Επειδή όταν φεύγει από τη ζωή ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, η συντριπτική πλειονότητα των κειμένων που συνοδεύουν την είδηση είναι από καλά έως αποθεωτικά, θαρρώ πως μεγαλύτερη αξία έχουν όσα είχαμε γράψει πριν -αρκετές φορές και κόντρα στη ροή του ποταμού.
Δεν θα αλλάξω, φυσικά, ούτε "κόμμα" απ' όσα έγραψα σε εκείνο το κείμενό για τον τεράστιο ΓΙΩΡΓΟ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ που δημοσιεύτηκε εδώ πριν από 9,5 χρόνια.
Δύο υστερόγραφα θέλω να προσθέσω μόνο:
ΥΓ1: Πάλεψα πολύ μήπως τον πείσω να μου μιλήσει στις εκπομπές που έκανα σε τούτο το site για τα 50 χρόνια από την επέτειο της μυθικής πορείας του Παναθηναϊκού μέχρι τον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1971. Δεν το θέλησε. Ήταν κάθετος στην άποψή του: "Εγώ δεν συνέβαλα κάτι για το Γουέμπλεϊ, δεν δικαιούμαι να μιλήσω. Πρέπει να μιλήσουν μόνο εκείνοι που οδήγησαν τον Παναθηναϊκό μας σε αυτό το τεράστιο επίτευγμα" μου έλεγε δίχως να αφήσει κανένα περιθώριο ελπίδας. Όσο κι αν απορούσα - προσπαθούσα και του το είχα πει: "Εσείς δεν δικαιούστε να μιλήσετε, κύριε πρόεδρε; Εσείς που τον κάνατε Panathinaikos;"
Οταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έπαιρνε μία απόφαση δεν έκανε πίσω...
ΥΓ2: Θεωρώ ιστορικό του λάθος -που πρώτα εκείνον αδίκησε- το γεγονός ότι δεν άφησε "κληρονομιά" στον Παναθηναϊκό, τον οποίο λάτρεψε, την Παιανία. Αλλά είπαμε: όταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έπαιρνε μια απόφαση, και μάλιστα οργισμένος από συμπεριφορές, ήταν αυτή και τέλος.
Καλό ταξίδι Καπετάνιε...
