Κανείς δεν περίμενε πως ο Άρης θα κέρδιζε με τόσο εύκολο και εμφατικό τρόπο τον Παναθηναϊκό. Ίσως τον Παναθηναϊκό του Αλόνσο. Ναι! Αλλά όχι τον Παναθηναϊκό του Βιτόρια. Ενός προπονητή με σαφή ποδοσφαιρική φιλοσοφία και χωρίς λάθη που κρίνουν, ως τώρα, αναμετρήσεις.
Οι κιτρινόμαυροι όμως είχαν ετοιμαστεί για αυτή την "μάχη" από την αρχή της εβδομάδας και ήξεραν τι ήθελαν από το παιχνίδι. Ήξεραν από το πρώτο λεπτό πως ο κόσμος είναι δύσκολος και απαιτητικός κριτής. Αν τον κερδίσεις από την πρώτη φάση, θα τον έχεις σύμμαχο σου και θα παίξει θετικό ρόλο στην έκβαση του ματς. Αν, πάλι, τον χάσεις, τότε παίζεις με έξτρα πίεση, ένα ματς που ήδη κρύβει αρκετές δυσκολίες.
Έψαχνα τίτλο και περιεχόμενο για το κείμενο, μετά από ένα τέτοιο ματς. Με ξενέρωσε λίγο το πόσο εύκολα κέρδισα αυτόν τον Παναθηναϊκό. Αποφάσισα να περιμένω καρτερικά να ακούσω πρώτα δηλώσεις και να ρωτήσω τον προπονητή του Άρη για τις λύσεις στα χαφ.Ίσως κάτι καλό να έβγαινε.
Το γενικότερο βάιμπ του άφτερμαθ της νίκης μου έδωσε την ιδέα και ο τίτλος του κειμένου προέκυψε εντελώς άκοπα.
Ένας ανικανοποίητος, αυστηρός, όμως ρεαλιστής προπονητής, που θα πει μπράβο στους παίκτες του για την προσπάθεια, όμως την επόμενη στιγμή θα απαιτήσει περισσότερα. Ο Άρης δεν έχει πιάσει ακόμη το... τέμπο του μαέστρου του, και ο...Τζ. Κ. Σίμονς σε αυτή την περίπτωση δεν κρατάει μπαγκέτα, κρατάει πινακάκι και σφυρίχτρα.
Ξέραμε από την αρχή πως η έλευση του Ουζουνίδη θα άλλαζε το DNA και τις συνήθειες της ομάδας. Αυτές τις συνήθειες που την αναγκάζουν να χύνει την καρδάρα με το γάλα, μόλις εκείνη γεμίζει και δείχνει πεντανόστιμη για κατάποση. Εκείνες οι συνήθειες που δεν του επιτρέπουν να πάρει κύπελλο και να γιγαντωθεί. Τέτοιες συνήθειες που ο Άρης πάλευε χρόνια να αλλάξει, κατόπιν τα... παράτησε, γιατί κουράστηκε από την προσπάθεια και αφέθηκε στη μοίρα του.
Μπορεί να μην τους πέταξε καρέκλες στα κεφάλια, όπως στο λατρεμένο Whiplash, όμως ο Ουζουνίδης από την πρώτη μέρα πατάει ΠΟΔΙ! Στα μεταγραφικά, στην οργάνωση, στις ακαδημίες, στον τρόπο εκγύμνασης. Σε όλα! Μπορεί τον πρώτο καιρό κάποιοι να αντέδρασαν, αθλητές και μη, όμως βλέπουμε πως αν υπάρχει σωστή διαχείριση από την διοίκηση και θέληση από τους παίκτες, αυτή η αυστηρότητα και η δίψα για βελτίωση εξελίσσεται σε ανάγκη!
Είδαμε λοιπόν έναν Άρη να σκυλιάζει πραγματικά. Να μπαίνει μέσα από το πρώτο λεπτό και να δείχνει πως όσοι τον έχουν ξεγράψει από την υπόθεση τετράδα καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν. Από το Χ με τον ΠΑΟΚ το αναφέρουμε, από αυτή εδώ τη στήλη, πως η ομάδα της Θεσσαλονίκης βελτιώνεται. Διακριτικά, σταδιακά, όμως... βελτιώνεται. Δύο νίκες για φόρα, με Καλλιθέα και Λαμία, έδωσαν το απαραίτητο μπουστ για να έρθει το βράδυ της Κυριακής ο Άρης στην τέλεια φόρμα, ώστε να κερδίσει μια καλή και πολύ ποιοτική ομάδα, όπως ο Παναθηναϊκός.
