Ένα παιχνίδι σαν αυτό δε χωράει πολύ ανάλυση. Ο Παναθηναϊκός ήταν απόλυτα κυρίαρχος από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορεί το φετινό Σούπερ Καπ να μην ήταν ένα ντέρμπι αιωνίων όπως πέρυσι, κάτι που πάντα φέρνει ιδιαίτερα δεδομένα και απρόβλεπτες συνθήκες ωστόσο είναι γεγονός ότι οι πράσινοι πήραν το «μάθημά» τους και διαχειρίστηκαν άριστα την ανωτερότητά τους.
Είναι ξεκάθαρο πως ο Παναθηναϊκός ένα γεμάτο ρόστερ, καλούς παίκτες για κάθε θέση αλλά και πληθώρα επιλογών κάτι που σε συνδυασμό με το ότι κράτησε τον βασικό κορμό της περασμένης σεζόν του δίνει ένα σαφές πλεονέκτημα. Ο Σπίριτο είναι ένας πασαδόρος που αν καταφέρει να διατηρήσει σταθερή της απόδοσή του θα ανεβάσει και πάλι το επίπεδο του συνόλου όπως το ίδιο συμβαίνει και με τον MVP Νίλσεν.
Ο Φλοίσβος δεν έχει άσχημο ρόστερ αλλά όπως πάντα συμβαίνει στις ομάδες που κάνουν… rebuilding θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής. Άλλωστε έδειξε για τα καλά τα προηγούμενα χρόνια πως αυτό του λείπει περισσότερο από όλα, ο χρόνος προσαρμογής καθώς η ποιότητα είναι πάντα εκεί.
Η εικόνα μίλησε από μόνη της, λοιπόν, αλλά κάποια πράγματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με άσσους, μπλοκ και πόντους. Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης έχει αναλάβει το ρόλο του αρχηγού από πέρυσι. Είναι δεδομένο πως μιλάμε για μια ηγετική μορφή της ομάδας και όπως τον έχει αποκαλέσει off the record ένα πρώην συμπαίκτης του στην εθνική ομάδα είναι ένας… μάγος καθώς αυτά που κάνει εντός αγωνιστικού χώρου δεν μπορεί να τα κάνει άλλος. Μιλάμε, όμως, και για έναν αθλητή απόλυτα ακομπλεξάριστο που δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν ούτε ζει για την υστεροφημία του. Τόσο στην κατάκτηση του Κυπέλλου στη Λάρισα όσο και στην απονομή του πρωταθλήματος ο Πρωτοψάλτης φώναξε τον Αγραπιδάκη για να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο. Άλλωστε ο Ρούλης και ο Θανάσης συνυπάρχουν στα γήπεδα αλλά και στον Παναθηναϊκό εδώ και δεκαετίες, από όταν ακόμα ο Πρωτοψάλτης ήταν… αμούστακος.
Αυτή τη φορά όχι απλά φώναξε «παρέα» για την απονομή αλλά ο Πρωτοψάλτης παρέδωσε στον Αγραπιδάκη και τον Ανδρεόπουλο το τρόπαιο χωρίς να εμπλακεί καθόλου ο ίδιος. Τη στιγμή που άλλοι θα ζούσαν για αυτές τις στιγμές της δόξας ένας παίκτης που έχει κάθε δικαίωμα να είναι πρώτος και καλύτερος στην απονομή έκανε στην άκρη δείχνοντας σεβασμό στους ανθρώπους που συνέβαλαν στο να γίνει αυτός που είναι και που παράλληλα έχουν γράψει την ιστορία του συλλόγου.
Δεν είναι πρώτο φορά που ο Πρωτοψάλτης δείχνει τις αξίες του και σίγουρα όχι η τελευταία. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν έρχεται από προπόνηση ή οδηγίες. Για αυτό το λόγο ο ακραίος του τριφυλλιού είναι κορυφαίος. Όχι μόνο για τα… μαγικά του στον αγωνιστικό χώρο αλλά γιατί αυτό που είναι σαν προσωπικότητα δεν αντιγράφεται αλλά μόνο εμπνέει.
Όσο για τον Ρούλη Αγραπιδάκη τα λόγια περιττεύουν. Η κίνησή του μετά την απονομή και τις πρώτες καθιερωμένες φωτογραφίες ήταν να πάρει το τρόπαιο και να το πάει στον κόσμο της ομάδας. Και αυτό δε χρειάζεται λόγια παρά μόνο σεβασμό.
