Υπήρχε άγχος για την αναμέτρηση του Βόλου. Ο Παναθηναϊκός πήγαινε να δώσει έναν αγώνα, με τις συνθήκες να είναι 100-0 εναντίον του. Προερχόταν από μια ευρωπαϊκή αναμέτρηση στα βάθη της Ασίας. Ανθρωπίνως αδύνατο να μην υπάρξει επηρεασμός από το ταξίδι.
Από την Παρασκευή το πρωί που επέστρεψαν, έπρεπε να συνέλθουν, να προπονηθούν το Σάββατο και μετά να ταξιδέψουν για Βόλο. Προκειμένου να αγωνιστούν την Κυριακή, υπό βροχή. Ούτε… παραγγελία να είχαν κάνει οι γηπεδούχοι τα δεδομένα αυτά.
Φυσικά κανείς Βόλος δεν ήταν το θέμα. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να νικήσει τις συνθήκες αυτές, για να σταθεί όρθιος ο ίδιος. Πνευματικά και σωματικά, ο εαυτός του ήταν ο πραγματικός αντίπαλος. Σε ακόμη ένα ματς τέτοιων απαιτητικών συνθηκών, όμως, απέδειξε πως φέτος είναι φτιαγμένος για πρωταθλητισμό.
Το 1-0 είναι φτωχό, το τελευταίο τέταρτο της αναμέτρησης άγχωσε λόγω του σκορ. Οι απειλές του Βόλου δεν ήταν τέτοιες για να φέρουν οτιδήποτε άλλο από την ήττα του. Το Τριφύλλι έπρεπε να έχει «καθαρίσει» με τη νίκη νωρίτερα, δεν το έκανε, αλλά και το 1-0 τρεις βαθμούς δίνει.
Ένα αποτέλεσμα που όφειλε να δώσει η ομάδα και στον κόσμο της που πήγε σε αυτούς τους αριθμούς υπό αυτές τις καιρικές συνθήκες στη Μαγνησία. Το έκανε, το πανηγύρισε, το χάρηκε, αύξησε ακόμη περισσότερο τη συσπείρωση. Γιατί κάθε στιγμή στα εκτός έδρας ματς, γίνεται «δέσιμο». Το σύνθημα στο τέλος του ματς, η αποθέωση του Νίστρουπ, τα πάντα.
Ο Παναθηναϊκός έχει βρει αρκετά εμπόδια ως τώρα. Τα περισσότερα τα ξεπερνά με ευκολία κιόλας. Πέρα απ’ την ποιότητα και τις ηγετικές φυσιογνωμίες στο ρόστερ του, δείχνει δύναμη χαρακτήρα. Δεν είναι μια ομάδα… βουτυρομπεμπέδων, οι οποίοι θα «μασήσουν» στα δύσκολα, στον κακό καιρό, στις κακές συνθήκες, τον περίεργο αγωνιστικό χώρο, την έλλειψη ενέργειας, τις αναποδιές. Το κρατάμε κι αυτό ως παρακαταθήκη για τη συνέχεια.
Ομάδα και κόσμος συνεχίζουν μαζί. Μπροστά δύο εντός έδρας ματς. Περίεργα και φυσικά δύσκολα. Κύπελλο με Άρη και πρωτάθλημα με ΑΕΚ. Δεν τον φοβόμαστε τον Παναθηναϊκό. Θα κάνει αυτό που πρέπει σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αρκετοί αστάθμητοι. Στην πορεία ενός πρωταθλητισμού όμως, η μεγάλη εικόνα μετρά και όχι η εφήμερη του ενός αγώνα. Εκτός αν αυτός κρίνει το σύνολο της τύχης σου. Κάτι που δεν γίνεται ούτε με Άρη ούτε με ΑΕΚ.
Ο Παναθηναϊκός πήγε στο Βόλο κουρασμένος, έπαιξε βρεγμένος, αλλά έφυγε όρθιος. Αυτό έχει σημασία. Αντέχει, προχωρά, βελτιώνεται. Κόντρα στις δυσκολίες και τις ίδιες τις αναποδιές που του παρουσιάζονται.
Σημαντικό στοιχείο του ματς ο Ντέσερς φυσικά. 14 ματς 9 γκολ, χωρίς προετοιμασία ουσιαστικά, έχοντας μείνει εκτός δράσης για μήνες. 9 γκολ πριν τελειώσει ο Οκτώβρης. Κι αυτό στο Βόλο ήρθε από συνεργασία με τον Τετέι. Μία ακόμη. Μέσα απ’ τη διαδικασία αυτή, φαίνεται πως ταιριάζουν ως δίδυμο. Στα πρώτα ματς χρησιμοποίησής τους, έμοιαζαν να «κουτουλάνε». Τώρα έχει εξελιχθεί ακόμη κι αυτό. Σπουδαίο για τη συνέχεια.
