Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΓΗΣ - LIVE SPORT
Κανείς από τα δύο "μπλοκ" δεν άλλαξε ρότα. Άπαντες παρέμειναν... συντεταγμένοι. Όπως και η Ομοσπονδία στην ουδέτερη στάση της. Από εδώ και πέρα, όμως, δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι στις επαναληπτικές εκλογές της 14ης Ιουλίου θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό. Ειδικά αν επιβεβαιωθεί ξανά ότι καμία ομάδα δεν πρόκειται να αλλάξει στρατόπεδο, να ψηφίσει "λευκό" ή να... χάσει τον δρόμο προς την κάλπη. Επίσης το σενάριο περί "ομοφωνίας στο πρόσωπο ενός τεχνοκράτη για να αναλάβει εκείνος την προεδρία και να μην υπάρξουν νικητές και ηττημένοι" δεν μου φαίνεται πιθανό. Το κρατάμε ως μία περίπτωση στην άκρη πάντως και όσο περνούν οι μέρες θα το αξιολογούμε.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό θα όφειλαν να είχαν πράξει οι ομάδες, ως συνεταιρισμός, προτού καταλήγουν στον απόλυτο "διχασμό". Αλλά, δυστυχώς, ακόμα μία φορά άφησαν το "προσωπικό εγώ" να κυριαρχήσει πάνω από τη ρεαλιστική προσέγγιση. Πάμε λοιπόν στη 14η Ιουλίου. Με υποθετικό, αλλά καθόλα ρεαλιστικό σενάριο ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα και θα επαναληφθεί το 7-7. Εκτιμώ ότι σε αυτή την περίπτωση η "καυτή πατάτα" θα πάει στα χέρια της ΕΠΟ. Θυμίζω ότι η Ομοσπονδία είναι η υπερκείμενη αρχή του ποδοσφαίρου. Και ότι έχει εκχωρήσει στον συνεταιρισμό της Super League τη διοργάνωση του πρωταθλήματος. Πώς λοιπόν μπορεί να επιτρέψει την "ακυβερνησία" στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ή την αστειότητα να βγει πρόεδρος από... κλήρωση;
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Υπάρχουν ομάδες που κερδίζουν. Υπάρχουν ομάδες που πείθουν. Υπάρχουν κι εκείνες που μετατρέπουν κάθε εμφάνισή τους σε ποδοσφαιρική παράσταση. Η Γαλλία ανήκει ξεκάθαρα στην τρίτη κατηγορία. Μέχρι στιγμής, οι "τρικολόρ" παρουσιάζουν το πιο ολοκληρωμένο κι ελκυστικό ποδόσφαιρο της διοργάνωσης, επιβεβαιώνοντας με εμφατικό τρόπο ότι διαθέτουν το πληρέστερο σύνολο του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο δε Εμπαπέ, όπως είχε υποσχεθεί, παίζει σαν δαιμονισμένος. Η πορεία τους δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. η δυναμική επικράτηση απέναντι στη Σενεγάλη, η άνετη νίκη επί του Ιράκ, η επιβλητική τεσσάρα απέναντι στη Νορβηγία και η πειστική πρόκριση κόντρα στη Σουηδία, συνθέτουν μία διαδρομή που αποπνέει κυριαρχία. Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι τα αποτελέσματα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έρχονται. Η Γαλλία επιβάλλει τον ρυθμό της, ελέγχει τον χώρο, δημιουργεί αδιάκοπα και δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να επιταχύνει όποτε εκείνη το αποφασίσει.
