Τα 80s είναι ξανά παντού. Στη μουσική, στη μόδα, στις σειρές, στο σινεμά, ακόμη και στην αισθητική της εποχής μας. Μια δεκαετία που αρνείται πεισματικά να γεράσει και έχει γίνει ξανά εμμονή, ακόμη και για όσους δεν την έζησαν.
Και αφού τα 80s επέστρεψαν, είπαμε να τα φέρουμε και στο ποδόσφαιρο. Μία χρονομηχανή, μία μεταγραφή και κανένας περιορισμός. Ζητήσαμε από όσους ασχολούνται εδώ στο SDNΑ με Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Ολυμπιακό να διαλέξουν έναν και μόνο ποδοσφαιριστή από τη δεκαετία του ’80 και να τον προσθέσουν στη σημερινή ομάδα τους.
Τάσος Νικολογιάννης: Σαραβάκος με Ουναϊ, παπάδες...
Μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο σχετικά με τον παίκτη της δεκαετίας του '80, που θα ήθελα τώρα να τον βάλω στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Η απάντηση είναι και δύσκολη και εύκολη παράλληλα. Δύσκολη, διότι την δεκαετία του '80 ο Παναθηναϊκός είχε παίκτες-μεγαθήρια, αλλά και εύκολη διότι έχω μία παντοτινή αδυναμία που στην δεκαετία του '80 ήταν στα φόρτε του.
Οι νεότεροι δεν τον έχετε ζήσει , βάλτε ένα βίντεο στο Youtube και θα καταλάβετε. Οι παλαιότεροι θα καταλάβετε, γιατί από την δεκαετία του '80 θα ήθελα στον Παναθηναϊκό του 2026 τον Δημήτρη Σαραβάκο. Τον τεράστιο τον μοναδικό "μικρό" του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Σκέφτομαι τον Ουναί στα χαφ να αλλάζει την μπάλα με τον Σαραβάκο και να του βγάζει κάθετες και με πιάνει ανατριχίλα. Ο Μήτσος μπορεί να έπαιξε την δεκαετία του '80 και του '90 , αλλά με τα στοιχεία που είχε θα έπαιζε σε τοπ επίπεδο και σήμερα.
Ταχύτητα, τεχνική, ξεπέταγμα, γκολ. Αρρώστια κανονική ήταν ο Σαραβάκος και από την ομάδα του '80 σήμερα θα τον έβαζα στον Παναθηναϊκό. Είτε δεξιά στο 4-2-3-1, είτε στο 4-4-2 κοντά στο φορ. Εξάλλου εκεί για πρώτη φορά στην καριέρα του τον έβαλε ο Τόμισλαβ Ιβιτς το 1986 για λίγους μήνες και τα πήγε μία χαρά.
Αρα Μητσάρα δαγκωτό...
Κώστας Βασιλόπουλος: Ιδού η Ρόδος
Η δεκαετία του 1980 ήταν μια ιδιαίτερη δεκαετία για τον ΠΑΟΚ. Τα μεγάλα του αστέρια, ο Γιώργος Κούδας και ο Σταύρος Σαράφης, φτάνουν στο τέλος της καριέρας τους και ανατέλλουν νέοι μεγάλοι αστέρες για τον δικέφαλο, όπως ο Γιώργος Κωστίκος, ο Νίκος Αλαβάντας, ο Κυριάκος Αλεξανδρίδης, ο Βασίλης Βασιλάκος και πολλοί ακόμη παίκτες που έγραψαν χρυσή ιστορία με τη φανέλα του δικεφάλου.
