Ο Μάριος Ηλιόπουλος διάγει αυτή την εποχή, πρώτη σεζόν του στο ποδόσφαιρο, το μήνα του μέλιτος με τους οπαδούς της ΑΕΚ. Είναι άφθαρτος, βάζει “τα εκατομμύρια της αρκούδας” (όπως ο ίδιος είπε χαρακτηριστικά), αντιμετωπίζει με δυναμισμό τις “κακοτοπιές”, είναι επικοινωνιακός, δεν τον απασχολεί αν κάποιες φορές “τσαλακώνεται” (κι αυτή δική του ατάκα) και πάνω απ΄όλα αποφασισμένος να πετύχει όπως έχει πράξει και στον επαγγελματικό στίβο.
Διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά του φρέσκου στο χώρο. Χρησιμοποιεί συνεχώς την ανάγκη για ένα καθαρό ποδόσφαιρο, μιλάει για το ευ αγωνίζεσθαι, τον απωθεί η έννοια του “παρασκηνίου”. Είναι ταυτόχρονα και προσεκτικός. “Θα σας πω σε ένα χρόνο” ήταν η απάντησή του όταν ρωτήθηκε για τους άλλους τρεις “μεγάλους” (Μαρινάκη, Σαββίδη, Αλαφούζο) και με ποιον αισθάνεται ότι, ως νοοτροπία, βρίσκεται πιο κοντά.
Το πρώτο που καταλαβαίνεις είναι ότι πρόκειται για πολύ αποφασιστικό παίκτη. Χαρακτηριστικό του που το λένε και όσοι τον γνωρίζουν εκτός ποδοσφαίρου. “Μπαρουτοκαπνισμένος” και leader στο χώρο της ναυσιπλοϊας, λατρεύει να μιλάει για τις επιτυχίες του στο χώρο του αυτοκινήτου. Κι αυτό χρησιμοποίησε ως παράδειγμα όταν μίλησε για τη μάχη που έδωσε -και κέρδισε- ώστε να γίνονται καθαροί αγώνες εκεί.
“Κάντε υπομονή δύο χρόνια και θα δείτε” ήταν η ατάκα του για το ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ο χρόνος που θεωρεί ότι χρειάζεται για να πετύχει ό,τι και στα ράλι: δηλαδή έναν ανταγωνισμό στα ίσα, δίχως κάποιος να παίζει με “ευνοϊκές συνθήκες” στο παρασκήνιο. Γι αυτό και αντέδρασε άμεσα στο ερώτημα αν θα... αντικαταστήσει τον Γιάννη Παπαδόπουλο με κάποιον άλλο “Γιαννάκη”. Γι αυτό και έριξε δημόσια το γάντι με την φράση που επανέλαβε αρκετές φορές “ρωτήστε τον ίδιο γιατί πήγε εκεί (στον Ολυμπιακό)”.
Όλα αυτά καλά μου ακούστηκαν. Ως πρόθεση, εξαιρετικά. Ποιος δεν θέλει το ποδόσφαιρο να παίζεται μόνο στα γήπεδα και να μπει στο χρονοντούλαπο κάθε μορφής νταραβεριτζής;
Επειδή όμως είμαι πολλές δεκαετίες στο χώρο κι έχω ακούσει αρκετούς με αγνές προθέσεις που στο τέλος τους “κατάπιε” η πραγματικότητα, λέω με απόλυτο ρεαλισμό ότι τα επόμενα δύο χρόνια θα περάσει crash test και η αυθεντικότητα των προθέσεων του νέου ιδιοκτήτη της ΑΕΚ.
Η δύσκολη συνθήκη δεν είναι στο “μήνα του μέλιτος” αλλά όταν αρχίζει η φθορά της καθημερινότητας.
Παράδειγμα: τι (θα) κάνεις εάν η ομάδα δεν κατακτήσει τον τίτλο και αρχίσουν οι μουρμούρες των οπαδών; Ζούμε στην Ελλάδα όπου ακούστηκε για τον Κόκκαλη το “Πάρε το 7ο και φύγε από δω”, ακούστηκε για τον Μελισσανίδη “Φτιάξε το γήπεδο και φύγε”, όπου ακόμη καθυβρίζονται οι Βαρδινογιάννηδες, όπου ανάγκασαν σε αποχώρηση τον Μυτιληναίο και τον αείμνηστο Κοντομηνά και πάει λέγοντας.
Ζούμε στο ποδόσφαιρο που όταν πρωτομπήκε ο Ιβάν Σαββίδης, βλέποντας και βιώνοντας τι συνέβαινε, είχε πει τη φοβερή φράση “Και τη Μπαρτσελόνα να φέρεις 2η θα βγει σε αυτό το πρωτάθλημα”.
Τι κάνεις, λοιπόν, εάν η ομάδα δεν κατακτήσει τον τίτλο και οι οπαδοί σε κατηγορούν ότι “δεν την προστατεύεις” (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) από το παρασκήνιο; Επανεξετάζεις τη σκέψη για “Γιαννάκηδες” ή μένεις πιστός στις αξίες σου;
Τι κάνεις εάν βλέπεις τον “απέναντι” να παίζει... τρελή μπάλα με τις Ενώσεις για την ΕΠΟ; Μπαίνεις κι εσύ σε αυτό το λασπωμένο γήπεδο ή μένεις πιστός στις εξαγγελίες σου “μακριά από το παρασκήνιο;”
Αυτές είναι οι ΣΤΑΘΕΡΕΣ. Τα υπόλοιπα, λάθη τύπου “πηγαίνω στα αποδυτήρια του αντιπάλου”, είναι εφήμερα, έχουν την ανάγνωση της απειρίας και διορθώνονται.
Τα άλλα όμως είναι πραγματικά crash test. Που ενίοτε σε βάζουν απέναντι στον καθρέφτη σου να αναρωτηθείς “και τώρα τι κάνω;” Οπως αναρωτήθηκαν αρκετοί που μπήκαν στο χώρο με ανάλογες προθέσεις. Κάποιοι δεν λύγισαν κι έφυγαν σαν “αποτυχημένοι”.
Είναι σημαντικό σε ένα τόσο φθαρμένο χώρο να βλέπεις να εισέρχονται επιχειρηματίες δυνατοί με αγάπη για την ομάδα τους, αποφασιστικότητα και όραμα. Το έχει ανάγκη το ποδόσφαιρό μας.
Όμως, για να χρησιμοποιήσω μια ατάκα του ίδιου του κ. Ηλιόπουλου, “Θα τα πούμε ξανά σε ένα χρόνο”. Όταν θα έχει τρέξει νερό στο μύλο, θα έχει κλείσει ήδη μια σεζόν του στην ΑΕΚ, θα υπάρχουν πεπραγμένα αποτελεσμάτων και συμπεριφορών.
Με την ευχή να βγει νικητής στο προσωπικό του crash test. Και να μην "υποχρεωθεί” να αλλοιώσει τις πραγματικές σταθερές του, όπως εκείνος τις παρουσίασε.