Το βάθος του ρόστερ της μοιάζει σχεδόν ανεξάντλητο. Κάθε αλλαγή διατηρεί αναλλοίωτη την ποιότητα, ενώ ο ανταγωνισμός ανεβάζει ακόμη περισσότερο το επίπεδο. Ωστόσο, εκείνο που κάνει τη συγκεκριμένη ομάδα πραγματικά ξεχωριστή, είναι η τακτική της ευελιξία. Η μετατόπιση του Ολίσε σε έναν ελεύθερο ρόλο πίσω από την επιθετική τριάδα, αποτελεί μία από τις πιο ευφυείς κινήσεις του Ντεσάν… Αν οι ποδοσφαιριστές του παραμείνουν προσηλωμένοι και πιστοί στο αγωνιστικό τους πλάνο, δύσκολα θα βρεθεί ομάδα ικανή να τους σταματήσει. Ίσως μόνο η Ισπανία να διαθέτει τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά για να τους κοιτάξει στα μάτια. Μέχρι τότε, όμως, η Γαλλία δεν χρειάζεται ν' αποδείξει τίποτα. Παίζει με διαφορά την καλύτερη μπάλα της διοργάνωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Στο ποδόσφαιρο της εποχής μας, το οποίο αποτελεί τεράστια οικονομική αγορά με τζίρους που έχουν εκτοξευτεί και ανάγκη διαφόρων μεθόδων για τις ομάδες, των πιο μικρών κρατών και πρωταθλημάτων, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν με συνέπεια στον ανταγωνισμό, απαιτείται ενίσχυση σε κάθε τομέα. Εφόσον δεν είναι δυνατόν να σταθείς σε αυτό τον ανταγωνισμό μόνο με προπονητές ή ποδοσφαιριστές, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις άλλες πρακτικές. Στο μάνατζμεντ, στην ανάπτυξη των υποδομών, σε αναζήτηση παικτών από διάφορες «πηγές» που μπορούν να εξελιχθούν και να ανεβάσουν την αξία τους, σε έξυπνες αγορές και πωλήσεις. Ο Ολυμπιακός δείχνει να δίνει πολύ μεγάλη σημασία προς αυτή την κατεύθυνση, το κάνει εδώ και χρόνια, το συνεχίζει. Διότι δεν γίνεται διαφορετικά.
Ευτυχώς το επιχειρούν και άλλες ελληνικές ομάδες, απλά για τον Ολυμπιακό και λόγω της ενασχόλησης του ιδιοκτήτη του με πιο προηγμένες ποδοσφαιρικές λίγκες είναι πάντα πιο προσιτό. Η συνεργασία με κορυφαία στελέχη από την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Γαλλία δεν σημαίνει ότι πάντοτε θα φέρει εγγυημένες επιτυχίες, αλλά δεν παύει να αποτελεί σωστή στρατηγική και μέθοδο. Είναι μια σοβαρή προσέγγιση προόδου, η οποία είναι αναγκαίο να γίνει συντονισμένα και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έμφαση απ’ όλες τις ομάδες της χώρας. Στο μέγεθος του εφικτού για την καθεμία.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Συμπληρώθηκαν αυτόν τον Ιούνιο δύο χρόνια με τον Μάριο Ηλιόπουλο στο τιμόνι της ΑΕΚ. Πλέον έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για τον τρόπο που συμπεριφέρεται και λειτουργεί. Και μάλιστα σε πολλές και ακραία διαφορετικές καταστάσεις και περιστάσεις. Καλές, άσχημες, ζόρικες, περίπλοκες. Αυτό που εύκολα μπορεί να πει κανείς για τον Ηλιόπουλο και μάλιστα με απόλυτη σιγουριά, είναι πως ποτέ μα ποτέ δεν παίρνει παρορμητικά καμία απόφαση. Παρόλο που ίσως είναι ο πιο αυθόρμητος ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας. Αλλά φυσικά το αυθόρμητος είναι πολύ διαφορετικό από το παρορμητικός. Ο Ηλιόπουλος όλες τις σημαντικές αποφάσεις που έχει πάρει στην ΑΕΚ, τις ζύγισε πολύ προσεκτικά. Κάνοντας τον χρόνο σύμμαχο και όχι εχθρό.
