Υπάρχουν παιχνίδια για τους μεγάλους μέσα σε έναν «μαραθώνιο» που πολλές φορές έχουν την... οσμή «γκέλας». Ο Παναθηναϊκός ειδικά, αρκετά από τα περασμένα χρόνια, σε αυτή την όσφρηση έδειχνε να υστερεί και δεν ήταν λίγες εκείνες οι φορές που την είχε πατήσει.
Το χθεσινό ματς στο Πανθεσσαλικό ακολουθούσε ενός επίπονου ευρωπαϊκού ταξιδιού. Όχι και τόσο ευρωπαϊκού εδώ που τα λέμε καθώς η ομάδα πήγε στα σύνορα της Κίνας και γύρισε από εκεί μέσα σε διάστημα δύο ημερών. Σχεδόν 14 ώρες πτήσης, πριν ξαναμπεί σε ένα αεροπλάνο για να ταξιδέψει για τον Βόλο. Εξαιτίας αυτού μάλιστα, αποφασίστηκε να αποφευχθεί το τετράωρο ταξίδι οδικώς και επιλέχθηκε, με πρωτοβουλία της διοίκησης, η σαφώς πιο ξεκούραστη λύση της πτήσης.
Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω κι ενώ η μερική ηλιοφάνεια το πρωί της Κυριακής δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθήσει, στον Βόλο... άνοιξαν κυριολεκτικά οι ουρανοί περίπου 1,5 ώρα πριν το ματς και δεν έκλεισαν σχεδόν μέχρι η ομάδα να πάρει τον δρόμο της επιστροφής, ολοκληρώνοντας ένα επίπονο και πολύ απαιτητικό τετραήμερο.
Το παροιμιώδες που δείχνει και πολλά για το «μέταλλο» του φετινού Παναθηναϊκού, είναι πως στο χορτάρι του Πανθεσσαλικού -το οποίο ομολογουμένως ήταν σε πολύ καλή κατάσταση ενώ δέχτηκε τόσο νερό ιδίως αν θυμηθεί κανείς παλαιότερες «περιπέτειες» σε άλλα γήπεδα- δεν εμφανίστηκε μια ομάδα κουρασμένη αλλά το αντίθετο. Ο Παναθηναϊκός ήταν κυριαρχικός, είχε ξανά την «ταυτότητα» του προπονητή του και μελετημένος έτσι ώστε να αποφύγει τα «εμπόδια» που έμοιαζε να έχει το συγκεκριμένο ματς.
Αγωνιστικά, βλέπεις ολοένα και περισσότερα πράγματα. Η κομβική παρουσία του Ντέσερς στην αιχμή δόρατος του Τριφυλλιού έχει συνδράμει έτσι ώστε να αξιοποιηθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που διαθέτουν όσοι αγωνίζονται γύρω από αυτόν. Όλοι τους και ιδίως όταν παίζει μπροστά ο πολύ φορμαρισμένος Νιγηριανός έχουν προπονητική «ελευθερία» για διαρκείς εναλλαγές θέσεων και δημιουργία. Μάλιστα, ο Τετέη συγκεκριμένα έχει προσθέσει εσχάτως στο παιχνίδι του στοιχεία... δημιουργού, κάτι που ανάμεσα στα πολλά προτερήματα του, ήταν κάτι που δεν το είχαμε δει μέχρι πρότινος.
Και στο Αλμάτι αλλά και στο καθοριστικό «πράσινο» τέρμα στον Βόλο, έγινε δημιουργός στέλνοντας την μπάλα συστημένη, ακριβώς εκεί που ένας φορ με την εκτελεστική δεινότητα του Ντέσερς, δεν συγχωρεί.
Το σημαντικότερο απ' όλα, πέρα από το γεγονός πως βλέπουμε πια μια απόλυτα κυριαρχική ομάδα που δεν αφήνει τον αντίπαλο να την απειλήσει σχεδόν καθόλου (23-3 οι τελικές στο Πανθεσσαλικό), είναι πως όλοι τους έχουν «ψηθεί» με την «φάση». Και ο κόσμος έχει «ψηθεί» μαζί τους. Οι χιλιάδες άνθρωποι που «χορεύαν» κάτω από καταρρακτώδη βροχή, οι σφιγμένες γροθιές του Νίστρουπ μπροστά στον κόσμο, η αποθέωση στο φινάλε την ώρα που στο Πανθεσσαλικό έριχνε «καρέκλες», ακόμα και η κίνηση του Ντέσερς να απαιτήσει το μπουφάν με το Τριφύλλι μετά τη λήξη προκειμένου να... ντυθεί, είναι όλες τους καταστάσεις που βαίνουν προς το πολυπόθητο. Τη συσπείρωση.