Όπως σπουδαία περίπτωση ποδοσφαιριστή, είναι ο Σαλάχ-Εντίν. Μαζί με τον Κυριακόπουλου, συνθέτουν ένα δίδυμο αριστερών μπακ που δεν ξέρεις αν πρέπει να χαρείς για αυτά που κάνει όποιος αγωνίζεται, ή να στεναχωρηθείς που δεν παίζει αυτός που μένει εκτός. Κανονική πολυτέλεια για τη θέση.
Παναθηναϊκή δικαίωση, μπασκετική λύτρωση
Στο θέμα των ημερών τώρα κι ας μην είναι ποδοσφαιρικό. Προφυλακίστηκε ο Βαγγέλης Λιόλιος, μαζί με τον φίλο του. Προφυλακίστηκε ο Παπαπέτρου. Αυτά για τα οποία φώναζε ο Παναθηναϊκός, ο Γιαννακόπουλος και τους μείωναν. Τους πέρναγαν για τρελούς. Αυτά τα οποία στερήθηκε ο κόσμος του Τριφυλλιού και η ίδια η ομάδα φυσικά.
Ναι, να μιλήσει όποιος θέλει για το συνολικό πρόβλημα του μπάσκετ, όμως αυτή η κατάσταση μην ντρεπόμαστε να πούμε πως έναν ζημίωσε πρωτίστως. Αυτός ο ένας, τώρα γελάει. Όσο οι είρωνες και οι αλαζόνες, δοκιμάζουν πόσο τους ταιριάζουν τα βραχιολάκια και μαθαίνουν το μενού των φυλακών.
Απόφαση Δικαιοσύνης. Αυτής που σέβονται και στον Ολυμπιακό όπως έχουν αναφέρει. Το θέμα είναι ποιος επιστρέφει τις μέρες οργής, τις μέρες στεναχώριας, τις στιγμές όπου η λογική έγινε παιχνίδι στα χέρια εκείνων που ζούσαν… εορταστικές μέρες. Τώρα έχασαν τη λαλιά τους.
Αυτές είναι στιγμές για να πανηγυρίζει ο Παναθηναϊκός συνολικά. Ούτε νίκες του λείπουν, ούτε τρόπαια. Με την ηθική του, όμως, κανείς δε θα παίξει. Το κούτελο ψηλά και πεντακάθαρο. Οι υπόλοιποι φορέστε καπελάκι για να κρύβεστε. Όπως μπαίνουν ξαφνικά σακάκια πάνω από χέρια για να κρύψουν χειροπέδες. Αυτά τα χέρια που έδιωχναν οπαδούς από τα γήπεδα, τους αφαιρούσαν εισιτήρια, έτσι γιατί γούσταραν. Γιατί ήταν Παναθηναϊκοί και όχι χειροκροτητές.
Ένα τεράστιο μπράβο σε όσους έβαλαν έστω και ένα λιθαράκι στην υπόθεση. Ειδικά οι Παναθηναϊκοί έχουν περάσει τόσα πολλά στο ποδόσφαιρο επί δεκαετίες, που γνωρίζουν καλά την αξία των στιγμών, της δικαίωσης αυτής. Δεν είναι η απώλεια τίτλων. Είναι το γαμώτο και το γιατί με αυτό τον τρόπο. Στέρησαν την ελευθερία στη χαρά και στο συναίσθημα. Τώρα στερούνται τη δική τους ελευθερία.
Και φυσικά πολλοί μπορούν πολλά, μπορούν να καυχηθούν. Η «νίκη» έχει πολλούς πατεράδες. Η προσπάθεια για αυτή, ειδικά όταν απέναντι έχεις καταπέλτες λάσπης και βρωμιάς, είναι ορφανή. Μπράβο ξεχωριστό στο… Παπαθεοδωρέικο. Τον προπονητή και τον δημοσιογράφο. Ομολογουμένως το σθένος για τέτοιο πόλεμο, δεν τον κουβαλούν πολλοί. Ούτε καν λίγοι…
Υ.Γ. Τίτλοι κερδίζονται, τίτλοι χάνονται, καλές περίοδοι, δύσκολα χρόνια. Πάντα μα πάντα όμως, το κεφάλι ψηλά όταν είναι κάποιος Παναθηναϊκός. Τίτλος τιμής, όχι επιλογή ομάδας.
Υ.Γ.1: Ο Παναθηναϊκός ενωμένος, μια γροθιά. Για να μην επιτρέπει πουθενά να αναπτύσσεται τέτοια σιχαμένη δραστηριότητα στην πλάτη του.