Το γράφω με αφορμή τον τρόπο που λειτούργησε με την Ερασιτεχνική και το τάιμινγκ με το οποίο πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε να πάρει. Με μεθοδικότητα και νηφαλιότητα και χωρίς να καβαλήσει κανένα κύμα οργής. Το ίδιο έχει κάνει και σε μια σειρά από σημαντικές αποφάσεις. Ακόμα κι όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το κλίμα, τον πίεζαν για αποφάσεις εδώ και τώρα. Θυμηθείτε τι έγινε με τον Αλμέιδα. Υπήρχε τεράστια πίεση να τον απομακρύνει μετά τη βαριά ήττα στο Φάληρο για το Κύπελλο. Ή ακόμα και τον Γενάρη, όταν υπήρχε η πρώτη μεγάλη κρίση. Ο Ηλιόπουλος ζύγισε πολύ τα πράγματα. Επέλεξε να αφήσει τον χρόνο να δουλέψει και να δείξει τον δρόμο. Και με τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η σεζόν ουσιαστικά επέβαλε και την απόφαση που έπρεπε να πάρει ο Ηλιόπουλος, χωρίς να αφήσει κανένα και σε κανέναν «τι θα γινόταν αν». Κάτι που θα υπονόμευε τη δουλειά και του επόμενου προπονητή.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Θα μπορούσε να επισημανθεί πως αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια άτυπη μάχη μεταξύ των αστέρων που έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο χορτάρι. Τα γκολ του Μέσι, η προσπάθεια του Ρονάλντο να ξεπεράσει τον εαυτό του, ο Μόντριτς που παλεύει για ένα μεγάλο φινάλε, όλοι αυτοί είναι ποδοσφαιριστές που μας συνόδεψαν με τα πεπραγμένα τους εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. Μεγαλώσαμε μαζί τους. Οι ομάδες τους ασφαλώς και δεν μπορούν να αρνηθούν στις σημαίες τους να κυματίσουν ψηλά σε ένα Μουντιάλ. Κι όμως, υπάρχει μια Εθνική ομάδα που απέφυγε να δώσει «πρώτο ρόλο» σε έναν εμβληματικό ποδοσφαιριστής της και ίσως αυτό να έχει μεγάλη σημασία για το πως πορεύεται μέχρι σήμερα σε αυτή τη διοργάνωση. Είναι το Μεξικό.
Τι βλέπουμε έως τώρα από το σύνολο του Χαβιέ Αγκίρε; Το Μεξικό διαθέτει μια στιβαρή ενδεκάδα και αυτή μοιάζει απροσπέλαστη αμυντικά, έστω κι αν δεν έχει αντιμετωπίσει ακόμη παίκτες με ηχηρά ονόματα. Ακόμη, όμως, γκολ δεν έχει δεχθεί ο τερματοφύλακας Ρανγκέλ που βγάζει σταθερότητα στις επεμβάσεις του. 2-0 με τη Νότια Αφρική, 1-0 με τη Νότια Κορέα, 3-0 κόντρα στην Τσεχία και 2-0 με το Εκουαδόρ, είναι αποτελέσματα που δίνουν παραπάνω ηθικό σε παίκτες και οπαδούς, γιατί ουδείς πρέπει να ξεχνά πως το Μεξικό ακολουθείται από φανατικούς του ποδοσφαίρου. Ποιόν δεν βλέπουμε; Τον «κίπερ» Οτσόα των 41 ετών. Ναι, τον πήραν στην αποστολή ίσως με την ταμπέλα «τιμής ένεκεν» για να καταρρίψει το ρεκόρ των έξι Μουντιάλ ο πολύπειρος γκολκίπερ αλλά μόνο ως αλλαγή (στο 78’) πέρασε στο ματς με την Τσεχία. Αποθεώθηκε ο Οτσόα αλλά ως εκεί. Ο άγραφος νόμος πως «πρέπει να αγωνίζονται οι καλύτεροι», εδώ βρήκε την πλήρη εφαρμογή του και χάρη ο Αγκίρε δεν έκανε. Σκληρό μεν, δίκαιο δε. Με το Μεξικό να είναι ήδη στου 16 που προχωρούν και να βασίζεται σε ποδοσφαιριστές όχι μεγάλους σε ηλικία, κάτι αντίθετο με όσα βλέπαμε στο παρελθόν όπου έπιανε πόστο στην άμυνα και έως τα 39 χρόνια του ο Ράφα Μάρκες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