Και η συσπείρωση αυτή, πέρα από καλό κλίμα που πάντα είναι σημαντικό, φέρνει και το κάτι παραπάνω μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Παρακολουθήσαμε χθες περισσότερες από 3-4 φορές και τον Ντέσερς και τον Τετέη να γυρνούν στην άμυνα και να καλύπτουν με τάκλιν αυτοθυσίας κάποιον συμπαίκτη τους, που «έχασε» μια φάση.
Μετά την... καταιγίδα, έρχεται το ματς του Κυπέλλου με τον Άρη, παιχνίδι ευκαιρίας για να ξεκουραστούν κάποιοι και κάποιοι άλλοι, όπως πχ ο Γιάγκουσιτς, να ενσωματωθούν. Και έπειτα η ΑΕΚ. Παιχνίδι επίσης ευκαιρίας. Να «φωνάξει» ο Παναθηναϊκός πως φέτος θα πάρει το πρωτάθλημα.
«Ουράνιο τόξο», την ώρα που ο Παναθηναϊκός τα έβαζε με τον... καιρό, βγήκε ΚΑΙ στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Βαγγέλης Λιόλιος που θα τιμωρούσε όποιον έκανε έστω κι ένα παιδί να κλάψει, τιμωρήθηκε με προφυλάκιση μετά τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα και το ΕΥΤΥΧΗΜΑ είναι πως δεν θα μπορέσει πια να το ρημάξει άλλο. Αρκετά.
Την ίδια τύχη είχε και το «alter ego» του, ο επιχειρηματίας Γιώργος Μαυραγάνης. Ο «φίλος» του, όπως μας είχε ενημερώσει. Τι σου κάνουν οι κακές παρέες...
Όσοι αγαπούν αληθινά το μπάσκετ, αισθάνονται από χθες δικαιωμένοι και ανακουφισμένοι. Κατά την βλαβερή παρουσία του στο σπορ και καθ' όλα παραβατική, όπως πια μαθαίνουμε από τις δικογραφίες, ο Λιόλιος και οι «ομοίοι» του έβλαψαν ομάδες, με τον Παναθηναϊκό να σφαγιάζεται σε διαδοχικούς τελικούς της Basket League, έβλαψαν προπονητές, έβλαψαν αθλητές, έβλαψαν ακόμα και διαιτητές οι οποίοι τώρα πια θα έχουν κακή «τύχη» εξαιτίας της ματαιοδοξίας του Λιόλιου και της «δράσης» του πίσω από τα «παραβάν».
Εκείνο όμως που δεν επιδέχεται καμίας περαιτέρω ανάλυσης, είναι πως έβλαψε ΠΑΙΔΙΑ. Μετά τα όσα έχουν γίνει πια γνωστά και με αποδειχτικά στοιχεία, για όσα έκαναν τα αρρωστημένα τους μυαλά σε αγώνες σχολικών πρωταθλημάτων, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ συγκεκριμένες ομάδες πια να βγάζουν ανακοινώσεις, ρίχνοντας ξανά τα... βέλη στον Γιαννακόπουλο.
Έκλεβαν παιδιά. Είναι αδιανόητο και τελειώνει οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από το «σκοτεινό» πρόσωπο του Βαγγέλη Λιόλιου, για το οποίο κάποιοι φώναζαν από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε πρόεδρος της ΕΟΚ και έτρωγαν τιμωρίες και προστίματα σωρηδόν, επειδή φώναζαν την αλήθεια.
ΥΓ. Στη σχολή, μια φορά κι έναν καιρό, έλεγαν πως απαγορεύεται να γράφεις σε πρώτο πρόσωπο σε ένα άρθρο. Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση και ας μην το... διαβάσουν οι καθηγητές. Νιώθω τιμή που ανήκω στη συντακτική ομάδα του SDNA και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση από εδώ για τον λόγο. «Ούτε η απόσταση ούτε η μπόρα μπορούν να μας σταματήσουν». Η φράση που δανείστηκα από τα σόσιαλ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δεν ταιριάζει μονάχα στην ομάδα του Νίστρουπ, αλλά και στον αγώνα που δόθηκε εδώ ενάντια στη σαπίλα.