Σημείωση: Καλή και ποιοτική σε άλλα ματς. Γιατί απόψε ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε ποτέ στην διεκδίκηση του αγώνα και έδειξε κατώτερος των περιστάσεων.
Ίσως, μάλιστα, ο Άρης να υπερεκτίμησε και λίγο τον αντίπαλό του. Καθώς στο πρώτο ημίωρο του αγώνα οι γηπεδούχοι έδειχναν και εκείνοι πως δεν διαθέτουν το καθαρό μυαλό για να απειλήσουν και έμοιαζαν ναρκωμένοι από την φοβικότητα του Παναθηναϊκού.
Ο Άρης φέτος κάνει αγώνα να βρει την ταυτότητα του. Μια ομάδα που έχει ποιότητα, δεν έχει όμως βάθος και προσπαθεί να διαχειριστεί προβλήματα και απουσίες. Η απουσία ποιοτικών εξτρέμ ήταν εκείνη που σε πολλά παιχνίδια έκανε την αρνητική διαφορά, αφήνοντας τους Θεσσαλονικείς "γυμνούς" μεσοεπιθετικά και κάνοντας τον Μορόν να μοιάζει ... μόνος! Αυτό άλλαξε με τις μεταγραφές, όχι μόνο για τους καινούριους, αλλά και για τους παλιούς. Πόσο πιο ξεκάθαρο να το κάνει ένας προπονητής και μια διοίκηση πως "αν δεν θες" - "αν δεν μπορείς" τότε "υπάρχει άλλος!". Περιμένατε δηλαδή τέτοιο παιχνίδι από τον μόνιμα ντεφορμέ Σαβέριο; Προφανώς και όχι. Ο παίκτης του Άρη από το Εκουαδόρ (το λέω περιφραστικά, γιατί δεν θέλω να εκτεθώ και να πω κανένα "Εκουαδαριανός" και μπουρδουκλώσουμε τα μάτια μας) είδε πως ήρθαν Ντούντου και Σπίκιτς και κατάλαβε πως τα περιθώρια στενεύουν.
Ο Σπίκιτς ήδη αλωνίζει από τα δεξιά... Θα τα πούμε όμως σε ξεχωριστό κείμενο για τον συγκεκριμένο. Σήμερα τα φώτα πέφτουν πάνω στον Κίκε, ο οποίος θυμήθηκε τον περσινό εαυτό του και κέρδισε μια μικρή παράταση, για να αποδείξει περισσότερα.
Όπως περισσότερα δείχνει ήδη ο Βέλεθ, που φαίνεται πως το έχει πάρει προσωπικά, απέναντι σε όσους βιάστηκαν να τον θεωρήσουν παλαίμαχο. Περισσότερα δείχνει ο Νταρίντα, που πλέον ετοιμάζεται για Σπάρταθλον, με τόσο τρέξιμο. Περισσότερα δείχνουν όλοι, παλιοί και νέοι, καθώς μπορεί η σεζόν να έχει λίγα "ψωμιά" και οι στόχοι να είναι συγκεκριμένοι, όμως υπάρχει και η επόμενη χρονιά. Εκεί τα πράγματα θα γίνουν τόσο αυστηρά, που ίσως υπάρξουν εκπλήξεις.
Άρεσε ο Άρης! Αυτό είναι το σχόλιο μας, το οποίο προκύπτει από τα ικανοποιημένα πρόσωπα του κόσμου και τα όμορφα συνθήματα που απέπνεαν δίψα για περισσότερα. Έτσι είναι, όταν δεν κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες και δεν πας να κοροϊδέψεις τον κόσμο σου, βάζοντας πράγματα κάτω από το χαλάκι.
Αυτό το τελευταίο ισχύει για τον Άρη, αλλά και για άλλες ομάδες της λίγκας...
Για την ώρα δουλειά και πάλι δουλειά "Άντριου"! Χτύπα τα τύμπανα καλύτερα, γιατί ακόμη, παρά το χειροκρότημα, δεν έπιασες το τέμπο του Μαρίνου...
ΥΓ Το δικαιούμαστε το συγχαρητήριο σε ομάδα και προπονητή, και ας υπερβάλουμε λίγο. Θα συνεχίσουμε όμως να είμαστε απαιτητικοί. Τόσο καιρό φωνάζουμε και γκρινιάζουμε άλλωστε. Τώρα που ένας - δυο άνθρωποι έκατσαν και άκουσαν θα το "βουλώσουμε";