Ανάμεσά τους, αυτός που ξεχωρίζω, ο αγαπημένος μου εκείνης της εποχής δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Γιώργο Σκαρτάδο, έναν ποδοσφαιριστή που ήρθε στον ΠΑΟΚ από τη Ρόδο και έγραψε τόσο με τη φανέλα του ΠΑΟΚ όσο και με τη φανέλα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου αλλά και άλλων ομάδων στη χώρα, χρυσή ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ένας ιδιαίτερος ποδοσφαιριστής, μια προσωπικότητα που κατάφερνε να καθοδηγεί ως δεύτερος προπονητής μέσα στον αγωνιστικό χώρο τους συμπαίκτες του και να αποτελεί το πιο χρήσιμο εργαλείο του εκάστοτε προπονητή. Χρυσή καριέρα στον ΠΑΟΚ, 265 παιχνίδια με 80 και πλέον γκολ, ένας παίκτης που μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Ένας παίκτης που δεν θα αρνιόταν να αγωνιστεί εκτός από τη θέση του χαφ, ως δεξί μπακ, ως κεντρικός αμυντικός, ως λίμπερο, ακόμη και ως σέντερ φορ. Ένας παίκτης που ξεχώριζε για τη δυνατότητά του να παίξει box to box εκείνη την εποχή, μια θέση που εξελίχθηκε αργότερα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ο Σκαρτάδος την έπαιζε με άνεση και πρωτοποριακά από τη δεκαετία του 1980. Θα τον έβαζα σίγουρα στην πρώτη θέση στις προτιμήσεις μου για τις εκπληκτικές του εμφανίσεις αλλά πέρα από την ευκολία, το ταλέντο μάλλον και την ποιότητα, σίγουρα θα τον έβαζα στην πρώτη θέση για το γεγονός ότι μπορούσε να καθοδηγήσει με την προσωπικότητά του μια ομάδα και κυρίως εκείνη την εποχή, στα καλύτερα του χρόνια στον ΠΑΟΚ, και μετά τον ΠΑΟΚ συνέχισε την πλούσια ποδοσφαιρική του καριέρα.
Σταύρος Καζαντζόγλου: Περιμένετε να πω Μαύρο; Όχι...
Κάθε παιδί που παρακολούθησε την ΑΕΚ την δεκαετία του ’80, ήταν μαγεμένο με τον Θωμά Μαύρο.
Ηταν ο ποδοσφαιρικός «θεός» για κάθε Ενωσίτη, η απάντηση σε κάθε πρόβλημα που υπήρχε. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο Ελληνα σκόρερ όλων των εποχών, εκείνον που έκανε το απίθανο να γίνεται πραγματικό.
Ωστόσο, με δεδομένη την παρουσία τριών φορ που… κολλάνε την μπάλα στα δίχτυα και μάλιστα με χαρακτηριστική ευκολία, η παρουσία του Μαύρου στη σύγχρονη ομάδα ίσως (φωτιά θα μας κάψει βέβαια) να μην ήταν τόσο σπουδαία προτεραιότητα.
Αφήστε που η ΑΕΚ πέραν του μεγαλύτερου Ελληνα σκόρερ όλων των εποχών, είχε το προνόμιο να φορά τα «κιτρινόμαυρα» και ο σπουδαιότερος Ελληνας αμυντικός όλων των εποχών, ο αξεπέραστος, Στέλιος Μανωλάς. Με δεδομένο μάλιστα πως είναι και μια κίνηση που περιμέναμε να γίνει στην διάρκεια της μεταγραφικής και δεν έγινε ποτέ, διόλου άσχημα δεν θα ήταν να προστεθεί ένας κεντρικός αμυντικός.
Αλλωστε, εδώ δεν θα μιλάγαμε για κάποιον επιπέδου Μουκουντί και Ρέλβας, αλλά για έναν παίκτη παγκόσμιας κλάσης που θα έκανε την διαφορά με την αγωνιστική ποιότητα και την τεράστια προσωπικότητα του.
Την φανέλα με το «4» παρακαλώ…
Χρήστος Σταθόπουλος: Νικόλα, βάλε τα παπούτσια!
Ο Ολυμπιακός είναι πέμπτος με 10 βαθμούς και έχει βάλει τέσσερα γκολ. Τέσσερα! Με τέτοια επιθετική συγκομιδή, αν μου έδιναν μία μεταγραφή από τα 80s, δεν θα το σκεφτόμουν ούτε δευτερόλεπτο.
Νικόλα, βάλε τα παπούτσια. Νίκος Αναστόπουλος. Ο «Μουστάκιας». Γιατί ο σημερινός Ολυμπιακός δεν χρειάζεται άλλον έναν να γυρίζει έξω από την περιοχή, να συμμετέχει, να συνδυάζεται και να περιμένουμε στο τέλος να μας εξηγήσουν τα xG γιατί δεν μπήκε η μπάλα μέσα.
Χρειάζεται κάποιον να τη βάλει. Κι αυτό ήταν ο Αναστόπουλος. Περιοχή, ένστικτο, εκτέλεση, γκολ. Τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ, Χάλκινο Παπούτσι στην Ευρώπη και μόνιμη σχέση με τα αντίπαλα δίχτυα.
Τέσσερα γκολ έχει σήμερα ο Ολυμπιακός; Φέρτε τον «Μουστάκια». Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει αυτός.
