου μέχρι αυτό το σημείο της σεζόν Βαλμπουενά που ήρθε να προστεθεί στα μακροχρόνια, με ροτέισον, χωρίς ροτέισον, με 4-2-3-1, με 4-4-2 και 4-3-3, με πολλούς διαφορετικούς παίκτες να αναλαμβάνουν ανά περίσταση τη μπαγκέτα του μαέστρου, ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς έχει έρθει για να... μπαστακωθεί στην κορυφή.
Όλη η ιστορία του φετινού Ολυμπιακού, ουσιαστικά βρίσκεται στους τίτλους των δύο προσφάτων blog. Στο «Όταν πας κόντρα στο πλάνο και τη λογική σου» που γράφτηκε πριν το τραγικό ματς του ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό και το «Τρεις εβδομάδες-φωτιά και η απόδειξη επιτυχίας του προγραμματισμού» που γράφτηκε πριν την τριάδα αγώνων ΟΦΗ – Μπάγερν – ΑΕΚ. Το τι περιγράφεται στο πρώτο είναι προφανές. Στο δε δεύτερο, εξηγείται ακριβώς αυτό: ότι σε αυτά τα ματς ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς θα τεστάρει τις αντοχές ολόκληρου αυτού του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος της τελευταίας διετίας. Θα φανεί αν μπορεί να παρουσιάσει το ίδιο αποτέλεσμα, υπό διαφορετικές συνθήκες και απαιτήσεις, με διαφορετικές μεθόδους, με διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικά σχήματα και τακτικές προσεγγίσεις ποδοσφαιρικής... μικροοικονομίας, δηλαδή το μανατζάρισμα και τη διαχείριση των διαφορετικών τακτικών κατά τη διάρκεια των 90λεπτων ανάλογα στο τι απαιτείται κάθε φορά. Φυσικά, με απώτερο σκοπό όλων των παραπάνω «διαφορετικών» να διατηρηθεί η εξής μία ποδοσφαιρική φιλοσοφία και να συνδυαστεί με αποτελέσματα.
Αυτό είναι... σωστό
Η ιστορία των τριών αγώνων, έγραψε αρχικά νίκη επί του εξαιρετικού φέτος ΟΦΗ λίγο πριν το δυσκολότερο έως τώρα φετινό ματς, παίζοντας 4-4-2 και με ροτέισον 5 αλλαγών σε πρόσωπα. Έπειτα έγραψε ένα 90λεπτο-διαφήμιση για όλα όσα προσπαθεί να πετύχει και ένα παραλίγο θαύμα με θετικό αποτέλεσμα απέναντι σε μια ομάδα που κοστίζει κοντά στο 1 δις ευρώ. Με 4-3-3 και πάλι αρκετές αλλαγές στο αρχικό σχήμα. Στο φινάλε της εβδομάδας, έγραψε μια εμφατική νίκη σε ντέρμπι επί της ΑΕΚ, συνδυάζοντας (στο περίπου αφού αυτό με τους Γερμανούς ήταν ένα 4-3-2-1) το σχήμα του αγώνα με τη Μπάγερν, με το πλάνο του αγώνα με τον ΟΦΗ. Ο Πορτογάλος και οι παίκτες του, έβγαλαν αυτή την διαβολοβδομάδα με τρεις διαφορετικές συνθέσεις, με τρία διαφορετικά σχήματα, χωρίς κανένα από αυτά να είναι το αυτοματοποιημένο 4-2-3-1. Στο τέλος της, το μοναδικό που είχε σημασία ήταν άπαντες να λειτουργούν σαν ένας οργανισμός, με έναν στόχο.
Ο Μαρτίνς μας έδειξε και πάλι ότι τα συστήματα και όλα τα δημοσιογραφικά / καφενειακά κλισέ, είναι ακριβώς για εκεί: για να έχουμε να λέμε και να γράφουμε, θεωρώντας ότι το σπορ παίζεται σαν video game: εισάγοντας δεδομένα και στατιστικά και εκτελώντας το πρόγραμμα για να βγει ένα άθροισμα που θα κρίνει την έκβαση του αγώνα. Στην πράξη, το σπορ είναι πολύ πιο απλό και γι αυτό είναι και δύσκολο να το καταλάβεις στην απόλυτη ουσία του, αν είσαι έξω από τον χορό. Στην πράξη, οι παίκτες, τα συστήματα, οι διαφορετικές οδηγίες, η μικροδιαχείρηση των αγώνων, είναι απλά το όχημα που σε οδηγούν στο στόχο: στο να παιχτεί το σπορ, με τον τρόπο που θες να παιχτεί ως προπονητής. Να παιχτεί το σωστό ποδόσφαιρο. Και μετά να έρθουν τα σωστά αποτελέσματα.
