Ο ρεαλισμός είναι η τέχνη να βλέπεις τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Αυτό αποτελεί οδηγό για την ζωή συνολικά, αλλά και αν το φέρουμε στα δικά μας μέτρα, τον δρόμο που πρέπει να βαδίσει η ΑΕΚ πριν το ματς με την Μάντσεστερ Σίτι. Αντιμετωπίζοντας μια από τις σπουδαιότερες ομάδες του πλανήτη, η ΑΕΚ ξέρει πως οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της. Αλλά ποτέ κανείς δεν έχασε, πριν καν μπει να αγωνιστεί. Ειδικά η ΑΕΚ του Ηλιόπουλου και του Νίκολιτς, που είναι ομάδα ποτισμένη με νοοτροπία νικητή και άρνηση στην αποτυχία.
Σίγουρα, η Σίτι στη νέα εποχή της δεν είναι εκείνη η τρομακτική μηχανή που είχε φτιάξει ο Γκουαρντιόλα. Μια ομάδα που την ζήλευες, που πρωταγωνιστούσε κάθε χρόνο, που άλλαξε την μοίρα της και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Βέβαια, είναι μια ομάδα με παικταράδες που σε πιάνει λιποθυμικό επεισόδιο στην όψη τους. Και σίγουρα, όταν εισέπραξε τετράμπαλο μέσα στην έδρα της την περασμένη Τετάρτη, θα θέλει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να κερδίσει ένα από τα ματς που έχει τσεκαρισμένα ως δικά της.
Χριστιανοί λιοντάρια
Τι μπορεί να κάνει η ΑΕΚ; Σίγουρα, δεν θα πάει εκεί για να χάσει με κάτω τα χέρια. Είμαι πεπεισμένος, σχεδόν βέβαιος, πως η ΑΕΚ θα είναι ανταγωνιστική. Θα διεκδικήσει τις δικές της πιθανότητες για ένα θετικό αποτέλεσμα. Δεν είναι μόνο, πως έχουν παρέλθει οι εποχές που οι ελληνικές ομάδες πήγαιναν στο εξωτερικό και αισθάνονταν δέος. Τέλειωσαν τα χρόνια που το μίζερο ελληνικό ποδόσφαιρο πήγαινε στο εξωτερικό στη λογική «χριστιανοί – λιοντάρια» και ό,τι βγει. Γιατί απλά, οι εποχές έχουν αλλάξει.
Αλλωστε, δεν μπορεί ουδείς να παραβλέπει, πως η ΑΕΚ είναι η πρώτη και η… τελευταία ομάδα, που πήρε αποτελέσματα (και μάλιστα νίκες) επί αγγλικού εδάφους. Από εκείνο το μυθικό και ανεπανάληπτο 2-3 επί της Ντέρμπι Κάουντι στη μεγαλειώδη πορεία ως τα ημιτελικά της Ευρώπης το 1977, μέχρι και το εκπληκτικό 2-3 επί της Μπράιτον πριν από λίγα χρόνια. Και σίγουρα, η Σίτι είναι άλλο μέγεθος, αλλά από την άλλη ποιος περίμενε πως η ΑΕΚ θα έκανε διπλό στην Αγγλία με μια ομάδα που σταθερά εδώ και χρόνια είναι στα ψηλά πατώματα της Premier League;
Με τον δικό της τρόπο
Ακούω και διαβάζω πολλά για τον τρόπο που θα πρέπει να αγωνιστεί η ΑΕΚ. Μήπως πρέπει να αλλάξει σχηματισμό, να θωρακίσει την άμυνα της, να περιορίσει τα κενά και να κλείσει τους χώρους. Εγώ πάλι, πιστεύω πως ο Νίκολιτς θα πάει να παίξει την μπάλα του και μέσα στο Μάντσεστερ. Με την δική του ποδοσφαιρική πρόταση, τη δική του σκέψη. Χωρίς παραλογισμούς, αλλά με ξεκάθαρη στόχευση. Εχει φτιάξει μια ομάδα κάποιες φορές χάνει, αλλά ποτέ δεν επιτρέπει να της συμβεί ξανά.
Εχασε η ΑΕΚ από την Σαχτάρ Ντόνετσκ, σε ματς που φαινόταν πως το ήλεγχε απόλυτα και θαρρείς κι ήρθε το τέλος του κόσμου. Αναρωτιέμαι, προς όσους υποστηρίζουν πως μετά το 60’ έμεινε από δυνάμεις και άλλα πολλά, αν με έναν μαγικό τρόπο πατούσαν pause στο 79’ της αναμέτρησης, τι θα προέβλεπαν για μετά. Το ματς ήταν στην ισοπαλία, ο Νίκολιτς έριχνε στο ματς τον Βάργκα για να το πάρει και αν κάποιος καλούνταν να ποντάρει, το πιθανότερο σενάριο είναι πως θα έβλεπε Χ και προς το διπλό.
Τα λάθη και ο πήχης
Η ΑΕΚ πλήγηκε από τα ανεπίτρεπτα λάθη σε αυτό το επίπεδο. Σκληρό για κάποιους παίκτες, άδικο για την συνολική εικόνα, αλλά πραγματικό. Όταν στο ίδιο λεπτό μένεις με παίκτη λιγότερο επειδή κάνεις λάθος στην αντικατάσταση (αν και για τους Ουκρανούς δεν συνέβη το ίδιο), κάνεις κακό μαρκάρισμα με τα μάτια (ο Ζοάο Μάριο είχε χαλαρή προσέγγιση και στα δύο γκολ των Ουκρανών) και ο Μπρινιόλι το… βάζει μόνος του, μετά δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για αναλύσεις. Η ΑΕΚ βρέθηκε πίσω στο σκορ, ήταν απίθανο να βρει μετά καθαρό μυαλό για να πάρει κάτι από το ματς.
Δυσκόλεψε η συνέχεια; Αναμφίβολα. Δεν ήταν ματς από εκείνα που θα έπαιρνες σίγουρα, αλλά από εκείνα που προσδοκούσες πως μπορούσες να πάρεις κάτι. Ειδικά με την εμφάνιση που έκανε, άξιζε να πάρει κάτι. Αλλά υπερβάσεις χρειαζόταν η ΑΕΚ για να ελπίζει σε πρόκριση, υπερβάσεις χρειάζεται και τώρα. Και να μην επηρεάζεται το περιβάλλον, από ένα κακό αποτέλεσμα ή μια κακή συγκυρία. Η ΑΕΚ μπορεί να μείνει στους τρεις βαθμούς και μετά τα ματς με Σίτι και Ρεάλ. Αλλά έχει χρόνο και παιχνίδια μετά, που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση.
Για αρχή όμως, η Μάντσεστερ. Το θέμα είναι πως για να ελπίζεις σε κάτι καλό πρέπει να αγγίξεις την τελειότητα, να εκμηδενίσεις τα λάθη και τις στιγμές αδράνειας και να είναι ο αντίπαλος σε μια κατάσταση που δεν θα βγάζει φωτιές. Η Σίτι δεν είναι μια ομάδα που πλέον σε βάζει στα σχοινιά και σε κοπανάει, αλλά όπου σε βρει μπόσικο δεν χαρίζει. Η ΑΕΚ θα πάει να παίξει το δικό της παιχνίδι και στο τέλος, μπορεί και να γράψει ξανά ιστορία. Μόνο και μόνο πόσοι την περιμένουν να χάσει για να πανηγυρίσουν εκείνοι, καταλαβαίνετε πόσο έχει ανέβει ο πήχης.
