Αγαπητοί αναγνώστες, νιώθω χρέος μου να σας αναφέρω πως στο γκολ του Γκαρέ άρχισα να πιστεύω πως κάτι αλλάζει σε αυτή την ομάδα. Όχι στο 0-1. Όχι στην νίκη με τον Βόλο. Στο 1-2 στο 89'! Εκεί που όλα δείχνουν να κυλούν εναντίον σου και η ομάδα φαντάζει ανίκανη να αντιδράσει, δεχόμενη, ίσως, μοιρολατρικά, το ενδεχόμενο 1-1.
Κάποιοι παίκτες όμως έχουν πάρει το μήνυμα και γνωρίζουν πως πρέπει να αντιδρούν και να μάχονται ως το τέλος.
Είχαμε πει εξ αρχής, με το ξεκίνημα της διακοπής για Εθνικές, πως ο Άρης πρέπει να πάρει τα πέντε "κυκλωμένα" παιχνίδια ως και το ματς με τον Ολυμπιακό. Παιχνίδια βατά! Παιχνίδια με αντιπάλους που "θα έπρεπε" να τους κερδίζεις με τη σέντρα. Ως τώρα οι κιτρινόμαυροι μετρούν 2 στα 2 και φαντάζουν ικανοί να το κάνουν πράξη όλο αυτό.
Είτε στο Βικελίδης, απέναντι στον Βόλο, είτε στο Απ. Νικολαΐδης, απέναντι στην πολύ ποιοτική Κηφισιά, ο Άρης παίρνει αυτό που θέλει και παίζει όσο πρέπει (ίσως και λίγο λιγότερο απόψε) για να ανέβει αρκετά βαθμολογικά.
Αναφορικά με την εικόνα της ομάδας, πράγματι, η... απουσία των κίτρινων φανελών στο δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν αρκετή για μια γκέλα. Λίγο οι αλλαγές, λίγο το πάθος ορισμένων ενδεκαδάτων, η μία και ουσιώδης φάση για το 1-2 ήρθε στο πιο κρίσιμο σημείο και το τελικό αποτέλεσμα μας αφήνει ικανοποιημένους. Προσοχή! Αναφέρω "κρίσιμο" το σημείο, καθώς, αν ο Άρης έπαιρνε πιο νωρίς το προβάδισμα, ίσως και να το πλήρωνε.
Κρατάω και πάλι τον θετικό Μπρούμα, με το μπαλόνι του - Μην είσαι τόσο salty ρε συ Σαγκάλ. Το κάνει καιρό τώρα ο Μπρούμα. Δεν έχει κάτι μαζί σας! -, κρατάω τον παθιασμένο Γκαρέ, τον ακούραστο Χόνγκλα και τον δαιμονισμένο Φαμπιάνο. Για τα δύο μπακ ούτε λόγος. Τους έχω πλέον δεδομένους ως παιχταράδες και ποιοτικότατες σταθερές στο ρόστερ. Ο Άρης του Γρηγορίου δουλεύει με σταθερές και δεδομένες επιλογές. Αυτό δεν μας ανησυχεί. Εκείνο όμως που θέλουμε να δούμε να βελτιώνεται είναι οι λύσεις από τον πάγκο. Κάτι που, απόψε τουλάχιστον, δούλεψε!
Ο Άρης έπαιξε με την φωτιά και την τύχη του και άφησε την ποιοτική Κηφισιά να τον πολιορκήσει, κλεισμένος στα καρέ του. Ο Γρηγορίου άργησε επίτηδες να κάνει τις αλλαγές, γιατί πίστεψε πως στα πολλά λεπτά παρουσίας τους στον αγωνιστικό χώρο θα χάνονταν η ομοιογένεια της ομάδας και προτίμησε να πάρει από αυτούς τις μισές ενέργειες, όπου, όπως πόνταρε και δικαιώθηκε, θα ήταν πιο εύστοχοι και ποιοτικοί. Του βγήκε...
Όταν, δε, ακούω "αν τα κάνει αυτά με μεγάλη ομάδα θα..." νιώθω λίγο πως μιλάμε άλλη γλώσσα. Δηλαδή το να φύγεις νικητής απέναντι στην Κηφισιά, εκτός έδρας, συγκριτικά με ομάδες που δεν ανήκουν στην κατηγορία "ντέρμπι", και έχουν άλλητακτική προσέγγιση, πόσο πιο εύκολο είναι από το να κάνεις το ίδιο απέναντι σε Λεβαδειακό, Ατρόμητο κλπ;
Από τα "εύκολα" ματς του προγράμματος το αποψινό ίσως να ήταν και το πιο δύσκολο και ο Άρης το πήρε.
Οι κιτρινόμαυροι κερδίζουν χρόνο, ηρεμία, πίστη και το δικαίωμα να ζητήσουν από τον κόσμο τους να βρεθεί στις εξέδρες του Βικελίδης απέναντι στον Ατρόμητο.
Οι παίκτες του Γρηγορίου δεν έθελξαν με την παρουσία τους, όμως νίκησαν και ανεβαίνουν. Στο χέρι τους είναι το πόσο θα συνεχίσουν στις σωστές "ράγες" και κατά πόσο θα βελτιωθούν.
Για την ώρα είναι νικητές...
ΥΓ Ο Γκαρέ πρέπει να μείνει για πάντα στον Άρη. Όχι για το γκολ, αλλά για όσα κάνει και μόνο που υπάρχει στο γήπεδο.
